"Ten, który tak jak ja, został wyśmiany przez swego przyjaciela, będzie wzywał Boga, a On go wysłucha". Zdarza się, że nasze dobre czyny znajdują uznanie u lu-l dzi: a wtedy człowiek słabego charakteru znajduje w tym upodobanie; mile mu jest powodzenie, które go spotyka i słowo pochlebne, które słyszy. Rozpływa się więc z rai dości i już nie szuka tego, co jest prawdziwym dobrem jego duszy. Cieszy go, że nazywają go wybrańcem, a nie myśli, aby być wybranym przez Boga. I gdy tak się poi własną chwałą, przestaje być tym, kim się stawał. A tak w tym właśnie oddala się od Boga, w czym mógłby znaleźć pochwałę u Niego.

Ale bywa też i tak, że ktoś wytrwale postępuje drogą dobra, a jednak inni śmie ją się z nie go; godne podziwu są jego czyny, a spotykają go zniewagi; mogło go spotkać uznanie, a oto zrażony obelgami zamyka się w sobie i tym, bardziej wewnątrz umacnia się w Bogu, im mniej pokoju znajduje na zewnątrz. Całą nadzieję pokłada w swym] Stwórcy, a gdy w jego uszach brzmią słowa szyderców, jego usta zanoszą prośby do Tego, który widzi wszystko.] Dusza zgnębiona szuka pociechy u Boga, bo jest samotna wśród ludzkiej obojętności: swoje żale wylewa w modlitwie, a uciskana z zewnątrz oczyszcza się i tym łatwiej może wnikać w świat ducha.

Słusznie zatem powiedziano: "Ten, który tak jak ja został wyśmiany przez swego przyjaciela, będzie wzywał Boga, a On go wysłucha" - bo gdy ludzie nieprawi za nic mają dobrych, sami pokazują, kogo obierają na świadka swojego postępowania. On sam zaś, gdy z duszą zranioną oddaje się modlitwie, tym bliżej jest łaski z wysoka, im mniej spotyka go pochwał ze strony ludzi.

Zauważmy także, jak słusznie dodane są owe słowa: "Tak jak i ja". Są bowiem i tacy ludzie, którzy boleśnie odczuwają doznaną wzgardę, a przecież nie znajdują przyjęcia u Boga. Spotyka ich słuszne poniżenie z powodu ich złego postępowania, a więc nie mogą oczekiwać żadnej zasługi za to, że inni od nich się odwracają.

"Wyśmiewana bywa prostota sprawiedliwego". Bo mądrość tego świata polega na ukrywaniu swoich uczuć, na wypowiadaniu słów kłamliwych, na przedstawianiu fałszu jako prawdy i prawdy jako fałszu.

Natomiast mądrość sprawiedliwych niczego nie czyni na pokaz, słowom nie odbiera ich znaczenia, miłuje prawdę samą w sobie, a strzeże się zakłamania; jest bezinteresowna w dobrym i woli raczej znosić zło, niż je zadawać; nie szuka odpłaty za doznaną krzywdę i za zysk sobie uważa być znieważaną w obronie prawdy. Ale ta prostota sprawiedliwych jest wyśmiewana, bo mądrzy tego świata prawość obyczajów uważają za śmieszną. Nierozumne jest dla nich uczciwe postępowanie, a czyn zgodny z prawdą jest głupstwem nie do darowania.