Ach, cóż za święte myśli miałem dzisiaj, gdy spacerowałem! Myśli o miłosierdziu, o miłości, o zjednoczeniu z Bogiem dla mojej duszy i dla duszy Pani.

Prawdziwy Boże, co będzie z naszymi sercami, gdy zanurzymy się w tym niekończącym się morzu słodkości!

Jak to będzie, gdy tam, w niebie wszyscy będziemy miłością przemienieni w Bogu i będziemy radzi z tej nieskończonej Dobroci, z której cieszy się nasz Bóg!

Jak to będzie, córko moja, kiedy wyśpiewywać będziemy w wieczności Boże miłosierdzie, triumfy nieskalanego Baranka i Najświętszej Maryi, naszej Matki!

Jak to będzie, kiedy nieustannie wyśpiewywać będziemy to odwieczne potrójne Święty, Święty, Święty, gdy razem ze świętymi śpiewać będziemy to słodkie Alleluja! Cóż wtedy się stanie z naszymi sercami, z naszym duchem! Gdy będziemy złączeni z Bogiem bardziej niż żelazo w ogniu, które, nie przestając być żelazem, wydaje się być całe ogniem. Tak my będziemy całkowicie przemienieni w Bogu, iż dusza cała będzie przebóstwiona. Och, kiedyż nadejdzie ten dzień! Kiedy, kiedy przyjdzie śmierć i zniszczy mury tego więzienia! To będzie dzień naszych zaślubin, naszych godów, w którym nasza dusza w sposób najwyższy zaślubi drogiego Jezusa i zasiądzie w wieczności do tej niebiańskiej uczty.

Słyszę, że nie opuszcza Pani choroba, ale cieszę się, że Jezus, Boski Lekarz i ukochany Oblubieniec, umacnia jej duszę i ciało.

Proszę uczynić wszystko, co można, by nie zaniechać przyjmowania Go w wielkim sakramencie Jego miłości. Pozwolić swemu sercu, by dać puścić całkowicie uzdę swego serca, by dać upust uczuciom wobec tej nieskończonej miłości. Pozwolić także, by w sposób wolny oddychało tą chwałą, która jest dla Pani przygotowana przez nieskończone zasługi Jezusa. O, właśnie tu trzeba otworzyć jej drogę, ażeby pragnęła tego raju, w którym będziemy zawsze cieszyli się wieczną radością, wielbiąc nieustannie nasze Najwyższe Dobro bez obawy ponownego utracenia Go. Jeśli jednak musi Pani zostać w łóżku, niech jej myśli tkwią przy Bogu i proszę zanurzyć się w owym niezmiernym morzu miłości, z tym, że będąc w łóżku, proszę być jak na krzyżu Boskiego Oblubieńca. Już widzę, jak mury stają się coraz cieńsze, a biedna uwięziona odleci wolna do ojczyzny, którą to kupił jej słodki Jezus za cenę najdroższej swojej krwi. Ale należy uprzedzić, że przy wyjściu z więzienia trzeba być przyodzianym w strój koloru popiołu, na którym ma być napisane: jestem czystym "nic"; jestem niczym więcej jak otchłanią zła. Ty jeden, o Boże, jesteś Tym, Kim Jesteś, i od Ciebie oczekuję wszelkiego mego dobra, przez zasługi krwi mego Jezusa.

Gdy będziesz wychodziła z więzienia w tym ubogim stroju z popiołu, z napisem "nic", Bóg, który jest wszystkim, rozporządzi, byś rozebrana z tego ubrania przyoblekła duszę w szaty królowej, ubarwione krwią Bożego, nieskalanego Baranka i wyhaftowane Jego Boskimi cnotami. Tak ustrojona zostaniesz powołana do Jego królestwa, by zasiąść na wieki przy Jego Boskim stole i śpiewać zawsze: Święty, Święty, Święty, tylko Ty jesteś Święty, tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste.