Słowo stało się ciałem i Syn Boży Synem człowieczym, aby człowiek z Nim zespolony stał się dzieckiem Przybranym i synem Boga.

Nie mogliśmy bowiem w inny sposób wyzwolić się z tego, co zniszczalne, i dostąpić nieśmiertelności, jak tylko łącząc się z tym, co niezniszczalne i nieśmiertelne. To zaś nie byłoby możliwe, jeśliby wpierw Niezniszczalny i Nieśmiertelny nie stał się tym, co i my. Nie zostalibyśmy przybranymi synami, gdyby to, co zniszczalne, nie zostało pochłonięte przez to, co niezniszczalne i gdyby to, co śmiertelne, nie przerodziło się w nieśmiertelność.

Ten więc Syn Boży jest naszym Panem i Słowem Ojca, a także i Synem Człowieczym, bo został zrodzony z Maryi, która należała do rodzaju ludzkiego i od niej też otrzymał ludzką naturę.

W ten sposób sam Pan dał nam znak w głębi otchłani i wysoko w górze. Człowiek nie zażądał tego znaku, bo nie wyczekiwał tego, by mogła począć ta, która była dziewicą, i porodzić Syna. A ten Syn będzie nazwany "Bóg z nami"; On zstąpi na ziemskie niziny w poszukiwaniu zagubionej owcy, swego stworzenia, On też wstąpi ponad wszystkie niebiosa i tego człowieka, którego był odnalazł, stawi przed Ojcem i Jemu go powierzy; i że zmartwychwstanie jako pierwszy spośród tych, co pomarli. A tak jak Ten, który jest głową ciała, powstał z martwych, tak też ma powstać i ciało, to jest cały rodzaj ludzki obdarzony życiem, gdy już się wypełni czas wyroku nań wydanego, a spowodowanego przez nieposłuszeństwo. Teraz zaś ono się zespala i wzmacnia, i rośnie Bożym wzrostem, a każdy z jego członków zajmuje w tym ciele swoje własne i odpowiednie sobie miejsce. A w domu Ojca jest mieszkań wiele, bo i wiele członków jest

w tym ciele.

Bóg więc okazał się wspaniałomyślny, mimo iż człowiek Go zawiódł; wiedział bowiem Bóg o zwycięstwie, które miało odnieść Słowo dla pożytku człowieka. I gdy tak moc w słabości się doskonaliła, ukazała się w tym dobroć Boga i Jego wszechmocna potęga.