Ktokolwiek o jedno tylko prosi Pana i tego poszukuje, ten prosi ze spokojem i ufnością i nie obawia się, że taka modlitwa mogłaby mu przynieść szkodę, jeżeli zostanie wysłuchana. A wszystko, o cokolwiek by się prosiło, modląc się tak, jak trzeba, na nic by się nie zdało bez tej jednej zasadniczej modlitwy. Bo jedynym prawdziwym i błogosławionym życiem jest to, w którym w nieśmiertelności ciała i duszy będziemy wpatrywać się w Pana w wiecznej szczęśliwości. Ze względu na to życie możemy słusznie prosić o wszystko, czego nam trzeba, aby je osiągnąć. A ktokolwiek je osiągnie, posiądzie w nim wszystko, czego pragnie i niczego już więcej nie będzie poszukiwał z tego, co zbędne.

Tam zaiste jest źródło życia. A dopóki żyjemy jeszcze nadzieją i nie oglądamy tego, czego wyczekujemy, dopóki nie znajdujemy się w "cieniu skrzydeł Tego, przed którym jest wszelkie nasze pragnienie", dopóty trzeba nam w modlitwie pożądać tego życia, abyśmy się sycili "obfitością Jego domu" i poili "potokiem Jego rozkoszy". Bo, powtarzam, "w Nim jest źródło życia i w Jego światłości będziemy oglądali światłość". Wtedy nasyci się dobrem nasze pragnienie i o nic już we łzach wołać nie będziemy; lecz tylko radować się tym, co otrzymamy.

Ale ten pokój przewyższa wszelkie zrozumienie, więc i prosząc o niego nie wiemy, jaka powinna być nasza modlitwa. Bo jakże możemy sobie wyobrazić niewyobrażalne? I dlatego odrzucamy wszelkie wyobrażenie, które w nas powstaje, bo wiemy, że ono nie odpowiada temu, co wyczuwamy, a czego jeszcze nie znamy.

Jest to, rzec można, jakaś pełna mądrości niewiedza, która w nas jest, będąca pouczeniem Ducha Świętego, który przychodzi z pomocą naszej słabości. Pisze bowiem Apostoł Paweł: "Jeżeli nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy"; i zaraz dodaje: "Także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą".

Na podstawie tych słów nie należy wnioskować, że Duch Święty przyczynia się za nami jako Ten, który nie byłby Bogiem; bo przecież w Trójcy Świętej jest On jedno wraz z Ojcem i Synem, i wraz z Nimi jest jedynym Bogiem. A jeżeli jest powiedziane, że "przyczynia się za świętymi", należy to rozumieć w tym znaczeniu, iż Jego dziełem są modlitwy świętych. Podobnie czytamy w księdze Powtórzonego Prawa: "Twój Bóg doświadcza cię, chcąc poznać, czy Go miłujesz" - to znaczy: abyście w ten sposób wy sami o tym się dowiedzieli. A zatem to Duch Święty sprawia, że święci wznoszą do Boga błagania, których nie można wyrazić słowami; a czyni to budząc w nich pragnienie czegoś bardzo wielkiego, a jeszcze nie poznanego, lecz wytrwale wyczekiwanego. Bo jakże dałoby się wypowiedzieć słowami to, czego się pragnie, a jeszcze nie zna? Gdybyśmy w sobie nie mieli jakby przeczucia, nie mielibyśmy i pragnienia; a gdybyśmy już widzieli, nie pragnęlibyśmy ani nie błagali w słowach niewyrażalnych.