Przeciwności i uciski, które nas spotykają i na nas spadają, są upomnieniem i środkiem do poprawy. Bo przecież Pismo święte nie obiecuje nam niczym nie zakłóconego pokoju, przeciwnie, Ewangelia nie przemilcza ucisku, prześladowań i pokus, które nas czekają, ale dodaje: "Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony". Cóż bowiem dobrego znaleźć można w tym życiu, od chwili gdy pierwszy człowiek pojawił się na ziemi? Od niego wywodzi się śmierć, nad nim i jego potomstwem zaciążyło przekleństwo, a uwolnił nas dopiero Jezus Chrystus.

Nie narzekajmy więc, bracia, jak ci, o których wspomina Apostoł, że szemrali i poginęli od wężów. Nic niezwykłego nie przeżywamy, bo tego wszystkiego doświadczyli nasi ojcowie. A czy doznajemy tego, czego oni doznawali? A oto widzisz ludzi narzekających na nasze czasy, a wychwalających czasy swoich ojców. A gdyby mogli powrócić do tych czasów, czy by i wtedy nie narzekali? Minione dni uważa się za dobre, bo ich się nie przeżywało, i dlatego myśli się, że były dobre.

Chrystus uwolnił cię od przekleństwa, uwierzyłeś już w Syna Bożego, pouczyło cię Pismo, które poznałeś. Zastanów się więc i porównaj, czy naprawdę życie Adama było takie pomyślne. A i twoi rodzice również nosili jego jarzmo. To przecież Adamowi zostało powiedziane: "W pocie oblicza twego będziesz zdobywał pożywienie dla siebie od tej ziemi, z której zostałeś wzięty: cierń i oset będzie ci ona rodziła". Na to zasłużył Adam i to otrzymał, taki był dla niego sprawiedliwy wyrok Boga. Dlaczego więc sądzisz, że minione czasy były lepsze niż obecne? Od czasów Adama aż po dni dzisiejsze wciąż spotykamy trud i wysiłek, osty i ciernie. A czy zalał nas potop? Czy wyniszczyły trudne czasy głodu i wojen? Wspomina o nich Pismo święte, abyśmy nie zarzucali Bogu, że nas dzisiaj doświadcza.

Oto takie były owe dawne czasy! Czyż nie przejmuje nas groza, gdy to słyszymy i o tym czytamy? Raczej należy się nam radować, żeśmy tego wszystkiego uniknęli, niż teraz narzekać, chwaląc minione dni.