K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Łaską, miłością płonąc, Ojca Słowo,
Patrz, z górnych niebios przybywa na ziemię
Zbawić zgubione zarazą grzechową
Adama plemię.
2 Wzruszony nędzą tej świata ruiny
I by nie puścić wszystko na zginienie,
Z czołem na ziemi błaga Mistrz jedyny
O przebaczenie.
3 Przez człowieczeństwo, zbawienia narzędzie,
Woła, przejrzawszy cierpienia i bóle,
Ojcze, weź kielich, lecz niech Twoja będzie
Nad moją wolę.
4 Baranek dźwiga grzechów świata brzemię,
Ciężar Go smutku i mdłości nalega,
Stał się pot krwawy, a z Niego na ziemię
Kroplami zbiega.
5 Lecz oto anioł do Jezusa zlata,
Posila Bogiem Jego człowieczeństwo,
Znów pełen mocy ten Baranek świata
Szedł na męczeństwo.
6 Chwała Ci, Ojcze i zrodzony Synu,
Co jest Twe imię nad wszystkie imiona,
Chwała Wam z Duchem, niechaj wieczna płynie
Cześć nieskończona. Amen.
1 ant.
Powierz Panu swą drogę, * a On sam będzie działał.
Psalm 37
Los złych i dobrych
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię (Mt 5, 5)
I
Nie oburzaj się widząc źle czyniących *
i nie zazdrość ludziom nieprawym,
Bo zwiędną prędko jak trawa, *
obumrą jak świeża zieleń.
Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu, *
a On spełni pragnienia twego serca.
Powierz Panu swą drogę, *
zaufaj Mu, a On sam będzie działał.
On sprawi, że twa sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, *
a prawość twoja jak blask południa.
Spokojny bądź wobec Pana i Jemu zaufaj, †
nie oburzaj się na tego, któremu szczęści się w drodze, *
na człowieka, który obmyśla zasadzki.
Porzuć zapalczywość i przestań się gniewać, *
nie oburzaj się, gdyż to prowadzi do złego.
Wyginą bowiem złoczyńcy, *
a ufający Panu posiądą ziemię.
Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy, *
spojrzysz na jego miejsce i już go nie znajdziesz.
Pokorni natomiast posiądą ziemię *
i będą się rozkoszować wielkim pokojem.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Powierz Panu swą drogę, / a On sam będzie działał.
2 ant.
Odstąp od złego i czyń dobro, * Pan bowiem umacnia sprawiedliwych.
II
Przeciw sprawiedliwemu zło knuje podstępny *
i zgrzyta na niego zębami.
Ale Pan śmieje się z niego, *
bo widzi, że dzień jego nadchodzi.
Dobywają mieczy występni i napinają swe łuki, †
by powalić biedaka i nieszczęśliwego, *
by zabić idących prostą drogą.
Ich miecz przeszyje własne ich serca, *
a łuki ich zostaną złamane.
Lepsza jest odrobina, którą posiada sprawiedliwy, *
niż wielkie bogactwa występnych.
Bo ramiona występnych będą zdruzgotane, *
a sprawiedliwych Pan podtrzymuje.
Pan zna dni postępujących uczciwie, *
a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki.
W czasie klęski nie zaznają wstydu, *
w dniach głodu zostaną nasyceni.
Niezbożni natomiast poginą, †
wrogowie Pana zwiędną jak kwieciste łąki, *
jak dym się rozwieją.
Niezbożny pożycza, ale nie zwraca, *
sprawiedliwy zaś ma litość i użycza.
Ci bowiem posiądą ziemię, którym Pan błogosławi, *
a których przeklnie, będą wyniszczeni.
Pan umacnia kroki człowieka *
na drodze, która dlań jest miła.
A choćby upadł, nie będzie leżał, *
bo jego rękę Pan podtrzyma.
Byłem dzieckiem i jestem już starcem, †
a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu *
ani jego potomstwa, by o chleb żebrało.
Lituje się w każdym czasie i pożycza, *
będzie błogosławione jego potomstwo.
Odstąp od złego i czyń dobro, *
abyś mógł przetrwać na wieki.
Gdyż Pan sprawiedliwość miłuje *
i nie opuszcza swych świętych.
Nikczemni wyginą na zawsze, *
a ich potomstwo będzie wytępione.
Sprawiedliwi posiądą ziemię *
i będą ją zamieszkiwać na wieki.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Odstąp od złego i czyń dobro, / Pan bowiem umacnia sprawiedliwych.
3 ant.
Miej nadzieję w Panu * i strzeż Jego drogi.
III
Usta sprawiedliwego głoszą mądrość, *
a język jego mówi to, co słuszne.
Prawo Boże jest w jego sercu *
i nie zachwieją się jego kroki.
Występny czatuje na sprawiedliwego *
i usiłuje go zabić.
