Odśpiewane przez nas słowa psalmu są wyrazem naszej wiary, iż jesteśmy owcami Boga, "albowiem On jest naszym Bogiem i Panem, który nas stworzył". Zwykli pasterze nie stworzyli tych owiec, które posiadają i wypasają; ale nasz Pan i Bóg, Ten, który nas uczynił, jest naszym Stwórcą i Władcą, do Niego należymy, i dlatego jest naszym Pasterzem, a my Jego owcami. Nikt inny Mu ich nie powierzył, nikomu też innemu nie oddaje ich do wypasania.

Wyśpiewujemy więc w tym psalmie naszą przynależność do Boga, jako lud Jego i owce Jego pastwiska. Posłuchajmy teraz, co On nam mówi, jako owcom do Niego należącym. Poprzednio zwracał się do pasterzy, teraz przemawia do owiec. My z lękiem słuchaliśmy tych słów skierowanych do pasterzy, ale wy wtedy nie byliście zatrwożeni. Z jakim więc uczuciem posłuchamy tego, co Pan mówi nam dzisiaj? Czy teraz wy macie lękać się i trwożyć, podczas gdy my będziemy słuchać ze spokojem? O, nie! Bo i pasterz słucha z obawą nie tylko tego, co do niego jest powiedziane, ale i tego, co dotyczy owiec. Żaden to z niego pasterz, jeżeli bez lęku słucha słów skierowanych do owiec. Bo tak, jak już wam powiedzieliśmy, ukochani bracia: my też, jak i wy, jesteśmy chrześcijanami. Jako pasterze jesteśmy zwierzchnikami, jeżeli na to zasługujemy; ale jako chrześcijanie zaliczamy się do owiec, tak jak i wy. Niezależnie więc od tego, czy Pan zwraca się do pasterzy, czy też do owiec, wszyscy musimy z lękiem słuchać Jego słów, a nasze serca nie mogą pozostać obojętne.

Posłuchajmy więc bracia, co Pan zarzuca owcom niewiernym, a co obiecuje tym, które do Niego należą: "Do was, owce moje, tak mówi Pan". Bracia! Na tym padole łez i utrapień jakże wielkim szczęściem jest myśl, że należymy do owiec Boga. O Tym, który jest "Pasterzem Izraela", zostało powiedziane: "Oto nie zdrzemie się ani nie zaśnie Ten, który czuwa nad Izraelem". Czuwa On więc nad nami w ciągu dnia, czuwa i wtedy, gdy spoczywamy w ciągu nocy. Zwierzęta domowe czują się bezpieczne pod opieką pasterza, a przecież jest nim tylko zwykły człowiek. O ileż bardziej bez lęku będziemy, skoro naszym pasterzem jest Bóg, nasz Stwórca.

Do was, owce moje, tak mówi Pan: "Oto ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły". Skądże się wzięły kozły w owczarni Boga? Na tych samych pastwiskach, przy tych samych źródłach, przemieszane są kozły z owcami, choć one staną po prawicy, a kozły pozostaną po lewicy. Tak ma pozostać aż do chwili podziału i w tym ma się wykazać cierpliwość owiec, na podobieństwo cierpliwości Boga. Bo do Niego należy podział. On ma ustawić jednych po lewicy, a drugich po swojej prawicy.