"Wy jesteście solą dla ziemi". Albowiem słowo zostało wam powierzone nie dla waszej korzyści, ale dla całego świata. I nie do dwóch miast was posyłam, ani do dziesięciu czy dwudziestu, ani do jednego narodu, jak niegdyś proroków, lecz na wszystkie lądy i morza, i na świat cały, i to świat zepsuty. Mówiąc bowiem: "Wy jesteście solą dla ziemi", Pan ukazuje, że wszyscy ludzie są skażeni w swej naturze i zepsuci przez grzechy. Dlatego też wymaga od swoich uczniów tych zwłaszcza cnót, które są szczególnie potrzebne i użyteczne wtedy, gdy trzeba troszczyć się o wielu. Albowiem ten, kto jest cichy, powściągliwy, miłosierny i sprawiedliwy, nie jest nim tylko dla siebie, ale stara się o to, by te źródła dobra służyły również innym. Bo ten, kto jest czystego serca, kto wprowadza pokój i cierpi za prawdę, ten oddaje swoje życie dla wspólnego dobra ludzi.

Nie myślcie zatem, mówi Pan, że powierzam wam łatwe zadanie i że są to niewiele znaczące sprawy. "Wy jesteście solą dla ziemi". O cóż więc chodzi? Czy uczniowie mieli przywrócić świeżość temu, co zgniłe? Bynajmniej. Temu, co zepsute, sól już nic nie pomoże. Tak też oni nie postępowali; ale zaprawiali solą, utrzymywali i zachowywali w tej świeżości, w jakiej od Pana otrzymali to, co zostało wpierw przez Niego odnowione, oczyszczone ze zgnilizny, a im powierzone. Albowiem Chrystus swoją mocą wyzwalał ze zgnilizny grzechu; oni zaś starali się i zabiegali o to, by już więcej do tej zgnilizny nie powracano.

Pan stopniowo ukazuje, że uczniowie są więksi od proroków. Są bowiem nauczycielami nie tylko krainy palestyńskiej, ale całego świata. Nie zdumiewajcie się więc - mówi - jeżeli pominąwszy innych zwracam się do was i wysyłam na tak wielkie trudy. Rozważcie, do jakich i jak wielu miast, narodów i ludów was posyłam jako zwierzchników. Dlatego chcę, abyście nie tylko wy sami byli roztropni, ale również innych takimi czynili. Jeżeli zaś i sami tacy nie będziecie, to nie podołacie.

Albowiem ci, którzy błądzą, mogą powrócić na dobrą drogą dzięki waszemu posługiwaniu; ale jeżeli i wy zbłądzicie, to razem z sobą także innych pociągnięcie na zgubę. Tak więc tym większe ma być wasze staranie, im ważniejsze sprawy są wam powierzane. Toteż mówi Pan: "Jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi".

Aby zaś nie lękali się iść naprzód słysząc te słowa: "Gdy wam będą urągać i prześladować was, i mówić wszystko złe na was", mówi im jeszcze: Jeżeli nie będziecie gotowi na to wszystko, to na próżno zostaliście wybrani. Urągania nastąpią nieuchronnie, ale żadnej szkody wam nie wyrządzą, przeciwnie, będą one świadczyły o waszej nieugiętości. Jeżeli jednak z obawy przed nimi stracicie coś z tego zapału, który wam przystoi, wtedy spotkają was daleko większe przeciwności, gdyż ludzie będą źle o was mówić i będą wami pogardzać. To właśnie znaczy być przez nich podeptanym.

Następnie Pan podaje jeszcze wzniosiejsze porównanie: "Wy jesteście światłem świata". I znowu jest mowa o świecie, a nie tylko o jednym narodzie, nie o jednym lub dwudziestu miastach, lecz o całym obszarze ziemi. Światło dla wszystkich widoczne, daleko jaśniejsze od promieni słońca, podobnie jak i sól dla ducha, o której poprzednio powiedziano. I najpierw mówi Pan o soli, potem o świetle, abyś poznał, jak wielką korzyść przynoszą twarde jego słowa, i jak wielki pożytek płynie z tej doniosłej Jego nauki. Osacza nas i nie pozwala się uchylić, a wiodąc nas drogą mocy, daje nam i przejrzeć. "Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem". Tymi słowami ponownie pobudza uczniów dożycia doskonałego i poucza ich, aby pilnie czuwali nad swoim postępowaniem, gdyż oczy wszystkich są na nich zwrócone i wiodą oni bój w obliczu całego świata.