Garść informacji:

Jakub Alberione urodził się 4 kwietnia 1884 roku w San Lorenzo di Fossano w północnych Włoszech. Jako młody seminarzysta, w noc przełomu wieków XIX i XX, podczas długiej adoracji eucharystycznej przeżył intensywne doświadczenie duchowe. Zrozumiał wtedy jasno swoją przyszłą misję: żyć Jezusem Chrystusem i dać Go światu jako Drogę, Prawdę i Życie, wykorzystując w tym celu najszybsze i najskuteczniejsze środki komunikacji międzyludzkiej, w które wyposaża nas postęp. Aby zrealizować tę misję, założył Rodzinę Świętego Pawła, którą tworzy pięć zgromadzeń zakonnych, cztery instytuty życia konsekrowanego dla świeckich i stowarzyszenie ludzi świeckich. Narodził się dla nieba 26 listopada 1971 roku, wsparty modlitwą papieża Pawła VI, który odwiedził go tuż przed śmiercią.
Błogosławiony Jakub Alberione w swoim życiu wytrwale dążył do osiągnięcia dwóch ideałów. Pierwszym z nich było poszukiwanie głębokiego zjednoczenia z Bogiem przez dążenie do coraz pełniejszego upodobnienia się do Jezusa Mistrza Drogi, Prawdy i Życia za przykładem św. Pawła, który mógł napisać: "Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus" (Ga 2, 20). Aby to osiągnąć, prowadził głębokie życie duchowe oparte na fundamentach Pisma Świętego i Eucharystii. Światło i siły do podejmowania różnorodnych inicjatyw na polu duchowym i apostolskim czerpał z kontaktu z Bogiem na przedłużonej modlitwie, która prowadziła go do szczytów kontemplacji. Ponadto zawsze był uważnie wsłuchany w głos Kościoła, któremu okazywał szczere synowskie posłuszeństwo. Jak sam wspominał: "Dla większego spokoju i ufności musi powiedzieć: że zarówno początek, jak i rozwój Rodziny Świętego Pawła zawsze przechodziły przez podwójne posłuszeństwo: przez inspirację u stóp Jezusa Eucharystycznego potwierdzoną u kierownika duchowego i równocześnie przez wolę wyrażaną przez przełożonych kościelnych" (AD 29).
Drugim wielkim ideałem, który ożywiał bł. Jakuba Alberionego, była miłość do ludzi. Stwierdzenie, że na świecie żyje jeszcze tak wiele osób, które nie znają Chrystusa lub też nie znają Go wystarczająco, było dla niego źródłem świętego niepokoju i silnym bodźcem do żarliwej gorliwości kapłańskiej. Liczne fundacje, zaangażowanie najszybszych i najskuteczniejszych środków społecznego komunikowania do apostolstwa katolickiego, różnorodne inicjatywy, które podejmował, miały jeden cel: sprawić, aby do jak największej liczby ludzi dotarło Słowo Boże i aby wzbudzić w nich miłość do Chrystusa, jedynego Zbawiciela. Te same ideały niestrudzenie przekazywał swoim duchowym synom i córkom, ucząc ich wrażliwości na znaki czasu i gotowości podejmowania odważnych inicjatyw apostolskich.
Dnia 28 czerwca 1969 roku, podczas specjalnej audiencji udzielonej Rodzinie Świętego Pawła, papież Paweł VI odznaczył Założyciela orderem "Pro Ecclesia et Pontifice" i tak scharakteryzował jego osobowość i ducha: "W imię Chrystusa, dziękujemy mu i błogosławimy go. Oto on: pokorny, cichy, niestrudzony, czuwający, pogrążony w swoich myślach, dążących od modlitwy do czynu (zgodnie ze starożytną zasadą: ora et labora), zawsze uważny na znaki czasu, tj. na najbardziej genialne sposoby docierania do dusz. Nasz ksiądz Alberione dał Kościołowi nowe środki wyrazu, nowe sposoby wykorzystania sił i możliwości apostolskich, nowe umiejętności oraz nową świadomość ważności i możliwości swojej misji we współczesnym świecie poprzez nowoczesne środki".