(...) Wiemy jednakże, że synowie Kościołów Wschodnich (...), wykazując postawę heroiczną, trwają przy swej wierze, stawiają opór nieprzyjaciołom chrześcijaństwa z tą samą niezwyciężoną siłą, z jaką trwali niegdyś wasi przodkowie, którzy, przynajmniej prywatnie, trwali wiernie w łączności z Papieżem i ze swymi pasterzami, czcząc w sposób szczególny Pannę Najświętszą, kochającą i przemożną Królowę nieba i ziemi, której Niepokalanemu Sercu ich poświęciliśmy. Wszystko to jest niewątpliwie zapowiedzią zwycięstwa na przyszłość; tego jednak zwycięstwa, które nie pochodzi z krwi ludzi walczących między sobą, które nie jest podsycane nieopanowanym pragnieniem ziemskiej potęgi, ale opiera się na stosownej i należnej wolności, sprawiedliwości w stosunku do obywateli, ludów i narodów realizowanej nie tylko w słowach, ale też i w czynach; na pokoju i braterskiej miłości łączących wszystkich więzami przyjaźni i przede wszystkim na religii porządkującej obyczaje według prawości, moderującej prywatne aspiracje, obracając je ku służbie dla wspólnego dobra, wznoszącej myśli ku niebu i wreszcie otaczającej opieką zbiorowość obywatelską i wspólną zgodę.

Tworzy to przedmiot naszych najżywszych nadziei. Ale tymczasem wieści, które do nas docierają, są takie, że czynią nasz smutek jeszcze bardziej gorzkim. Dniem i nocą z ojcowską troską zwracamy myśl naszą i serce ku tym, którzy Bożym nakazem nam zostali powierzeni (J 21, 15-17), a co do których wiemy, że w niektórych miejscach traktowani są w sposób tak niegodziwy, że bywają przedmiotem oszczerstw ze względu na ich mocne przywiązanie do wiary katolickiej, że bywają pozbawiani swych słusznych praw, nie wyłączając niekiedy tych, które wrodzone są naturze ludzkiej tak, że gdy deptane są przy użyciu przemocy, zastraszania lub w inny sposób, cierpi na tym godność ludzka.

Pośród tych smutnych wieści, które do nas dotarły, szczególnie jedna w tych ostatnich dniach ugodziła boleśnie nie tylko nas, nie tylko wszystkich chrześcijan, ale także wszystkich tych, którzy szacunkiem otaczają godność ludzką i obywatelską wolność. Chcemy odnieść się do Bułgarii, gdzie istniała nieliczna, lecz kwitnąca wspólnota katolików, a gdzie okropna zawierucha sprawiła wiele powodów do żałoby. Przy użyciu zwykłych sposobów obwiniania zarzucono sługom Bożym przestępstwa przeciw porządkowi publicznemu. Wśród nich czcigodny nasz brat Eugeniusz Bosiłkow, biskup Nikopoli, skazany został na najwyższy wymiar kary wraz z trzema innymi kapłanami, swymi współpracownikami. Poza tym liczne inne osoby są już w więzieniach lub znajdują się w obozach koncentracyjnych, a do nich dodać należy mnóstwo katolików ukaranych w rozmaity sposób, a przez to odznaczeni tą samą palmą i tym samym zaszczytem.

(...) Wydaje się nam słuszne (...) błagać ustawicznie, nie tylko by jak najrychlej spełniło się pragnienie Boskiego Odkupiciela: "Ojcze Święty, zachowaj ich w Twoim imieniu, które Mi dałeś, aby tak jak My stanowili jedno" (J 17, 11), ale także aby otwarły się więzienia i rozerwały się kajdany, które dziś trapią dotkliwie tak wielu za to, że heroicznie starali się bronić praw i instytucji religijnych i aby prawda chrześcijaństwa, sprawiedliwość, zgoda i pokój, będące najwyższymi dobrami wszystkich, zatriumfowały wszędzie.