W ciągu trzech lat mieszkał Romuald na terenie miasta Parenzo; w pierwszym roku założył klasztor i ustanowił w nim opata wraz z braćmi; przez dwa następne przebywał w odosobnieniu. Boża łaska doprowadziła go wówczas do tak wielkiej świętości, iż z natchnienia Ducha Świętego przewidział wiele rzeczy przyszłych, a bystrością swego umysłu przeniknął zakryte tajemnice Nowego i Starego Testamentu.

Wielekroć tak bardzo zatapiał się w kontemplacji Boga, iż wzruszony do łez, pod wpływem niewypowiedzianego żaru Bożej miłości, wołał: O Jezu drogi, słodyczy prawdziwa, niewymowne pragnienie, rozkoszy świętych, radości aniołów! Ludzkim językiem nie zdołamy wyrazić tego, co w uniesieniu wypowiadał pod wpływem Ducha Świętego.

Gdziekolwiek przybył ów święty mąż, aby dłużej się zatrzymać, najpierw przygotowywał w celi maleńką kaplicę z ołtarzem, a następnie zamykał się, aby żyć w samotności.

Przewędrowawszy w ten sposób wiele różnych miejsc, gdy zauważył bliski kres swego życia, powrócił do wybudowanego uprzednio przez siebie klasztoru w Val di Castro. Czekając bez lęku na zbliżający się moment odejścia z tego świata, polecił przygotować sobie celę z kaplicą, aby w zamknięciu mógł zachować milczenie aż do śmierci.

Kiedy przygotowano samotnię i miał już w niej zamieszkać, coraz to bardziej zaczął opadać z sił nie tyle z powodu choroby, ile raczej z racji podeszłego wieku. Pewnego dnia poważnie zasłabł z powodu ogólnego wyczerpania. O zachodzie słońca polecił dwom towarzyszącym mu braciom, aby się oddalili, zamknęli za sobą drzwi celi i powrócili dopiero o świcie nazajutrz dla odprawienia Jutrzni. Ci więc wyszli z ociąganiem, zatroskani o jego życie. Bojąc się, aby nie umarł, nie udali się jednak na spoczynek, ale ukryci w pobliżu celi czuwali nad swym drogocennym skarbem. Tak trwali przez jakiś czas. Kiedy nasłuchując uważnie, nie usłyszeli żadnego poruszenia się ciała ani głosu, domyślając się, co stać się mogło, otworzyli drzwi i weszli do celi. Zapaliwszy światło, zobaczyli leżące na wznak martwe ciało świętego. Dusza uleciała już do nieba. Spoczywało więc ciało jakby porzucona niebiańska perła, która kiedyś zostanie ze czcią złożona w skarbcu Najwyższego Króla.