Bóg doświadczył Franciszkę nie tylko w życiu, ale i na ciele przez przewlekłe i ciężkie niedomagania. W tych wszystkich przeciwnościach nie zauważono u niej nigdy żadnego odruchu zniecierpliwienia ani niezadowolenia, gdy w chorobie nie pielęgnowano jej należycie.

Tę równowagę zachowała Franciszka i wtedy, gdy przedwczesna śmierć zabrała jej ukochanych trzech synów i zawsze ze spokojem ducha poddawała się woli Bożej za wszystko dzięki czyniąc. Tak samo znosiła złośliwe obmowy i oszczerstwa tych wszystkich, którzy potępiali jej sposób życia i nie okazywała im żadnej, nawet najmniejszej niechęci, ale płaciła dobrem za złe, albowiem nieustannie za nich się modliła.

Bóg chciał nie tylko jej osobistego uświęcenia, ale również udzielił jej licznych darów dla doczesnego i duchowego dobra innych ludzi. Miała więc dar zjednywania sobie bliźnich, a ktokolwiek miał z nią do czynienia, był tak ujęty jej dobrocią i życzliwością, że chętnie przyjmował to, co ona mówiła. Jej słowa miały taką Bożą moc przekonywania, że podnosiły na duchu ludzi przygnębionych i zgorzkniałych, rozpraszały niepokój i uśmierzały gniew. Godziła ona zwaśnionych, przyczyniała się do wygaśnięcia zastarzałych nienawiści i urazów, a dzięki jej wstawiennictwu zaniechano nieraz zemsty już zamierzonej i przygotowywanej. Działała ona uspokajająco na wzburzone ludzkie uczucia i zdawać by się mogło, że pod jej wpływem ustępowano jej zawsze we wszystkim.

Toteż ze wszystkich stron przybiegano do Franciszki jak do najpewniejszej ostoi i każdy odchodził od niej pocieszony, chociaż nie krępowała się ona w wytykaniu grzechów i bez obawy potępiała każde zło i to, co się Bogu nie podobało.

W Rzymie szerzyły się wtedy liczne choroby i zarazy, ale nasza święta nie zważała na niebezpieczeństwo i nie cofała się przed niesieniem pomocy opuszczonym i potrzebującym opieki, zresztą nie trudno było ich znaleźć. Pełna współczucia nakłaniała ich do pogodzenia się z Bogiem, troskliwie się nimi opiekowała i z miłością zachęcała do przyjęcia z Jego ręki wszelkich przeciwności i znoszenia ich dla miłości Tego, który pierwszy tak wiele dla nas wycierpiał.

Franciszka nie poprzestawała na pielęgnowaniu tych chorych, których gromadziła w swoim domu, ale szła do ich mieszkań i do przytułków i tam opatrywała ich wrzody, gasiła pragnienie, prześcielała posłania i tym więcej wkładała w to starań, im więcej ich cuchnące rany wzbudzały w niej obrzydzenia. Zwykła też nosić biedakom na Campo Santo żywność i różne dobre rzeczy, a powracając do domu przynosiła ze sobą resztki zużytej bielizny i zniszczoną odzież. To wszystko czyściła i naprawiała, a potem skrzętnie przechowywała z pachnidłami, ako mające służyć jej Panu.

Przez całych trzydzieści lat Franciszka posługiwała w ten sposób ubogim, to znaczy przez ten okres czasu, gdy przebywała w domu swojego męża. Odwiedzała wtedy szpitale św. Maryi Panny iiwiętej Cecylii na Zatybrzu, szpital Świętego Ducha in Sassia i jeszcze jeden w Campo Santo. Z powodu panującej zarazy trudno było wtedy o lekarzy i o księży. Tych więc Franciszka szukała i przyprowadzała do chorych, którzy już byli przygotowani do przyjęcia sakramentu Pokuty i Eucharystii. I by ułatwić spełnienie tego zadania, ponosiła koszty utrzymania kapłana, który w wymienionych wyżej szpitalach odwiedzał wskazanych przez nią chorych.