Błogosławi Cię dusza moja, Boże mój, Panie i Stwórco, błogosławi Cię dusza moja i z jej głębi płynie pieśń Twoich zmiłowań, bo w Twej niezmiernej dobroci tak niezasłużenie otoczyłeś mnie opieką. Jak tylko mogę, dzięki czynię za Twe miłosierdzie bez granic i wysławiam Twoją niewyczerpaną cierpliwość. Przez lata mojego dzieciństwa i młodości prawie aż do 25-go roku życia byłam tak bardzo zaślepiona; widzę dzisiaj, że bez żadnych wyrzutów sumienia mówiłam i postępowałam, jak mi się podobało, nie licząc się z Tobą. I tak żyłabym jak poganka pośród pogan i nigdy nie myśląc o tym, że Ty, Boże, nagradzasz dobro, a karzesz zło. A przecież już od zarania mego dzieciństwa, od piątego roku mojego życia wybrałeś mnie i umieściłeś w domu Twoim pośród wiernych i oddanych Ci służebnic. I przestrzegałeś mnie, dając mi wrodzony wstręt do złego i umiłowanie dobra, i ganiąc mnie przez upomnienia ze strony moich bliskich.

Jako zadośćuczynienie składam Ci, Ojcze pełen miłości, całą mękę Twojego Syna od pierwszych chwil jego życia, gdy kwilił złożony w żłóbku na sianie, i potem poprzez braki, których doświadczył w dzieciństwie, trudy lat chłopięcych i cierpienia wieku młodości aż do tej godziny, w której na krzyżu skłonił głowę i zawoławszy głosem donośnym, oddał ducha. A także, jako wynagrodzenie za wszystkie moje niedbalstwa, ofiaruję Ci, Ojcze, wszystkie święte myśli, słowa i czyny Jedynego Twojego Syna od tej chwili, w której posłany z wysokości niebios przyszedł na naszą ziemię aż do godziny, w której stanął przed Tobą w zwycięskiej chwale swego zmartwychwstałego ciała.

Z głębi mej nicości dzięki Ci składam za Twoje niewysłowione miłosierdzie, wysławiam i wielbię Twoją dobroć i wspaniałomyślność: Ty bowiem, Ojcze miłosierdzia, powziąłeś względem mnie zbawienne, a nie zgubne zamiary. Życie moje wiodło mnie ku zatraceniu, a Tyś mnie podniósł i obdarzył mnóstwem Twoich wielkich dobrodziejstw. A ponadto dałeś mi jeszcze zakosztować daru Twojej bezcennej przyjaźni i uwieńczyłeś wszystkie moje radości otwierając mi wielokrotnie Twoje Boskie Serce, świątynię Najwyższego.

A na koniec pociągnąłeś ku sobie moją duszę wierną obietnicą zaręczając o łaskach, których chcesz mi udzielić w godzinie śmierci i potem; zaiste, nawet gdybym żadnych innych łask nie doznała od Ciebie, za tę jedną moje serce przylgnęłoby do Ciebie z żywą nadzieją.