Brzask poranny jest przejściem z nocnych ciemności do dziennego światła i dlatego Kościół wybranych można porównać do zorzy świtania. Albowiem Kościół przeprowadza nas z mroków pogaństwa do blasku wiary, a tak jak świt rozprasza cienie nocy, tak i Kościół zwiastuje promienną jasność z wysoka. Piękne są słowa Pieśni nad Pieśniami: "Kimże jest ta, która powstaje jak zorza?" Jak zorza powstaje Kościół sięgający ku dobrom niebiańskiego życia, odrzuca czarną noc grzechu i świeci blaskiem sprawiedliwości.

Jednakże świt, choć zapowiada koniec nocy, nie jest jeszcze dniem; jest to szarość poranka, na pograniczu światła i ciemności. I to nam przywodzi na myśl inne jeszcze porównanie. Otóż my wszyscy, podążający w tym życiu za prawdą, jesteśmy właśnie jak gdyby na takim pograniczu, bo po części postępujemy jak dzieci światłości, a równocześnie nie brak i ciemnych plam w naszym życiu. Psalmista skarży się Bogu: "Nikt żyjący nie jest sprawiedliwy przed Tobą"; a jest też napisane: "Wszyscy często upadamy".

Toteż gdy apostoł Paweł mówi: "Noc się posunęła", to nie dodaje: już jest dzień, ale: "przybliżył się dzień". W ten sposób daje do zrozumienia, że chociaż noc już minęła, to jednak dzień jeszcze nie nastał, lecz dopiero się zbliża.

Również i dla świętego Kościoła wybranych jasny dzień nastanie dopiero wtedy, gdy znikną już z niego cienie grzechu i stanie on w blasku płonącego w nim czystego światła. Słowa zaś Pisma: "I wyznaczyłeś miejsce jutrzence", także wskazują na to, że obecny czas Kościoła minie tak jak i ona. Bo wyznaczyć miejsce oznacza z jednego miejsca przenieść do innego. Otóż miejsce jutrzenki zajmie pełna jasność wieczności, i nic już nie pozostanie z mroków nocy, która minęła. A jak jutrzenka przyzywa dzień, tak i my wołamy z psalmistą: "Pragnie dusza moja Boga żywego, kiedyż przyjdę i ujrzę oblicze Boże?" Pełnym dniem chce zajaśnieć jutrzenka; a jest to wołanie Pawła, by zejść z tej ziemi i być z Chrystusem. Bo mówi: "Dla mnie żyć - to Chrystus, a umrzeć - zysk".