W trzecią sobotę listopada obchodzimy szczególne święto ku czci Matki Bożej, noszące nazwę Patronki Maryi.

Papież Aleksander VII bullą Praeclara christianorum z dnia 28 lipca 1656 r. oraz papież Benedykt XIII w dniu 13 sierpnia 1725 r. ustanowili obchód tego święta w Państwie Kościelnym, skąd rozszerzyło się na inne regiony i diecezje, jak też i na zakony, wśród nich także Zakon świętego Jana Bożego.

Zakon Szpitalny, aby wyrazić wdzięczność Najświętszej Maryi Pannie za tak wiele otrzymanych łask, obok motywów i racji ogólnych, już wymienionych w bulli, może także dołączyć inne szczególne powody, przemawiające za obchodzeniem tego święta wyjątkowo uroczyście i pobożnie.

Istotnie, wszyscy dobrze wiemy o nadzwyczajnych łaskach, jakie Matka Boża wypraszała dla swojego czciciela i wiernego sługi, Jana Bożego. Fuenterrabía, Guadalupe i kaplica "Sacrario" katedry w Grenadzie wyrażają tę cześć szczególnie wymownie i dobitnie oraz poświadczają, że Maryja płaszczem swojej opieki okrywała naszego ojca Założyciela, nie tylko chroniąc go przed niebezpieczeństwami, lecz i wtedy, gdy Jan Boży u Jej świętych stóp uciekał się pod Jej obronę. Jednak ta opieka wyraża się w sposób niewątpliwy, niezawodny i ustawiczny nie tylko wobec samego Świętego Założyciela, ale także wobec wszystkich jego synów, jak to zgodnie z tradycją, Maryja przyobiecała mu podczas wizji przy jego agonii, że wszystkich ich otoczy swoją opieką. Była to zbawcza zapowiedź.

Patronat Maryi jest Jej posłannictwem, jest Jej godnością, i jak aureola, promienie z wszystkich Jej cnót, dzięki którym nas ochrania, strzeże nas i nas broni.

Przedwieczny Bóg przygotował Maryję udzielając Jej największych łask, darów i przywilejów, aby była godna stać się Matką Boga. Jezus zechciał zjednoczyć się z Dziewicą i tak stała się naszą Współodkupicielką, współuczestnicząc w tajemnicy Kalwarii, jakby przy ołtarzu ofiarnym. Tak przyjęła nas pod płaszcz opieki swej boleści i stała się naszą Matką, jak Ją nazwał Jej Syn z wysokości krzyża.

Zgodnie z wyrażeniem św. Bernarda, od tej chwili Maryja rozpostarła nad wszystkimi ludźmi, uobecnianymi przez Apostoła Jana (J 19, 27), płaszcz swego macierzyństwa, swej miłości, swej opieki i najbezpieczniejszego schronienia. Maryja jest nam Matką, jest naszą miłością, jest naszą ucieczką, jest naszą Patronką.

Patronat ten wypływa z Jej macierzyństwa, tak jak skutek wynika z przyczyny. Racją tego patronatu Maryi jest Jej przeczyste macierzyństwo, dlatego ten patronat jest tytułem Jej macierzyństwa.

Maryja jest naszą prawdziwą Matką, jakimkolwiek innym tytułem byśmy Jej nie nazwali, przez fakt, że jest naszą Patronką. Stała się zatem najpierw Matką całego rodzaju ludzkiego wypowiadając swoje fiat i wyrażając zgodę na Wcielenie Słowa Bożego, dlatego zawsze wspiera nas i otacza opieką jako nasza Matka, abyśmy mieli udział w owocach odkupienia: w Jej matczyne ręce bowiem Pan złożył wszystkie dary, jakich nam udziela.

Maryja jest jakby pomostem, jakby pierścieniem, jakby drabiną, jakby przybytkiem, w którym się jednoczy niebo z ziemią, tak że aż do nas docierają błogosławieństwa niebios, a w tym samym czasie do Boga docierają jęki utrapień rodzaju ludzkiego.