Garść informacji:

Obchodząc dzisiejsze święto, Zakon nasz wraz z całym Kościołem wysławia cudowne dzieła, których Bóg dokonał dla rodzaju ludzkiego. Czynimy to, kontemplując nabożnie tajemnice życia, męki i zmartwychwstania Zbawiciela naszego Jezusa razem z Jego Matką, która "stanowi wzór medytacyjnego zgłębiania słów Chrystusa i uległości w pełnieniu swego posłannictwa" (KKZ 67 II). Jak wiadomo, zebrane w harmonijną całość rozważanie Bożych dobrodziejstw, ujęte w sposób modlitwy zwany różańcem, mocno naznaczyło początek i rozwój naszego Zakonu.
Bł. Humbert z Romans († 1277) w dziele dla nowicjuszy Zakonu O sposobie modlitwy (Opera II, 543) pisze: "Po Jutrzni ku czci Najświętszej Maryi Panny nowicjusz powinien rozważyć z żarliwością Boże dobrodziejstwa, mianowicie Wcielenie, Narodzenie, Mękę i tym podobne; (...) potem niech odmówi Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo. (...) Po Komplecie niech ponownie rozważy Boże łaski, tak jak to opisano na początku niniejszego Sposobu modlitwy (...), do czego może dodać Salve Regina oraz inne antyfony i modlitwy do Matki Bożej".
Spośród braci, którzy najmocniej przyczynili się do rozwoju różańca, należy wymienić przede wszystkim bł. Alana de La Roche (1428-1478), którego wkładem było rozpowszechnianie tej modlitwy i troska o nadanie jej przejrzystej struktury. Nasi bracia zakładali wszędzie bractwa różańcowe, począwszy od pierwszego, które założył właśnie bł. Alan w Douai w 1470 roku, i od tego sławnego bractwa, które za zgodą Stolicy Apostolskiej założył w Kolonii dominikanin Jakub Sprenger. Papież św. Pius V bullą Consueverunt Romani Pontifices (17 września 1569 roku) ustanowił ostateczną formę różańca, a w bulli Salvatoris Domini (5 marca 1572 roku) ustanowił liturgiczne święto Najświętszej Maryi Panny od Zwycięstwa, nazwanej później Różańcową. Święto to, wyznaczone na 7 października, zostało zachowane po ostatniej reformie liturgii.
Spoczywa na nas obowiązek pielęgnowania tej formy modlitwy i zachęcania do niej wiernych z apostolską żarliwością, dodając nowe do starego. "Różaniec wprowadza nas w kontemplację tajemnicy zbawienia, w której Najświętsza Maryja Panna najściślej łączy się z dziełem swego Syna" (KKZ 67 II). Różaniec jest też nader skutecznym środkiem głoszenia ludowi wiary i chrześcijańskiego życia. Albowiem "ta koronka modlitewna stanowi niejako streszczenie Ewangelii, a zatem wyraża pobożność Kościoła" (Paweł VI, adhortacja Recurrens mensis october, 7 października 1969 roku).