.:ILG:. - 1 marca 2026: GODZINA CZYTAŃ

Kolor szat:	Niedziela, 1 marca 2026 II tydzień psałterza II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU (rok A)

Godzina Czytań

Możliwość wydruku dostępna wyłącznie
dla użytkowników wersji premium

W wersji PREMIUM dostępne jest nagranie tej Godziny w formacie MP3
(w lewym górnym rogu strony).

K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.

W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze,

i na wieki wieków. Amen.

Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.

HYMN

LG tom II: Wielki Post I, str. 37-38; LG skrócone: Okres Wielkiego Postu I, str. 247-248

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 Natchniony zwyczaj nas uczy,

Byśmy w zbawiennym okresie

Czterdziestu dni umartwienia

Szczerą czynili pokutę.

2 Do tego Prawo przynagla

I napomnienia proroków,

A nade wszystko sam Chrystus,

Król i Stworzyciel wszechświata.

3 Ten czas przeżyjmy w skupieniu,

Krótsze niech będą rozmowy,

Skromniejsze nasze posiłki,

Więcej czuwania nad sobą.

4 Oddalmy zło, które może

Chwiejnych zagarnąć w niewolę,

I brońmy siebie przed wrogiem

Pełnym podstępnej przemocy.

5 Niech Tobie, w Trójcy Jedyny,

Chwała i cześć będzie wieczna,

A Ty w nas pomnóż owoce

Postu i skruchy serdecznej. Amen.

PSALMODIA

Antyfony - LG tom II: II Niedziela Wielkiego Postu, str. 935-938; LG skrócone: II Niedziela Wielkiego Postu A, str. 286
Psalmy - LG tom II: Niedziela II, str. 935-938; LG skrócone: Niedziela II, str. 834-836

W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.

1 ant. Boże mój i Panie, odziany w majestat i piękno, * światłem okryty jesteś jak płaszczem.

Psalm 104
Hymn na cześć Stwórcy

Kto pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe (2 Kor 5, 17)

Błogosław, duszo moja, Pana, *

Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!

Odziany w majestat i piękno, *

światłem okryty jak płaszczem.

Niebo rozpostarłeś jak namiot, *

komnaty swe wzniosłeś nad wodami,

Chmury są Twoim rydwanem, *

przechadzasz się na skrzydłach wiatru.

Wichry używasz za swych posłów, *

sługami Twoimi ogień i płomienie.

Umocniłeś fundamenty ziemi, *

nie zachwieje się na wieki wieków.

Jak szatą okryłeś ją Wielką Głębią, *

ponad górami stanęły wody.

Musiały uciekać wobec Twojej groźby, *

na grzmot Twego głosu wpadły w przerażenie.

Wzniosły się nad górami, opadły w doliny, *

na miejsce, które im wyznaczyłeś.

Granicę zakreśliłeś, której nie przekroczą, *

nigdy nie wrócą, aby zalać ziemię.

Ty zdroje kierujesz do strumieni, *

które pośród gór się sączą.

Poją one wszelkie zwierzęta polne, *

w nich dzikie osły gaszą swe pragnienie.

Nad nimi mieszka ptactwo niebieskie *

i śpiewa pośród gałęzi.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Boże mój i Panie, odziany w majestat i piękno, / światłem okryty jesteś jak płaszczem.

2 ant. Pan sprawił, że ziemia chleb wydała * i wino, co rozwesela serce człowieka.

Z Twoich komnat nawadniasz góry, *

owocem dzieł Twoich syci się ziemia.

Każesz rosnąć trawie dla bydła *

i roślinom, by człowiekowi służyły,

Aby z ziemi dobywał chleba *

i wina, co rozwesela serce człowieka,

By rozpogadzać twarze oliwą, *

a chlebem krzepić ludzkie serca.

Wody do syta mają drzewa Pańskie, *

cedry Libanu, które On zasadził.

Tam ptactwo zakłada gniazda, *

na cyprysach są domy bocianów.

Wysokie góry dla kozic, *

kryjówką borsuków są skały.

Tyś stworzył księżyc, żeby czas wskazywał, *

słońce zna porę swojego zachodu.

Gdy mrok sprowadzasz i noc nastaje, *

w niej wszelki leśny zwierz krąży.

Młode lwy ryczą za łupem, *

domagają się żeru od Boga.

Gdy słońce wzejdzie, wracają *

i kładą się w swych legowiskach.

Człowiek wychodzi do swojej pracy, *

do trudu swego aż do wieczora.

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Pan sprawił, że ziemia chleb wydała / i wino, co rozwesela serce człowieka.

3 ant. Bóg widział, że wszystko, co stworzył, * było bardzo dobre.

III

Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! †

Tyś wszystko mądrze uczynił, *

ziemia jest pełna Twoich stworzeń.

