Ktokolwiek w Towarzystwie naszym, a pragniemy, żeby ono było naznaczone imieniem Jezus, chce walczyć dla Boga pod sztandarem krzyża i służyć samemu Panu oraz Jego Oblubienicy, Kościołowi, pod kierownictwem Biskupa Rzymskiego, Namiestnika Chrystusowego na ziemi, niech sobie po uroczystym złożeniu ślubu czystości, ubóstwa i posłuszeństwa w duchu uświadomi, że jest cząstką Towarzystwa, które po to przede wszystkim zostało założone, aby się usilnie starało przyczyniać do obrony i rozszerzenia wiary i postępu dusz w życiu chrześcijańskim i chrześcijańskiej nauce przez publiczne przepowiadanie, wykłady i inne rodzaje posługiwania słowu Bożemu oraz przez Ćwiczenia duchowne, nauczanie dzieci i ludzi prostych chrześcijańskiej wiary, przez niesienie pociechy duchowej wiernym podczas słuchania spowiedzi i podczas udzielania innych sakramentów; niech się ponadto okaże przydatnym do pojednania zwaśnionych, do niesienia pomocy tym, którzy się znajdują w więzieniach lub szpitalach, i do pełnienia innych uczynków miłosierdzia zależnie od tego, co się wyda bardziej odpowiednie dla chwały Bożej i wspólnego dobra, i to całkowicie darmo, nie przyjmując żadnej zapłaty za trud ponoszony w wymienionych pracach; niech się też o to troszczy, by do końca życia na pierwszym miejscu Boga miał zawsze przed oczyma, następnie to, czego naucza jego Instytut, oraz by ze wszystkich sił zmierzał do osiągnięcia wyznaczonego sobie przez Boga celu; niech to jednak każdy czyni według udzielonej sobie łaski Ducha Świętego i tego stopnia, na który został powołany.