Lecz Pan nie zostawi go w jego ręku *
i nie pozwoli skazać, gdy stanie przed sądem.
Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi, †
a On cię wywyższy, abyś posiadł ziemię, *
i ujrzysz zagładę występnych.
Widziałem, jak się pysznił występny *
i rozpierał jak cedr rozłożysty.
Przeszedłem obok, a już go nie było, *
szukałem go i nie mogłem znaleźć.
Patrz na uczciwego, przyjrzyj się prawemu, *
bo miłujący pokój posiada potomstwo.
Wszyscy zaś grzesznicy będą wyniszczeni, *
wyginie potomstwo występnych.
Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, *
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala, †
wyzwala od występnych i zachowuje, *
On bowiem jest ich ucieczką.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi.
K.
Naucz mnie, Panie, trafnego sądu i umiejętności.
W.
Bo ufam Twoim przykazaniom.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Księgi Przysłów
|
8, 1-5. 12-36
|
Pochwała odwiecznej Mądrości
Czyż Mądrość nie nawołuje? Nie wysila głosu Roztropność? Na najwyższym szczycie, przy drodze, na rozstaju zasiada, przy bramach, u wejścia do miasta, w przejściach głos swój podnosi: "Odzywam się do was, mężowie, wzywam was, synowie ludzcy, prostacy - mądrości się uczcie, nierozumni - nabierzcie rozsądku!
Jam Mądrość - Roztropność mi bliska, posiadam wiedzę głęboką. Bojaźnią Pańską - zła nienawidzić. Nie znoszę dumy, złych dróg, wyniosłości ust przewrotnych. Moja jest rada i stałość, moja - rozwaga, potęga. Dzięki mnie królowie panują, słusznie wyrokują urzędnicy. Dzięki mnie rządzą władcy i wielmoże - rządcy prawowierni.
Tych kocham, którzy mnie kochają, znajdzie mnie ten, kto mnie szuka. Bogactwo jest ze mną i sława, wspaniałe dobra i prawość; mój owoc cenniejszy niż złoto, a plony niż srebro najczystsze. Drogą prawości ja kroczę, ścieżkami sprawiedliwości, by przyjaciół obsypać bogactwem i napełnić ich skarbce.
Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, jako początek swej mocy, od dawna, od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała. Przed oceanem istnieć zaczęłam, przed źródłami pełnymi wody; zanim góry zostały założone, przed pagórkami zaczęłam istnieć; nim ziemię i pola uczynił - początek pyłu na ziemi. Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód, gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej otchłani umacniał, gdy morzu stawiał granice, by wody z brzegów nie wyszły, gdy kreślił fundamenty pod ziemię. Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim, igrając na okręgu ziemi, znajdując radość przy synach ludzkich.
Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie; szczęśliwi, co dróg moich strzegą. Przyjmijcie naukę i stańcie się mądrzy, pouczeń mych nie odrzucajcie! Błogosławiony ten, kto mnie słucha, kto co dzień u drzwi moich czeka, by czuwać u progu mej bramy, bo kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie i uzyska łaskę u Pana; kto mnie nie znajdzie, duszę swą rani; śmierć kocha każdy, kto mnie się wyrzeka".
|
Z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Tesaloniczan
|
4, 1-18
|
Życie święte i nadzieja zmartwychwstania
Bracia, prosimy i zaklinamy was w Panu Jezusie: według tego, coście od nas przejęli w sprawie sposobu postępowania i podobania się Bogu - jak już postępujecie - stawajcie się coraz doskonalszymi! Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa.
Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpusty, aby każdy umiał utrzymywać ciało własne w świętości i we czci, a nie w pożądliwej namiętności, jak to czynią nie znający Boga poganie. Niech nikt w tej sprawie nie wykracza i nie oszukuje brata swego; albowiem, jak wam to przedtem powiedzieliśmy, zapewniając uroczyście: Bóg jest mścicielem tego wszystkiego. Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości. A więc kto to odrzuca, nie człowieka odrzuca, lecz Boga, który przecież daje wam swego Ducha Świętego.
Nie jest rzeczą konieczną, abyśmy wam pisali o miłości braterskiej, albowiem Bóg was samych naucza, abyście się wzajemnie miłowali. Czynicie to przecież w stosunku do wszystkich braci w całej Macedonii. Zachęcam was jedynie, bracia, abyście coraz bardziej się doskonalili i starali zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować własnymi rękami, jak to wam nakazaliśmy. Wobec tych, którzy pozostają na zewnątrz, zachowujcie się szlachetnie, a nie będzie wam potrzeba nikogo.
Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim. To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli. Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób zawsze będziemy z Panem.
Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami.
|
|
|
Prz 8, 22; J 1, 1
|
W.