Oto jest morze, ogromne i szerokie, †

a w nim żyjątek bez liku, *

zwierząt wielkich i małych.

Tamtędy płyną okręty *

i Lewiatan, który z morzem igra.

Wszystko to czeka na Ciebie, *

byś dał im pokarm we właściwym czasie.

Gdy im dajesz, zbierają, *

gdy otwierasz swą rękę, sycą się Twym dobrem.

Gdy skryjesz swe oblicze, ogarnia je niepokój, †

a kiedy odbierasz im oddech, marnieją *

i w proch się obracają.

Stwarzasz je napełniając swym Duchem *

i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki, *

niech Pan się raduje z dzieł swoich.

Drży ziemia, gdy na nią patrzy, *

gór dotknie, a one dymią.

Póki mego życia, chcę śpiewać dla Pana, *

grać mojemu Bogu, póki życia starczy.

Niech miła Mu będzie pieśń moja, *

będę radował się w Panu.

Niech znikną z ziemi grzesznicy †

i niech już więcej nie będzie występnych. *

Błogosław, duszo moja, Pana!

Chwała Ojcu i Synowi, *

i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *

i na wieki wieków. Amen.

Ant. Bóg widział, że wszystko, co stworzył, / było bardzo dobre.

Werset - LG tom II: II Niedziela Wielkiego Postu, str. 120; LG skrócone: II Niedziela Wielkiego Postu A, str. 287

K. Zabrzmiał z obłoku głos Ojca.

W. To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie.

Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę
(dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).

I CZYTANIE

LG tom II: II Niedziela Wielkiego Postu, str. 120-122

Z Księgi Wyjścia

13, 17 - 14, 9

Wędrówka aż do Morza Czerwonego

Gdy faraon uwolnił lud, nie wiódł go Bóg drogą prowadzącą do ziemi filistyńskiej, chociaż była najkrótsza. Powiedział bowiem Bóg: "Żeby lud na widok czekających go walk nie żałował i nie wrócił do Egiptu". Bóg więc prowadził lud okrężną drogą pustynną ku Morzu Czerwonemu, a Izraelici wyszli uzbrojeni z ziemi egipskiej. Zabrał też Mojżesz ze sobą kości Józefa, gdyż ten przysięgą zobowiązał Izraelitów, mówiąc: "Wspomoże was niezawodnie Bóg, a wówczas zabierzcie stąd moje kości ze sobą".

Wyruszyli z Sukkot i rozbili obóz w Etam, na skraju pustyni. A Pan szedł przed nimi podczas dnia jako słup obłoku, by ich prowadzić drogą, podczas nocy zaś jako słup ognia, aby im świecić, żeby mogli iść we dnie i w nocy. Nie ustępował sprzed ludu słup obłoku we dnie ani słup ognia w nocy.

Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: "Rozkaż Izraelitom, niech zawrócą i niech rozbiją obóz pod Pi-Hachirot, pomiędzy Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Rozbijcie namioty naprzeciw tego miejsca nad morzem. Faraon powie wtedy: «Izraelici zabłądzili w kraju, a pustynia zamknęła im drogę». Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę moją potęgę nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie, że Ja jestem Pan". I uczynili w ten sposób.

Gdy doniesiono królowi egipskiemu o ucieczce ludu, zmieniło się usposobienie faraona i jego sług względem niego, i rzekli: "Cóżeśmy uczynili pozwalając Izraelowi opuścić naszą służbę?" Wówczas faraon rozkazał zaprzęgać swoje rydwany i zabrał ze sobą swoich ludzi. Wziął sześćset wyborowych rydwanów oraz wszystkie inne egipskie rydwany, a na każdym z nich byli dzielni wojownicy. Pan uczynił upartym serce faraona, króla egipskiego, który zarządził pościg za Izraelitami. Ci jednak wyszli z podniesioną ręką. Egipcjanie więc ich ścigali i dopędzili obozujących nad morzem - wszystkie konie i rydwany faraona, jeźdźcy i całe jego wojsko - pod Pi-Hachirot naprzeciw Baal-Sefon.

