|

|
W Rodzinie św. Pawła:
|
|
Kolor szat:
|
Czwartek, 26 listopada 2026
BŁ. JAKUBA ALBERIONEGO, PREZBITERA założyciela Rodziny św. Pawła
Święto
|
 |
Godzina Czytań

K. Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Boże, Tyś źródłem miłości,
Wszystko od Ciebie pochodzi.
Także dla Ciebie żył Jakub,
Twoje narzędzie wśród ludzi.
2 Pełen żarliwej modlitwy,
Którą otoczył noc wieków,
Światło szczególne otrzymał,
Stając się światłem dla ludów.
3 Także i w nocy zwątpienia
Głos go jak promień oświecił:
"Nie bójcie się. Jestem z wami.
Chcę, by się każdy nawrócił".
4 Jakub, którego nam dałeś,
Wskazał nam Mistrza, Pasterza.
Wzrastał pod okiem Maryi,
Uformowany przez Pawła.
5 Wierni przymierzu miłości,
Hostii dającej nam światło,
Słowem Wcielonym karmieni,
Głośmy orędzie zbawienia.
6 Ojcu i Jego Synowi
Z Duchem Najświętszym miłości
Chwała, podzięka i hołdy
Niech będą teraz i zawsze. Amen.
1 ant.
Jeśli kto chce być pierwszy, * niech stanie się sługą / i ostatnim ze wszystkich.
Psalm 21, 2-8. 14
Dziękczynienie za zwycięstwo króla
Chrystus otrzymał życie, by zmartwychwstał, i długie dni na wieki, i na zawsze (św. Ireneusz)
Panie, król się weseli z Twojej potęgi *
i z Twej pomocy tak bardzo się cieszy.
Spełniłeś pragnienie jego serca *
i nie odmówiłeś błaganiom warg jego.
Bo pomyślne błogosławieństwo wcześniej nań zesłałeś, *
szczerozłotą koronę włożyłeś mu na głowę.
Prosił Ciebie o życie, *
Ty go obdarzyłeś długimi dniami na wieki i na zawsze.
Wielka jest jego chwała dzięki Twej pomocy, *
ozdobiłeś go dostojeństwem i blaskiem.
Gdyż błogosławieństwem uczyniłeś go na wieki, *
napełniłeś go radością Twojej obecności.
Król bowiem w Panu pokłada nadzieję *
i nie zachwieje się z łaski Najwyższego.
Powstań, Panie, w swojej potędze, *
będziemy śpiewać i sławić moc Twoją.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Jeśli kto chce być pierwszy, / niech stanie się sługą / i ostatnim ze wszystkich.
2 ant.
Kiedy się objawi Najwyższy Pasterz, * otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.
Psalm 92
Doskonałość Boża
Psalm ten wysławia dzieła Jednorodzonego (św. Atanazy)
I
Dobrze jest dziękować Panu, *
śpiewać Twojemu imieniu, Najwyższy,
Rano głosić łaskawość Twoją, *
a wierność Twoją nocami,
Na harfie dziesięciostrunnej i lirze, *
pieśnią przy dźwiękach cytry.
Bo weselę się, Panie, Twoimi czynami, *
raduję się dziełami rąk Twoich.
Jak wielkie są dzieła Twoje, Panie, *
i jakże głębokie Twe myśli!
Nie zna ich człowiek nierozumny *
i głupiec ich nie pojmuje.
Chociaż występni się plenią jak zielsko, *
a złoczyńcy jaśnieją przepychem,
I tak pójdą na wieczną zagładę, *
Ty zaś, Panie, na wieki jesteś wywyższony.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Kiedy się objawi Najwyższy Pasterz, / otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.
3 ant.
Sługo dobry i wierny, * wejdź do radości swojego Pana.
II
Bo oto wrogowie Twoi, Panie,
bo oto wrogowie Twoi poginą, *
rozproszą się wszyscy złoczyńcy.
Dałeś mi siłę bawołu, *
skropiłeś mnie świeżym olejkiem.
Moje oko spogląda z góry na nieprzyjaciół,
a uszy me usłyszały o klęsce przeciwników, *
tych, którzy na mnie powstają.
Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, *
rozrośnie się jak cedr na Libanie.
Zasadzeni w domu Pańskim *
rozkwitną na dziedzińcach Boga naszego.
Nawet i w starości wydadzą owoc, *
zawsze pełni życiodajnych soków,
Aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy; *
On moją Opoką i nie ma w Nim nieprawości.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Sługo dobry i wierny, / wejdź do radości swojego Pana.
K.
Usłyszysz z ust moich słowo.
W.
Które będziesz głosił w moim imieniu.
|
|
Z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła Koryntian
|
2, 1-16
|
Głosimy tajemnicę mądrości Bożej
Ja, przyszedłszy do was, bracia, nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością, głosić wam świadectwo Boże. Postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I stanąłem przed wami w słabości i bojaźni, i z wielkim drżeniem. A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy, aby wiara wasza opierała się nie na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej.
A jednak głosimy mądrość między doskonałymi, ale nie mądrość tego świata, ani władców tego świata, zresztą przemijających. Lecz głosimy tajemnicę mądrości Bożej, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej, tę, której nie pojął żaden z władców tego świata; gdyby ją bowiem pojęli, nie ukrzyżowaliby Pana chwały; lecz właśnie głosimy, jak zostało napisane, to, czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.
Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży.
Otóż myśmy nie otrzymali ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla poznania darów Bożych. A głosimy to nie uczonymi słowami ludzkiej mądrości, lecz pouczeni przez Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha.
Człowiek zmysłowy bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha. Głupstwem mu się to wydaje i nie może tego poznać, bo tylko duchem można to rozsądzić. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony. Któż więc poznał zamysł Pana tak, by Go mógł pouczać? My właśnie znamy zamysł Chrystusowy.
|
|
|
por. 1 Kor 1, 21-25
|
W.
Spodobało się Bogu przez głupstwo głoszenia słowa zbawić wierzących. * Głosimy Chrystusa ukrzyżowanego.
K.
To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi. W. Głosimy Chrystusa ukrzyżowanego.
Z dzieła Jakuba Alberionego Abundantes divitiae gratiae suae
(Charyzmatyczna historia Rodziny Świętego Pawła, Częstochowa 2001, nr 13-20, s. 32-34)
Szczególne światło przyszło od świętej Hostii
Noc, która dzieliła wiek poprzedni od obecnego, była decydująca dla specyficznej misji i szczególnego ducha, w którym miało się narodzić i żyć jego przyszłe Apostolstwo. Odbywano uroczystą i przedłużoną adorację w katedrze (w Albie), wobec wystawionego Jezusa, po uroczystej Mszy św. odprawionej o północy. Seminarzyści z filozofii i teologii mogli zatrzymać się tak długo, jak chcieli.
Czytał zaproszenie Leona XIII do modlitwy za wiek, który się rozpoczynał. Jeden i drugi mówili o potrzebach Kościoła, o nowych środkach zła, o obowiązku przeciwstawienia druku - drukowi, organizacji - organizacji, o konieczności wyjścia z Ewangelią do mas, o kwestiach społecznych...
Szczególne światło przyszło od świętej Hostii, większe zrozumienie wezwania Jezusa: Venite ad me omnes (Mt 11, 28) - "Przyjdźcie do Mnie wszyscy". Wydawało mu się, że rozumie serce wielkiego Papieża, wezwania Kościoła, prawdziwą misję Kapłana. Wydawało mu się jasne to, o czym mówił Toniolo na temat obowiązku bycia apostołami dnia dzisiejszego, posługującymi się środkami używanymi przez przeciwników. Poczuł się głęboko zobowiązany, aby się przygotować do uczynienia czegoś dla Pana i ludzi nowego wieku, z którymi miał żyć.
Miał w miarę jasne poczucie własnej nicości, a równocześnie usłyszał: Vobiscum sum usque ad consummationem saeculi (Mt 28, 20) - "A oto Ja jestem z wami, aż do skończenia świata" - w Eucharystii; i że od Jezusa Hostii można było otrzymać światło, pokarm, umocnienie, zwycięstwo nad złem.
Gdy wybiegał myślami w przyszłość, wydawało mu się, że w nowym wieku wspaniałomyślne dusze będą czuć to samo, co on czuje, i że zrzeszając je w organizację, będzie można zrealizować to, co tak często powtarzał Toniolo: "Zjednoczcie się. Jeżeli nieprzyjaciel znajdzie nas samych, zwycięży nas jednego po drugim".
