Mojżesz napisał w Prawie: "Bóg stworzył człowieka na obraz i podobieństwo swoje". Zastanówcie się, proszę, nad znaczeniem tej wypowiedzi. Oto Bóg wszechmogący, niewidzialny, niepojęty, niewysłowiony, niezgłębiony, wyprowadzając człowieka z mułu ziemi, uszlachetnił go przez nadanie mu swego własnego obrazu. Cóż bowiem wspólnego mają Bóg i człowiek? Cóż mają wspólnego ziemia i duch? Albowiem "Bóg jest duchem". Jakże wielkim wyniesieniem człowieka jest to, że Bóg obdarzył go obrazem swej wieczności i odbiciem swego działania. To podobieństwo do Boga, o ile jest zachowane, jest dla człowieka niezmiernym zaszczytem.

Człowiek staje się podobny do Boga, kiedy w należyty sposób korzysta z umiejętności, jakie zostały dane jego duszy. Bóg polecił, abyśmy ujawniali te wszystkie cnoty, które On w nas złożył w chwili stworzenia. Nade wszystko poleca nam "miłować Boga z całego serca, ponieważ On pierwszy nas umiłował" od początku, zanim zaistnieliśmy. Miłość Boga jest odnawianiem Jego obrazu. Ten miłuje Boga, kto strzeże Jego przykazań. Powiedział bowiem: "Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania". To jest Jego przykazanie: wzajemna miłość. Tak bowiem powiedział: "To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem".

Miłość zaś prawdziwa wyraża się nie tylko w słowach, ale raczej "w czynach i prawdzie". Powinniśmy zatem ze względu na Boga i Ojca naszego ukazywać przez swoją świętość nieskalane Jego odbicie, bo On jest święty, jak to jest powiedziane: "Świętymi bądźcie, ponieważ On jest święty". Powinniśmy ukazywać Jego odbicie przez miłość, ponieważ On jest miłością według słów Jana: "Bóg jest miłością"; przez dobroć i prawdę, ponieważ On jest dobry i prawdomówny. Nie bądźmy tymi, którzy malują jakiś inny obraz. Kto bowiem jest gwałtowny, gniewliwy, pyszny, ten maluje obraz tyrana.

Abyśmy nie tworzyli w sobie obrazu tyrana, Chrystus sam maluje w nas swój obraz, mówiąc: "Pokój mój wam daję, pokój mój zostawiam wam". Na cóż jednak przyda się wiedzieć, że dobrą rzeczą jest pokój, jeśli się go dobrze nie strzeże. To bowiem, co najlepsze, bywa zazwyczaj bardzo delikatne, a wszystko, co kosztowne, wymaga większej ostrożności i staranniejszej opieki. Otóż bardzo kruche jest to, co ginie pod wpływem nierozważnych słów albo w wyniku najmniejszej obrazy brata. Tymczasem nic nie jest tak miłe ludziom, jak mówić o cudzych sprawach, zajmować się nie swoimi rzeczami, wypowiadać próżne słowa, mówić źle o nieobecnych. Ci zatem, którzy nie mogą powiedzieć: "Pan obdarzył mnie językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu przez słowo krzepiące", niech milczą; a jeśli coś mówią, niech to będzie słowo pokoju.