Pytasz mnie, jakim cudem żyję w takim pokoju ducha? Ja sam zresztą nie przestaję siebie o to pytać, bo przecież niemal tonę dnia każdego we wszelkiego rodzaju działalności: korespondencja, telefony, pisanie artykułów, wizyty. Dodaj do tego zajęcia, które się jedne na drugie nakładają: kongresy, tygodnie studiów, konferencje obiecane łaskawie, by nie dać negatywnej odpowiedzi lub nie stracić okazji do czynienia dobra; opłacanie rachunków, podejmowanie decyzji wobec nieprzewidzianych wydarzeń. Trzeba określić to, co trzeba czynić najpierw w tak pilnym i trudnym apostolstwie, tym bardziej, że materializm nie odniósł jeszcze ostatecznego zwycięstwa. Jestem często jak skała, w którą uderzają fale ze wszystkich stron. Można tylko uciec wznosząc się ku górze.

Szczęśliwe życie czynne, całe poświęcone Bogu i ofiarowane ludziom, i którego nadmiar prowadzi mnie i kieruje do Boga! On jest jedynym ratunkiem. On jest moją jedyną ucieczką pośród wszystkich zajęć i trosk.

Zdarzają się także mroczne chwile. Uwaga skupia się nieustannie na tych samych sprawach do tego stopnia, że przychodzi czas, kiedy już nie możesz więcej. W głowie ból i pustka, brakuje wyobraźni i zawodzi pamięć. Któż nie przeżył takich chwil?

Nie pozostaje wtedy nic innego, jak zgodzić się i zatrzymać na kilka dni, miesięcy czy lat. Nie pomoże być upartym; trzeba poddać się. I wówczas, jak w każdej trudnej chwili, uciekam się do Boga, powierzam Mu samego siebie i swoją wolę powierzam Jego ojcowskiej opatrzności, nawet jeżeli już nie mam sił, by do Niego mówić. Jakżeż pojąłem Jego dobroć nawet w takich momentach.

W Bogu czuję się pełen nadziei, niemal nieskończonej. Znikają troski. Powierzam Mu je. Oddaję się cały w Jego ręce. Należę do Niego. On troszczy się o wszystko i o mnie samego. W końcu moja dusza na nowo jest spokojna. Wczorajsze niepokoje, niezliczone troski, aby "nadeszło Twoje królestwo", a nawet niedawna wielka udręka, że Jego wrogowie odniosą zwycięstwo - to wszystko ustępuje wobec ukojenia Bożego, które napełnia głębię mej duszy. Bóg - niewzruszona skała, na której rozbijają się wszystkie fale. Bóg - doskonały blask, którego nie przesłoni żadna skaza. Bóg - ostateczny zwycięzca przebywa we mnie. Osiągam Go w pełni u kresu mojej miłości. Cała ma dusza spoczywa w Nim, słodko i spokojnie, tak jakby skończyły się wszystkie życiowe boje, niepewności i niebezpieczeństwa. Ogarnia mnie i przenika Jego światło. On mnie miłuje.