W przeobrażeniu miłości, do jakiego doszła dusza w tym życiu, przechodzi tchnienie Boga w duszę, a duszy w Boga. O ile dobrze to pojmuję, to właśnie chciał wyrazić święty Paweł, gdy mówił: "Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc waszych Ducha Syna swego, który woła: «Abba, Ojcze!»" Jest to udziałem tych, którzy doszli do doskonałości.

I nie ma powodu się dziwić, że dusza mogła dojść do tak wzniosłego stanu. Gdy bowiem Bóg udzieli jej łaski zjednoczenia w Trójcy Przenajświętszej, czyż nie może ona wtedy pojmować, poznawać i miłować w Bożej Trójcy i wraz z Nią, tak jak sama Trójca Święta, bo przecież za sprawą Boga ma udział w jej życiu?

Jak to się dzieje, nie można ani zrozumieć, ani wyrazić inaczej, jak tylko wskazując, że Syn Boży wyjednał nam to i wysłużył, iż możemy być synami Bożymi. I prosił również swojego Ojca: "Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem". To znaczy: aby przez uczestnictwo działali tak, jak Ja działam. Ponadto Chrystus tak jeszcze się modli: "A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili jedno w Nas, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś".

To zaś dzieje się wtedy, gdy Ojciec udziela duszom tej samej miłości, którą miłuje Syna. A udziela jej nie przez naturę, jak Synowi, lecz przez zjednoczenie i przeobrażenie miłości. A Syn nie prosi Ojca, by święci byli z Nim i Ojcem jedną istotą i naturą, lecz aby zjednoczeni w miłości byli tym, czym Ojciec i Syn są jedno w Miłości. A zatem przez uczestnictwo dusze posiadają te same dobra, które Syn Boży ma przez naturę. Przez uczestnictwo stają się więc dusze prawdziwie bogami, podobnymi Bogu i uczestniczącymi w Jego naturze.

Podobnie mówi i święty Piotr: "Niech łaska i pokój będą wam dane obficie przez poznanie Boga i Jezusa, Pana naszego. Tak samo Boska Jego wszechmoc udzieliła nam tego wszystkiego, co się odnosi do życia i pobożności, przez poznanie Tego, który powołał nas swoją chwałą i doskonałością. Przez nie zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury". Jest tu powiedziane, że przez zjednoczenie z Bogiem dusza ma udział w życiu Trójcy. Dopełni się to całkowicie w życiu przyszłym, jednakże już i w tym życiu może tego zakosztować i tego dostąpić.

O dusze stworzone do tak wielkich darów! Cóż czynicie? Na czym poprzestajecie? O nieszczęsne zaślepienie synów Adama! Jakże nie dostrzegacie tak wielkiego światła i jakże jesteście głusi na tak wielkie wezwanie!