Święty Romuald pozostawał trzy lata w pobliżu Rawenny; w pierwszym roku wybudował klasztor i osadził w nim braci z opatem na czele, a w dwóch następnych latach przebywał zamknięty w odosobnieniu. Bóg w swej dobroci doprowadził go wtedy do wielkiej doskonałości, tak że w natchnieniu Ducha Świętego oglądał niektóre wydarzenia z przyszłości, przeniknął też wiele ukrytych tajemnic ze Starego i Nowego Testamentu.

Wpatrując się w Boga, często bywał porwany w duchu i wtedy, cały we łzach i gorejący niewysłowioną miłością ku Bogu, wołał: "O Jezu drogi, ponad miód słodki, pragnienie moje niewymowne, rozkoszy świętych, słodyczy anielska". Inne jeszcze i tym podobne westchnienia wyrywały się z jego ust. Nie jest w naszej mocy wyrazić słowami tego, co on z weselem wypowiadał, poddany działaniu Ducha Świętego.

Wszędzie zaś gdzie przebywał ów mąż Boży, najpierw w tym domku urządzał kapliczkę, w której ustawiał ołtarz, a następnie zamykał się w odosobnieniu.

Przewędrowawszy tak przez wiele różnych miejsc, gdy już poczuł zbliżający się koniec swego życia, powrócił do pustelni Val di Castro, którą wybudował; wyczekując zbliżającego się nieuchronnie odejścia z tego świata zarządził, aby mu przygotowano celę wraz z oratorium, w której pragnął się zamknąć i w samotności przebywać aż do śmierci.

Przygotowano mu więc samotnię, a gdy już chciał się w niej zamknąć, zaczął odczuwać coraz większe dolegliwości i opadł z sił, nie tyle ze słabości, ile z powodu bardzo podeszłego wieku. Pewnego więc dnia siły zaczęły go opuszczać, a ostateczne wyczerpanie coraz więcej go ogarniało. O zachodzie słońca polecił dwom braciom, którzy mu usługiwali, aby się oddalili, zamknąwszy za sobą drzwi celi, i powrócili dopiero nad ranem dla odmówienia jutrzni. Oni zaś wprawdzie wyszli, ale ociągając się, przewidywali bowiem jego bliski koniec. Nie udali się więc zaraz na spoczynek, lecz zatrzymali się na zewnątrz, pełni obawy co do osoby Mistrza droższego im nad skarby. Tak więc podsłuchiwali zachowanie się chorego, a gdy nie było słychać ani poruszenia, ani głosu, przewidując już, co się stało, prędko otwarłszy drzwi wchodzą do celki, zapalają światło i oto spostrzegają ciało świętego już martwe - dusza uleciała do niebios. Jak drogocenna perła, nieznana światu, spoczęła ona w skarbcu najwyższego króla.