Z Nazaretu wyszło Słowo Wcielone, wyszła Miłość na świat cały. Boże Narodzenie to początek Królestwa Bożego w Najświętszej Rodzinie przez przyjście Pana Jezusa na świat i przyniesienie z nieba na ziemię tego ognia miłości, którym pragnie On zapalić każdą duszę.

Pan Jezus z miłości ku Ojcu swemu Przedwiecznemu, dla spełnienia Jego woli, z miłości ku rodzajowi ludzkiemu opuścił ciche i ukryte życie Nazaretu, a oddał się i poświęcił na życie wśród ludzi, na ich nauczanie, znoszenie ich ułomności i twardości - samego siebie oddał i poświęcił na ofiarę miłości.

Patrz zawsze na tego Jezusa Nazaretańskiego: jaka prawda w Jego słowach, w Jego uczynkach, w całym Jego postępowaniu, jaka dobroć nie szukająca w niczym siebie, ale pragnąca wszystkim udzielać ze skarbów swoich! Co za miłość poświęcająca się, wyniszczająca się dla chwały Ojca Przedwiecznego, dla zbawienia dusz i ich wiekuistego szczęścia!

Cóż nas może pobudzić więcej do miłości Pana Jezusa, do poświęcenia się dla Niego, do poprawy naszego życia, jak rozważanie tego, co Pan Jezus uczynił i wycierpiał dla nas. Prośmy Go, aby zapalił nas swą miłością, aby nam dać raczył ducha poświęcenia i ofiary, wyrzeczenia się siebie, a życia dla Boga i według Jego woli. Na tym właśnie polega miłość prawdziwa, aby dla umiłowanego Pana Jezusa wszystko oddać, na wszystko się poświęcić - chociażby na rzeczy najtrudniejsze, najcięższe, gdy idzie o spełnienie Jego woli, Jego życzeń najświętszych.

Wszelkimi sposobami należy pracować na chwałę Pana Boga i dla zbawienia dusz. Gdy więc Pan da ci do tego sposobność, spokojnie, roztropnie, razem z Panem Jezusem stań się wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich Panu Jezusowi pozyskać. Należy brać wszystkich takimi, jakimi są i starać się każdej duszy dopomóc, aby jej nędze nie odwróciły jej od Pana Jezusa, ale starać się ją prostować i do Pana Boga zwracać. Trzeba być dla dusz takim, jakim jest Pan Jezus dla nas: niewyczerpany w cierpliwości, miłości i miłosierdziu, ale zarazem nie ustępujący w niczym naszym popędom i zachciankom starego człowieka, lecz zawsze zwracający nas ku życiu Bożemu i nadprzyrodzonemu. Z duszami trzeba, o ile można i dopóki można, tak postępować, by je miłością i zaufaniem pozyskać dla Pana Jezusa - zawsze zachęcać do spokoju i cierpliwości, dodawać odwagi i ufności, zawsze leczyć, goić, nigdy nie łamać.

W Panu Jezusie, w Jego Boskim Sercu czerp szacunek, miłość, pobłażliwość i wyrozumiałość dla drugich, wypływające stąd, że i oni są dziećmi Bożymi. Patrz, jak Pan Jezus kocha dusze, jak je cierpi, jak je znosi, jak pomimo niewierności naszych kocha nas, daje nam siebie samego w Najświętszym Sakramencie. I my też tymże uczuciem w Panu Jezusie i z Panem Jezusem kochać powinniśmy bliźnich naszych pomimo ich wad, a jeżeli miłości nie mamy, prośmy o nią Pana. Gdzie miłości nie ma, tam nie ma Królestwa Bożego, a naszym zadaniem jest, aby Królestwo Boże w nas kwitło i wzmagało się w duszach naszych. Gdzie miłość - tam spokój, łagodność, cierpliwość, tam nie ma podejrzenia, posądzenia, niechęci, bo te rzeczy są przeciwne duchowi Pana Jezusa. Nie szorstkością, nie gwałtownością zdobędzie się dusze dla Chrystusa, ale modlitwą i miłością. Miłość wszystko pokrywa, uwzględnia, tłumaczy - cierpliwością i dobrocią czerpaną w Panu Jezusie wszystko zwycięża.

Proszę was, dążcie do miłości i jedności! Niech wśród was nie będzie goryczy, posądzania, zazdrości, niechęci. Tylko w jedności i miłości wzajemnej jest siła działania i gdy my ściśle w jednej myśli, w jednym celu w Panu Jezusie zjednoczeni będziemy, nikt nam zaszkodzić nie może, bo Pan Jezus będzie siłą i obroną naszą.

Droga nasza - to droga miłości, miłość zaś gładzi wszystko, miłość daje nam przez zasługi Pana naszego Jezusa Chrystusa odpuszczenie grzechów. Miłość zbliża nas i łączy z Panem Bogiem. Miłość daje życie, miłość przemienia. Miłość, miłość, miłość - oto treść i cała podstawa naszego życia. Wszystko prędko przeminie. Dziś jesteśmy - jutro już nas nie będzie. To nam tylko zostanie, co uczyniliśmy dla Pana Boga, z miłości do Niego.