"Oto jak dobrze i jak przyjemnie mieszkać współbraciom wspólnie". Zaiste, nie ma większego szczęścia w klauzurze i we wspólnocie braci lub sióstr, niż jedność dusz i obyczajów w zachowywaniu reguły i posłuszeństwie przełożonym oraz wskazaniom starszych. Ale szatan nie omieszka walczyć z tą świętą zgodą współbraci, tak miłą Bogu. Szykuje zasadzki dniem i nocą dla dusz leniwych i niestałych, burzy ich spokój wewnętrzny przez próżne rozmowy lub skrycie ich kusząc nieczystymi myślami. Odciąga młodego rycerza Chrystusowego od świętego postanowienia, starego chce usidlić w gnuśności, a gwałtownika więzi w uporze.

I wszystkimi tymi pokusami i zasadzkami szatańskimi walczy i odnosi nad nimi zwycięstwo jednomyślna wspólnota wielu braci, która nocą trwa na czuwaniu, w dzień zajmuje się pracą, oddaje się świętym czytaniom, modlitwom i śpiewaniu psalmów, chwaląc Boga, a odpędzając diabła jakby głosem trąb. Bardzo dręczy się go postem, przygniata go nogami ten, kto wzywa Maryję, przepędza każdy, kto znaczy się krzyżem świętym, a nęka go, kto adoruje krzyż święty. Zwyciężać go trzeba posłuszeństwem, a wiązać zachowaniem milczenia.

Taka jest święta wspólnota braci szukających Boga, szukających oblicza Boga Jakubowego, gardzących światem, kochających Chrystusa, wyrzekających się samego siebie; a wszystko przez wzgląd na miłość Boga. Tak walczy się z szatanem i jego wojskiem, aby nie odważył się znów zakraść do obozu Boga.

Zrozumcie przeto najmilsi, "jak dobrze i jak przyjemnie jest mieszkać współbraciom wspólnie". Zgromadziło ich bowiem uznanie tej samej reguły, poddali się temu samemu przełożonemu, razem czuwają, razem schodzą się na odmawianie godzin kanoniczych, razem zaczynają śpiewać i czytać, razem dokładają wszystkich sił, aby dobrze odprawiać święte oficjum.

Jak miłe i godne polecenia jest takie zgromadzenie współbraci, oddanych wychwalaniu Boga, zgromadzenie, w którym rozbrzmiewa tyle trąb pochwalnych, ile głosów śpiewa z zapałem w chórze.