Z Księgi Wyjścia

13, 17 - 14, 9

Wędrówka aż do Morza Czerwonego

RESPONSORIUM	Ps 114, 1. 2; Wj 13, 21
W. Gdy Izrael wychodził z Egiptu, † dom Jakuba od ludu obcego, * Przybytkiem jego stał się Juda, / Izrael jego królestwem. K. A Pan szedł przed nimi podczas dnia jako słup obłoku, by ich prowadzić drogą. W. Przybytkiem jego stał się Juda, / Izrael jego królestwem. II CZYTANIE LG tom II: II Niedziela Wielkiego Postu, str. 122-124 Kazanie św. Leona Wielkiego, papieża (Kazanie 51, 3-4. 8) Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Chrystusa Pan ukazał przed wybranymi świadkami swoją chwałę i tę postać cielesną, którą dzielił wspólnie z innymi, rozjaśnił takim blaskiem, że Jego twarz stała się podobna do blasku słońca, a szaty dorównywały bieli śniegu. W przemienieniu Chrystusa chodziło głównie o to, aby z serc uczniów usunąć zgorszenie krzyża i by uniżenie dobrowolnie przyjętej męki nie zakłóciło wiary tych, którym została objawiona wspaniałość ukrytej godności. Z nie mniejszą też troską podbudowywał Pan swoim przemienieniem nadzieję Kościoła świętego w tym celu, by całe ciało Chrystusowe dowiedziało się, jaką zostało obdarowane mocą przemiany, i aby wszystkie jego członki mogły się spodziewać udziału w tej chwale, którą wcześniej rozbłysła Głowa. Powiedział już o tym sam Pan, gdy mówił o majestacie swojego przyjścia: "Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego". To samo głosi św. Paweł Apostoł: "Sądzę, że utrapienia obecnego czasu nie są godne przyszłej chwały, która się ma w nas objawić". I znowu: "Umarliście i życie wasze jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, życie wasze, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale". W cudzie przemienienia, który miał utwierdzić apostołów i doprowadzić ich do wszelkiej wiedzy, kryje się jeszcze inne pouczenie. Oto bowiem w czasie jego trwania ukazali się Mojżesz i Eliasz (to znaczy Prawo i prorocy) rozmawiający z Panem, aby w obecności owych pięciu mężów dopełniło się jak najprawdziwiej to, o czym powiedziano: "Na słowie dwóch albo trzech świadków opiera się cała sprawa". Cóż jest bardziej stałego i mocniejszego od słowa, w którego przepowiadaniu brzmi trąba Starego i Nowego Testamentu, a z nauką Ewangelii rozbrzmiewają wspólnie instrumenty starodawnych obietnic? Przystają bowiem nawzajem do siebie stronice obydwu przymierzy i Ten, którego wcześniejsze znaki obiecywały pod zasłoną tajemnic, ukazuje się teraz wyraźny i przejrzysty w blasku obecnej chwały. Albowiem jak powiedział św. Jan: "Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska zaś i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa". W Nim stała się rzeczywistością obietnica zawarta w prorockich figurach i dopełniło się to wszystko, ku czemu zmierzały nakazy Prawa, ponieważ On przez swoją obecność stwierdza prawdę przepowiedni, a łaską swoją czyni możliwym zachowywanie przykazań. Niechże więc przez głoszenie świętej Ewangelii utwierdzi się wiara wszystkich chrześcijan i niechaj nikt się nie wstydzi Chrystusowego krzyża, przez który świat został odkupiony. Z tego też powodu niech się nikt nie boi cierpieć dla sprawiedliwości ani niech nie wątpi w osiągnięcie obiecanej nagrody, ponieważ przez pracę zdąża się do wytchnienia i przez śmierć do życia. Skoro Chrystus przyjął na siebie całą słabość naszej nędzy, z Nim razem zwyciężymy to, co On zwyciężył, i otrzymamy wszystko, co nam obiecał, jeśli tylko będziemy trwać w wierze i miłości względem Niego. Zarówno bowiem w zachowywaniu przykazań, jak i w znoszeniu przeciwności winien w naszych uszach brzmieć uprzedzający głos Ojca: "To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie".
RESPONSORIUM	Hbr 12, 22. 24. 25; Ps 95, 8
W. Przystąpiliście do Pośrednika † Nowego Testamentu, Jezusa. / Strzeżcie się, abyście nie stawiali oporu. * Jeśli bowiem tamci nie uniknęli kary, / ponieważ odwrócili się od Tego, który na ziemi mówił, / o ileż bardziej my, jeśli odwrócimy się od Tego, który z nieba przemawia. K. Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego. Nie zatwardzajcie serc waszych. W. Jeśli bowiem tamci nie uniknęli kary, / ponieważ odwrócili się od Tego, który na ziemi mówił, / o ileż bardziej my, jeśli odwrócimy się od Tego, który z nieba przemawia. Jeśli pragnie się przedłużyć Wigilię tej niedzieli, należy po II responsorium dodać pieśni i Ewangelię. MODLITWA LG tom II: II Niedziela Wielkiego Postu, str. 125; LG skrócone: II Niedziela Wielkiego Postu A, str. 288 Módlmy się. Boże, Ty nam nakazałeś słuchać Twojego umiłowanego Syna, † ożywiaj naszą wiarę swoim słowem, * abyśmy odzyskawszy czystość duszy, mogli się cieszyć oglądaniem Twojej chwały. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen. Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się: K. Błogosławmy Panu. W. Bogu niech będą dzięki.

Inne Godziny - Jutrznia
Modlitwa przedpołudniowa, południowa, popołudniowa
Nieszpory, Kompleta