W pieśni tej pokazuje się najprzód prawa a szczera wiara katolicka, a to w tym jednym słówku i tytule Panny Najświętszej: Bogarodzica. Gdy wyznajemy, iż z Panny narodził się i prawdziwy człowiek, jako z człowieka, i prawdziwy Bóg, który się przedwiecznie z Ojca, jako Bóg z Boga rodzi, wszystkie fałsze potępiamy, a fundament wiary prawowiernej zakładamy na Panu i Bogu naszym Jezusie Chrystusie, obydwie prawdziwe natury mającym.

Tu się też w tej pieśni pokazuje przyczyna przyjścia Chrystusowego na świat i wcielenia Jego; jest też pocieszające wyznanie, iż nie jesteśmy srebrem ani złotem odkupieni, jeno krwią, ranami i śmiercią Pana Boga naszego Jezusa; i żadnej innej rzeczy nie ufamy, jeno tej wysłudze Jego. Jest też nauka, jako pożytek z męki Chrystusowej brać mamy, pokutę czyniąc za grzechy nasze, Bogu chwałę dać, w miłości i pełnieniu woli świętej Jego. Ukazuje się też nadzieja nasza.

Osnowa wszystkiego, czego od Pana Boga prosić mamy, w onych słowach pięknych a krótkich: Daj nam, Panie, tu na świecie zbożny pobyt, a po żywocie rajski przebyt, to jest, abyśmy tu pobożnie według woli tej żyli, a po śmierci wiecznie z Tobą przebywali.

Jest tu i pokorne świętych do przyczyny wzywanie, bez którego Kościół Boży nie idzie przed majestat Boski, jeno z tymi przyjaciółmi Bożymi. A to wszystko przez Chrystusa Pana, w czym Mu jest większa cześć, gdy na pokłon Jego, wszystkich świętych i aniołów wzywamy, aby nam czci Jego w prośbie z nami pomogli. Z nimi do Chrystusa idziemy i mówimy: Chryste, zmiłuj się, Panie, zmiłuj się. I chociaż mówimy Pannie czystej: Ziści nam, spuści nam, ale kogóż? Twego Syna, który nas sam odkupił i zbawił, a Ciebie nam dał za Matkę i przez ręce twoje dał nam sam siebie i z sobą zbożny czas, to jest czas łaski i odpuszczenia grzechów.

Mądre tedy to jest, w tej pieśni wszystkiej wiary krótkie wyznanie, utwierdzenia nadziei, nauka pokuty, nabożna i roztropna modlitwa, szczere a proste do Boga serce. Z tym sercem szli przodkowie nasi, to śpiewając a wyznawając, na ostre pogańskie żelaza i włócznie, tak ochotnie, jako święci Boscy na męczeństwo. Z tą pieśnią, albo raczej wiarą i sumieniem dobrym, hufce nieprzyjacielskie starli i siłę ich rozsypali, państwo z koroną rozszerzyli; z tego, co wygrali, Kościół Boży i chwałę Jego szczepili, cnotę i pobożność rozmnażali, sławę królestwa tego wynieśli, wieczną pamięć, a potomkom przykład zostawili, których jak naśladują, niech się sami sądzą.