Wobec wybranych kilku świadków Pan odsłania swoją chwałę i ukazuje swoje człowieczeństwo, wspólne Mu z innymi ludźmi, w takim blasku, że Jego twarz jaśnieje jak słońce, a Jego szaty są białe jak śnieg. W tym przemienieniu chodziło głównie o to, żeby usunąć z serca uczniów zgorszenie krzyża, a także, by przez widok majestatu i dostojeństwa zapobiec zachwianiu się ich w wierze, które mogłoby nastąpić na widok poniżającej, choć dobrowolnie podjętej męki. Niemniej troszczył się Pan jeszcze i o to, by całemu świętemu Kościołowi dać silną podstawę do nadziei. Całe bowiem Ciało Chrystusa, to znaczy Kościół, miało się stąd dowiedzieć, jaka je oczekuje przemiana, i w jakiej chwale będą uczestniczyć Jego członki, jeśli jego Głowa takim blaskiem promienieje.

Zresztą już przedtem Pan to zapowiedział; nawiązując do swego przyjścia w majestacie: "Wtedy sprawiedliwi, mówił, jaśnieć będą jak słońce w królestwie swego Gjca". Podobne świadectwo daje święty Paweł Apostoł: "Sądzę bowiem, mówi, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić". A na innym miejscu: "Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale".

Cud przemienienia zawiera inne jeszcze pouczenie, w tym celu, aby Apostołowie mogli się bardziej umocnić i wszystko zrozumieć. Oto ukazują się im Mojżesz i Eliasz, a więc przedstawiciele Prawa i proroków, i rozmawiają z Panem. W ten sposób w obecności pięciu razem mężów sprawdzają się słowa Pisma: "Zeznanie musi być potwierdzone przez dwóch lub trzech świadków". Cóż bowiem pewniejszego niż Słowo donośnie rozlegające się po świecie głosem Starego i Nowego Przymierza, i Dobra Nowina, której zgodnie wtórują rzecznicy dawnych objawień? Zaświadczają tu nawzajem o sobie strony ksiąg obu Przymierzy. Chwalebne przemienienie jawnie ukazuje Tego, który był zapowiedziany znakami pełnymi tajemnic. Albowiem, jak mówi święty Jan: "Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa". W Nim i przez Niego stało się rzeczywistością i to, co obiecywały dane przedtem znaki, i to, do czego zmierzały przepisy Prawa. Chrystus stwierdza swoim przemienieniem prawdę danych niegdyś obietnic, a swoją łaską umożliwia zachowanie przykazań.

A więc niech i w nas umacnia się wiara w to, co głosi Ewangelia. Niechaj nikt nie wstydzi się tego krzyża Chrystusowego, przez który świat został odkupiony. Niechaj też nikt nie lęka się cierpieć w imię sprawiedliwości i nie zraża się trudnościami, mając zapowiedzianą dla siebie nagrodę. Przez trud bowiem idzie się do wytchnienia i przez śmierć do życia. Przecież Chrystus wziął na siebie całą słabość naszej ludzkiej natury. Jeśli więc wytrwamy w wyznawaniu Go i w Jego miłości, to w Nim zwyciężymy to, co On przezwyciężył, i otrzymamy to, co On obiecał. Kiedy zachowujemy przykazania i kiedy stawiamy czoła trudnościom, niechaj nigdy nie milknie w naszych uszach ów głos Ojca odzywający się z obłoku: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie". On to żyje i króluje z Ojcem i Duchem Świętym przez wszystkie wieki wieków. Amen.