Mikołaj i jego współbracia długo się zastanawiali nad tym, jak zdobyć dla Boga dusze, które szatan usiłował zdobyć dla siebie, i jak złożyć w ofierze Bogu Najwyższemu bogaty plon na świętej ziemi jerozolimskiej. Przezwyciężywszy wszelki strach, zasięgnęli rady u przebywających tam niektórych teologów i innych pobożnych braci oraz zachęcili się argumentami, które wyczytali w różnych miejscach Pisma świętego i dzieł doktorów. W ten sposób przez Pana zostali umocnieni w przekonaniu, że każdy dobry chrześcijanin może skutecznie wpłynąć na ludzi światowych. Dnia 11 listopada 1391 roku, w uroczystość świętego Marcina, około godziny dziewiątej, rozpoczęli realizować to, co już od dłuższego czasu planowali wykonać. Każdy z nich niósł zwiniętą kartę zapisaną po włosku i arabsku. Szli razem do świątyni Salomona, jednak przeszkodzono im wejść do niej.

Zaprowadzono ich do domu kadiego. Tam natychmiast rozwinęli swoje zwoje i odczytali je przed nim. Wtedy kadi przemówił do tych czterech braci następująco: "Czy te słowa, które teraz odczytaliście, wypowiedzieliście jako ludzie mądrzy i w pełni świadomi, czy jako niemądrzy, pozbawieni rozumu i nieświadomi? Czy zostaliście posłani przez Papieża lub jakiegoś króla chrześcijańskiego?" Na to odpowiedzieli bracia z wielką rozumnością, stanowczością, z żarliwą wiarą i z gorącym pragnieniem swojego zbawienia: "Nie zostaliśmy przysłani przez żadnego człowieka, lecz przez Boga, który raczył nas natchnąć, abyśmy wam oznajmili prawdę i zbawienie wasze, albowiem Chrystus mówi w Ewangelii: «Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony»". Wtedy kadi zapytał ich: "Czy chcecie to wszystko odwołać i stać się Saracenami? Inaczej bowiem będziecie musieli umrzeć". Na to odpowiedzieli dobitnie: "Żadną miarą nie chcemy tego odwołać, jesteśmy gotowi za tę prawdę i za stanowczą obronę wiary katolickiej umrzeć i ponieść wszelkie męki, wszystko bowiem, cośmy powiedzieli, jest święte, katolickie i prawdziwe". Kiedy kadi to usłyszał, wydał na nich, wraz ze swoją radą, wyrok śmierci.

Skoro tylko zgromadzeni tam Saraceni usłyszeli słowa wyroku, wszyscy rzucili się na nich z okrzykiem: "Na śmierć z nimi, na śmierć!" I bili ich różnymi przedmiotami tak długo, aż padli na ziemię jak martwi. To działo się około godziny trzeciej. Oni zaś, ze względu na obecność krzyczącego tłumu, pozostali tam aż do północy.

Około północy kadi kazał ich obnażyć, mocno przywiązać do pali i okrutnie biczować. Ciała ich były tak poszarpane, że nie potrafili utrzymać się na nogach. Następnie kazał wtrącić ich do wstrętnego więzienia. Tam osadzono ich na ostre pale, przez co doznawali bez przerwy okrutnej męczarni.

Wreszcie na trzeci dzień wyprowadzono ich na plac, na którym zwykle karano zbrodniarzy. W obecności emira, kadiego i niezliczonego tłumu rycerzy z obnażonymi mieczami i przed rozpalonym ogniem zapytano ich jeszcze raz, czy chcą odwołać to wszystko, co powiedzieli i stać się Saracenami, aby uniknąć śmierci. Oni na to odpowiedzieli: "Pragniemy jedynie tego, co wam też oznajmiamy, abyście się nawrócili i przyjęli chrzest. Przyjmijcie do wiadomości, że dla Chrystusa i wiary w Niego nie boimy się ani ziemskiego ognia, ani doczesnej śmierci". Kiedy stojący tam tłum Saracenów to usłyszał, rzucił się na nich jak szalony ze złości i pociął ich mieczami na kawałki tak, że nie mieli już nawet ludzkiego wyglądu. Potem wrzucono ich pocięte ciała do owego rozpalonego ognia, lecz nie mogły się spalić. Przez cały dzień zgraja ludzi stała tam i patrzała na to widowisko, dorzucając drewna do ognia aż do nocy. Następnie rozrzucono popiół, a kości ukryto, aby chrześcijanie ich nie odnaleźli.