Cieszył się już wtedy zaufaniem kolegów kleryków. On z nimi, oni z nim - wszyscy czerpiąc z tabernakulum.
Modlitwa po uroczystej Mszy św. trwała cztery godziny: aby wiek zrodził się w Chrystusie-Eucharystii; aby nowi apostołowie uzdrowili prawo, szkołę, literaturę, prasę, obyczaje; aby Kościół otrzymał nowy zapał misyjny; aby dobrze zostały wykorzystane nowe środki apostolstwa; aby społeczeństwo przyjęło wielkie nauczanie encyklik Leona XIII, wyjaśniane klerykom przez kanonika Chiesę, dotyczące szczególnie kwestii społecznych i wolności Kościoła.
Eucharystia, Ewangelia, papież, nowy wiek, nowe środki, nauka hrabiego Paganuzziego dotycząca Kościoła, potrzeba nowego zastępu apostołów - tak wyryły mu się w umyśle i w sercu, że potem zawsze dominowały w myślach, w modlitwie, w pracy wewnętrznej, w aspiracjach. Poczuł się zobowiązany służyć Kościołowi, ludziom nowego wieku i działać razem z innymi, w ramach organizacji.
|
|
|
por. Ef 3, 8-10
|
W.
Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: / ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa * I wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy.
K.
Aby teraz poprzez Kościół stała się jawna wieloraka w przejawach mądrość Boga. W. I wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy.
Jeśli pragnie się przedłużyć Wigilię tego święta, należy po II responsorium dodać pieśni i Ewangelię.
HYMN CIEBIE, BOŻE, CHWALIMY
Ciebie, Boże, chwalimy,
Ciebie, Panie, wysławiamy.
Tobie, Ojcu Przedwiecznemu,
wszystka ziemia cześć oddaje.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie niebiosa i wszystkie Moce:
Tobie Cherubini i Serafini
nieustannym głoszą pieniem:
Święty, Święty, Święty
Pan Bóg Zastępów!
Pełne są niebiosa i ziemia
majestatu chwały Twojej.
Ciebie przesławny chór Apostołów,
Ciebie Proroków poczet chwalebny,
Ciebie wychwala
Męczenników zastęp świetlany.
Ciebie po wszystkiej ziemi
wysławia Kościół święty:
Ojca niezmierzonego majestatu,
godnego uwielbienia, prawdziwego
i Jedynego Twojego Syna,
Świętego także
Ducha Pocieszyciela.
Tyś Królem chwały, o Chryste,
Tyś Ojca Synem Przedwiecznym.
Ty, dla zbawienia naszego biorąc człowieczeństwo,
nie wahałeś się wstąpić w łono Dziewicy.
Ty, skruszywszy żądło śmierci,
otworzyłeś wierzącym królestwo niebios.
Ty po prawicy Boga zasiadasz
w Ojcowskiej chwale.
Ty przyjdziesz jako Sędzia:
tak wszyscy wierzymy.
Błagamy Cię przeto: dopomóż swym sługom,
których najdroższą Krwią odkupiłeś.
Policz ich między świętych Twoich
w wiekuistej chwale.
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Zachowaj lud swój, o Panie,
i błogosław dziedzictwu swojemu.
I rządź nimi,
i wywyższaj ich aż na wieki.
Po wszystkie dni
błogosławimy Ciebie
I wysławiamy imię Twe na wieki,
na wieki bez końca.
Racz, Panie, w dniu dzisiejszym
zachować nas od grzechu.
Zmiłuj się nad nami, Panie,
zmiłuj się nad nami.
Niech miłosierdzie Twoje, Panie, okaże się nad nami,
jako my w Tobie ufność pokładamy.
W Tobie, o Panie, złożyłem nadzieję,
nie będę zawstydzon na wieki.
Módlmy się.
Boże, Ty dałeś Kościołowi błogosławionego Jakuba Alberionego, prezbitera, aby różnorodnymi formami przekazu głosił światu Twojego Syna, który jest Drogą, Prawdą i Życiem, spraw, prosimy, abyśmy naśladując jego przykład, * wytrwale oddawali się dziełu głoszenia Ewangelii wszystkim narodom.
Przez Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, naszego Pana i Boga, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|