Pan mnie stworzył, swe arcydzieło, † jako początek swej mocy, od dawna, * Od początku, zanim ziemia powstała.
K.
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. W. Od początku, zanim ziemia powstała.
Z komentarza św. Bedy Czcigodnego, kapłana, do Ewangelii św. Marka
(Ed. Citta Nuova, t. II, księga IV)
I przychodzą do ogrodu, który zwą Getsemani
Także dziś wskazuje się miejsce w Ogrójcu, gdzie Pan "modlił się na zboczu Góry Oliwnej, a gdzie teraz stoi wzniesiony kościół". Getsemani znaczy "dolina bogaczy" lub "bogactw". Taka interpretacja podkreśla, że nie tylko słowa i czyny naszego Zbawcy, ale również miejsca i czasy, w których działał i przemawiał, pełne są znaczeń mistycznych, jak to często powtarzaliśmy. Kiedy Pan modli się w ciszy na Górze, upomina nas, że rzeczy wzniosłe można otrzymać jedynie modląc się, że o dobra niebieskie powinniśmy błagać Boga.
I wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, i począł drżeć, i odczuwać trwogę. I rzekł do nich: "Smutna jest moja dusza aż do śmierci".
Chrystus odczuwa lęk. Piotr nie ma obaw. Chrystus boi się. Piotr mówi: "Oddam życie za Ciebie". Chrystus mówi: "Wzburzona jest moja dusza". Oba stwierdzenia są prawdziwe. Zrozumiały jest fakt, że ten, kto jest nisko, nie ma obaw, podczas gdy Ten, który jest na wysokościach, przeżywa udręki strachu. Jeden - ponieważ będąc człowiekiem nie zna mocy śmierci; drugi jako Bóg, który przyjął ciało, ujawnia słabość ciała, aby potępić bezbożność tych, którzy odrzucają tajemnicę wcielenia. Chrystus mówił tymi słowami, ale Manes nie uwierzył, Walentyn zaprzeczył, Marcjon określił to jako urojenie. A On był przecież człowiekiem mającym rzeczywiste ciało, człowiekiem, który odczuwał podobnie jak każdy: "Lecz nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty". Przyjął więc moją wolę, przyjął moją trwogę. Mogę tu mówić o trwodze, bowiem głoszę krzyż. To moją wolę nazwał On swoją, bo jako człowiek wziął na siebie moją trwogę. Właśnie jako człowiek mówił: "Nie to, co Ja chcę, ale to, co Ty". To moją trwogę zabrał On z mego serca. Dla mnie wycierpiał boleść Ten, który z natury swej nie powinien podlegać boleści. Odsunąwszy na bok radość wiecznej Boskości, pozwolił, by ogarnęła Go udręka mojej słabości. Mówi: "Smutna jest dusza moja aż do śmierci". Chrystus nie jest smutny z powodu śmierci. To Jego stan psychiczny jako człowieka, a nie obawa przed śmiercią, wywołuje Jego cierpienie. Kto bowiem przyjął ciało, powinien w pełni doświadczyć wszystkiego, co należy do ciała. Powinien doświadczyć głodu, pragnienia, udręki, smutku. Natomiast Boskość nie może być uzależniona od takich stanów duszy.
"Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie". Jest rzeczą niemożliwą, bv dusza nie ulegała pokusom. Dlatego w Modlitwie Pańskiej mówimy: "Nie wódź nas na pokuszenie", to znaczy na takie, któremu nie moglibyśmy sprostać. Nie negujemy istnienia pokus, ale błagamy, aby dana nam była siła do ich pokonywania. Oto dlaczego nie mówi On tutaj: "Czuwajcie i módlcie się, abyście nie byli kuszeni", ale "abyście nie ulegli pokusie", znaczy to: aby ostatnia pokusa was nie pokonała i nie chwyciła w swoje sidła. Na przykład męczennik, który za wyznanie wiary w Boga przelał krew, z pewnością był kuszony, ale nie został pochwycony w sieci pokusy. Natomiast ten, kto zapiera się Boga, wpada w sidła pokusy.
|
|
|
Hbr 10, 4-7
|
W.
Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; † całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. / Wtedy rzekłem: * Oto idę, abym spełniał wolę Twoją, Boże.
K.
Niemożliwe jest bowiem, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy. Przeto przychodząc na świat, Chrystus mówi: W. Oto idę, abym spełniał wolę Twoją, Boże.
Módlmy się.
Miłosierny Ojcze, który wysłuchałeś pokornej modlitwy swojego Syna przeżywającego wielką trwogę w Ogrójcu, † naucz nas kierować wzrok ku Niemu, cierpiącemu i modlącemu się, w doświadczeniach i pokusach życia, * abyśmy umieli zjednoczyć się z Twoją wolą w oczekiwaniu na niewysłowione obietnice Twojej miłości.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
