Pani Ubóstwo rozkazała, aby wszyscy razem zasiedli i skierowała do nich słowa życia, mówiąc: "Błogosławieni wy, synowie, przez Pana Boga, który uczynił niebo i ziemię", którzyście mnie z tak wielką pełnią miłości przyjęli w domu waszym, tak, iż wydało mi się, że jestem dzisiaj z wami jakby w raju Boga. Dlatego "pełna jestem radości i opływam w pociechę", a ponieważ tak bardzo opóźniłam przybycie, proszę o wybaczenie. Prawdziwie Bóg jest z wami, "a ja nie wiedziałam". Oto nareszcie widzę to, czego pożądałam, oto mam to, czego pragnęłam, a to dzięki temu, że zostałam złączona na ziemi z tymi, którzy wyobrażają Tego, któremu zostałam zaślubiona w niebie. Niech Pan błogosławi waszej "mocy i dzieła rąk" waszych niechaj wspiera.

Proszę i zaklinam was gorąco jako "synów najdroższych", abyście wytrwali w tym, co przyjęliście przez pouczenie Ducha Świętego, nie zaniedbując doskonałości waszej, jak to jest w zwyczaju niektórych, lecz uniknąwszy wszelkich zasadzek ciemności, zawsze dążcie do większej doskonałości. Nadzwyczaj wzniosłe jest wasze powołanie: jaśnieje swym blaskiem ponad człowieka, ponad bohaterstwo i doskonałość ludzi dawnych czasów. Niech wśród was nie będzie żadnej wątpliwości, żadnego wahania co do posiadania Królestwa Niebieskiego, ponieważ zadatek przyszłego dziedzictwa jest już w waszym posiadaniu, a naznaczeni pieczęcią chwały Chrystusa przyjęliście rękojmię Ducha, ponieważ wasz sposób życia - dzięki Jego łasce - jest całkowicie zgodny z ową pierwszą Jego szkołą, którą zgromadził, przychodząc na świat. To bowiem, co czynili pierwsi uczniowie w Jego obecności, to wy zaczęliście urzeczywistniać to wszystko podczas Jego nieobecności, i nie ma powodu, byście się musieli wstydzić słów: "Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą".

Najdrożsi, z waszego nawrócenia mieszkańcy niebios świętowali wielkie wesele i wobec wiecznego Króla "zaśpiewali pieśń nową". Cieszą się w was i z was aniołowie, ponieważ, kiedy dzięki wam wielu zachowa dziewictwo i zajaśnieje czystością, odnowią się zwaliska niebiańskiego miasta, gdzie uroczyście mają być umieszczeni żyjący w dziewictwie, gdyż ci, którzy "nie żenią się ani za mąż wychodzą, będą w niebie jako aniołowie Boży". Radują się Apostołowie, widząc, że odnawiany jest ich sposób życia, że głoszona jest nauka, że przez was ukazuje się przykład szczególnej świętości. Weselą się męczennicy, oczekując, że ich stałość jest przypominana w przelaniu świętej krwi. Tańczą w radości wyznawcy, wiedząc, że w was przywoływane jest na pamięć wielokrotnie ich zwycięstwo nad nieprzyjacielem. Cieszą się dziewice towarzyszące Barankowi, "dokądkolwiek idzie", dostrzegając, jak codziennie dzięki wam powiększa się ich liczba. I wreszcie wielką radością napełnia się cały niebieski dwór, który dzień w dzień będzie świętować uroczystość nowych współmieszkańców i nieustannie będzie skrapiany przez woń świętych modlitw wznoszących się z tej doliny niedoli.

"Przeto proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże", ze względu na które staliście się tak ubodzy, czyńcie to, do czego już doszliście, do czego wznieśliście się od rzek Babilonii. Z pokorą przyjmijcie ofiarowaną wam łaskę, godnie wykorzystując ją we wszystkim zawsze na uwielbienie, "chwałę i cześć" Tego, który umarł za was, Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który z Ojcem i Duchem Świętym żyje i króluje, zwycięża i panuje, Bóg zawsze pełen chwały, przez wszystkie wieki wieków. Amen.