Ofiarą prawdziwą jest wszelkie dobro przez nas spełnione, które ma nas zbliżyć do Boga i z Nim łączyć, bo On jest największym Dobrem i naszym jedynym szczęściem. A zatem nawet i miłosierdzie okazane bliźniemu nie jest ofiarą, jeżeli nie jest wyświadczone ze względu na Boga. Ofiara bowiem, chociaż złożona przez człowieka, jest rzeczą świętą; tak też się nazywa w starodawnym języku łacińskim. Również i człowiek poświęcony i oddany Bogu jest ofiarą przez to, że umiera dla świata i żyje dla Boga. I to także jest miłosierdziem, sobie samemu okazanym, bo jest napisane: "Zmiłuj siq nad swoją duszą, abyś podobał się Bogu".

Ofiarą prawdziwą są więc uczynki miłosierne spełnione ze względu na Boga, a odnoszące się czy to do nas samych, czy to do bliźnich: otóż miłosierdzie wyzwala z nędzy i daje szczęście, prawdziwym zaś szczęściem jest owo dobro, o którym mówi Psalm: "Moim dobrem jest być blisko Boga". Z tego wynika, że społeczność odkupionych, czyli cała wspólnota świętych, staje się jedną ofiarą składaną Bogu przez Kapłana wielkiego. On sam stał się sługą i siebie złożył w ofierze za nas, abyśmy byli ciałem Tego, który jest naszą Głową. Ofiarował się jako sługa i jako sługa został ofiarowany, i dzięki tej ludzkiej naturze jest pośrednikiem, kapłanem i ofiarą.

Upomina nas też Apostoł Paweł, abyśmy dali nasze ciała "na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz rozumnej służby Bożej". Nie mamy brać wzoru z tego świata, ale postępować jak odrodzeni w nowym duchu, aby móc rozpoznać wolę Bożą, to wszystko, co jest dobre, co doskonałe i Jemu miłe. W ten sposób stajemy się ofiarą. I mówi dalej Apostoł: "mocą bowiem łaski, jaka została mi dana, mówię każdemu z was: niech nikt nie ma o sobie wyższego mniemania niż należy, lecz niech sądzi o sobie trzeźwo - według miary, jaką Bóg każdemu w wierze wyznaczył. Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają tę samą czynność - podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami. Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary".

Taka zatem jest ofiara chrześcijan: wszyscy razem tworzyć jedno ciało w Chrystusie. Kościół to czyni w sakramencie ołtarza, dobrze znanym wiernym: tam mu jest pokazane, że sam jest ofiarowany Bogu w tej ofierze, którą Mu składa.