Różne i odrębne są stany w Kościele Bożym, tak że święte jego ciało składa się z różnych członków. Jednakże, jak mówi Apostoł, "wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie". Zadania najmniejszego spośród członków tego ciała nie dzielą go od pozostałych członków i wszyscy są powiązani z Tym, który jest ich Głową. A więc, ukochani moi, łączy nas w jedno ta sama wiara i ten sam chrzest, i jedna godność jest wspólna wszystkim. Bo tak czytamy w liście błogosławionego Piotra apostoła: "Wy niby żywe kamienie jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, miłych Bogu przez Jezusa Chrystusa". I dodaje jeszcze: "Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym narodem, ludem Bogu na własność przeznaczonym".

Wszystkim odrodzonym w Chrystusie znak krzyża nadaje królewską godność, a namaszczenie Ducha Świętego czyni ich kapłanami, tak że z wyjątkiem posługiwania właściwego naszemu urzędowi, wszyscy chrześcijanie, żyjący w Duchu i w prawdzie, mają wiedzieć, iż są królewskiego rodu i mają udział w kapłańskiej powinności. Zaiste królewska to czynność władanie ducha, poddanego Bogu, nad ciałem. A czyż nie jest to prawdziwie kapłańską rzeczą Bogu oddawać w darze czyste sumienie i na ołtarzu serca składać Mu w ofierze nieskalaną hostię świętego życia? Za łaską Bożą jest to udziałem wszystkich. A także słuszne to z waszej strony i godne pochwały, że w rocznicę naszego wywyższenia radujecie się jak z własnego wyróżnienia. Bo w ten sposób całe ciało Kościoła czci tajemnicę jednego kapłaństwa. Olej błogosławieństwa spłynął obficiej na tych, którzy przewodzą, ale spływa też i obficie na pozostałych członków.

Powodem naszej radości jest więc uczestnictwo we wspólnej łasce, jednakże ta radość będzie prawdziwsza i szlachetniejsza, jeżeli odwrócicie waszą uwagę od mojej skromnej osoby, a skierujecie ją ku rozważaniu chwały świętego Piotra apostoła. Będzie to o wiele bardziej pożyteczne i słuszne, gdy jego przede wszystkim uczcimy w dniu dzisiejszym. Wielkie i obfite dary spłynęły na niego ze źródła wszelkich łask: on jeden wiele otrzymał i nic nie zostało przekazane innym, czego by on nie posiadał. Słowo, które stało się ciałem, już zamieszkało wśród nas, a Chrystus całego siebie oddał dla zbawienia rodzaju ludzkiego.