Kto posiadł Jezusa Chrystusa, tak dobrego przyjaciela i przewodnika, ten wszystko zdoła wytrzymać. On wspiera, podtrzymuje i nigdy nie zawiedzie. On jest wiernym i prawdziwym przyjacielem. Jasno to widzę, że jeżeli pragniemy podobać się Bogu i otrzymywać od Niego wielkie łaski, to On sam postanowił dawać je nam nie inaczej jak tylko za pośrednictwem Najświętszego Człowieczeństwa Chrystusowego, w którym Majestat Boży ma upodobanie.

Wiele razy przekonałam się o tym z własnego doświadczenia i co więcej usłyszałam to z własnych ust Pana. Poznałam jasno, że przez tę bramę potrzeba nam wchodzić, jeśli chcemy, aby Jego Boski Majestat objawił nam swoje ukryte tejemnice. I choćby się już stanęło na szczycie kontemplacji, nie należy szukać innej drogi - tą drogą idzie się bezpiecznie. A jest nią On sam, nasz Pan, od którego i przez którego przychodzą nam wszystkie dobra: On sam nas pouczy. Wpatrujmy się w Jego życie, to jest najlepszy wzór, i nie znajdziemy innego.

Czego więcej nam jeszcze potrzeba, gdy mamy przy sobie tak wiernego nam przyjaciela, który nas nie opuści w naszych trudach i doświadczeniach, jak to czynią ziemscy przyjaciele? Błogosławiony ten, kto szczerze i prawdziwie Go miłuje i zawsze Go ma przy sobie. Wspomnijmy na chwalebnego apostoła Pawła, z którego ust nigdy nie schodziło imię Jezus, tak je miał głęboko wyryte w sercu. Od czasu jak zrozumiałam tą prawdę, pilnie to rozważałam i poznałam, że nie inną drogą szli święci wysoce kontemplatywni, jak święty Franciszek, święty Antoni z Padwy, święty Bernard, święta Katarzyna ze Sieny. Trzeba nam w wolności ducha postępować tą drogą, oddawszy się całkowicie w ręce Boga. Jeżeli się spodoba Jego Boskiemu Majestatowi wynieść nas do rzędu swoich dworzan i powierników, przystańmy na to chętnie.

Ile razy wspominamy na Chrystusa, pomnijmy zawsze i na tę miłość, z jaką nam użyczył tak wielkich łask i darów, i pamiętajmy, jak wielką miłość okazał nam Bóg dając nam taką jej rękojmię; miłość bowiem żąda miłości. Starajmy się więc zawsze tę miłość mieć przed oczyma i pobudzać siebie do miłości. Gdy bowiem raz Pan uczyni nam tę łaskę, że ta miłość weźmie mocno w posiadanie nasze serca, wszystko już potem stanie się nam łatwe i dużo zdziałamy w krótkim czasie i bez trudu.