Wszyscy się znajdujemy z daleka od Pana, i to mimo że przez złożenie ślubów otrzymaliśmy nagolenniki i trzewiki. Toteż na nic się nie zdadzą nasze śluby, jeżeli szybko nie wyruszymy w drogę i nie pobiegniemy drogą doskonałości, aż dojdziemy do góry Bożej Horeb.

Kiedy przygotowywałem ten zarys, przede wszystkim na myśl mi przyszło to, na co zwracają uwagę nasze Konstytucje w części dziesiątej, gdzie jest mowa o zachowaniu i wzroście Towarzystwa: "Te środki, które narzędzie łączą z Bogiem i tak usposabiają, żeby Boża ręka mogła nim we właściwy sposób kierować, są skuteczniejsze, niż te, które kształtują jego stosunki z ludźmi. Takimi są: uczciwość, cnota, a przede wszystkim miłość i czysta intencja służenia Bogu, a także zażyłość z Bogiem przejawiająca się w pobożnych ćwiczeniach duchownych, gorliwość o zbawienie dusz na chwałę Tego, który je stworzył i odkupił - z pominięciem jakiejkolwiek innej korzyści". Nad tymi słowami trzeba się nam dokładnie zastanowić, pochodzą one bowiem od tego Ojca, który je dla synów napisał, kierując się ową jedyną w swoim rodzaju miłością. Zresztą, jeżeli poprawnie rozumujemy, to przecież musimy się zgodzić, że szkodliwe podziały i utrapienia wśród zakonników stąd się rodzą, że nie stosują oni tych narzędzi, które jednoczą nas z Bogiem i sprawiają, że się dzięki miłości stajemy jedno z Jego Bożym Duchem. Jeżeli ziemia wysycha, to nie może być inaczej, tylko najpierw więdnie kwiat na drzewie, a potem jego owoc. W taki sam sposób jeżeli nasza dusza wysycha na modlitwie, to i jej kwiaty wyschnąć muszą, i owoce. Dusza bowiem, która niewielkie tylko ćwiczenie przeszła na rozmyślaniu i na naśladowaniu Chrystusa ukrzyżowanego, z trudem będzie się uczyć cierpienia i dlatego stanie się niecierpliwa. Toteż zakonnik, który nie dba o to, by podczas modlitwy poznać samego siebie i doświadczyć ludzkiej małości, musi ulec zarazie przeceniania samego siebie i pogardzania bliźnimi.

O jakże wielkim lekarstwem na nasze nieszczęścia jest zapatrzenie się w Krzyż Chrystusa!