Garść informacji:

Ludwik Bertrand urodził się 1 stycznia 1526 roku w Walencji, w Hiszpanii, ze szlachetnych i pobożnych rodziców. Kiedy miał 16 lat, mimo sprzeciwu ojca opuścił dom i chciał się udać do Santiago de Compostela. Sprowadzony z powrotem do domu, kiedy zakazano mu wstąpienia do Zakonu Kaznodziejskiego, potajemnie udał się na kapitułę i słuchał pouczeń. Mimo dalszego sprzeciwu rodziców 26 sierpnia 1544 roku wstąpił do Zakonu i odtąd całym sercem starał się realizować ideał brata kaznodziei. Stał się prawdziwym wzorem dla nowicjuszy, których przez wiele lat wychowywał. Łączył surowe życie z gorliwością apostolską. W celu rozszerzania wiary, poprosił w 1562 roku, by wysłano go na misje do Ameryki, na tereny obecnej Kolumbii. Tam spędził siedem lat i gorliwie trudził się dla Indian, z których wielu doprowadził do światła Ewangelii. Zanotowano, że choć przemawiał po hiszpańsku, Indianie rozumieli go w swoich narzeczach.
Bronił ich przed uciskiem konkwistadorów, współpracując z Bartłomiejem de Las Casas. Powróciwszy do ojczyzny w 1569 roku, oddał się duszpasterstwu i odnowie życia zakonnego. Gorliwie zmierzał do świętości, której szczególną cechą była bojaźń Pańska.
Zmarł w Walencji 9 października 1581 roku. Został kanonizowany 12 kwietnia 1671 roku przez papieża Klemensa X. Jego ciało zostało spalone podczas wojny domowej w 1936 roku.