Słowa Pana naszego Jezusa Chrystusa przypominają nam, że do jednego tylko mamy dążyć pośród rozlicznych trudów doczesności. Dążymy zaś jak ci, którzy jeszcze są w drodze, jeszcze nie mogą się zatrzymać, wciąż kroczący naprzód, bo jeszcze nie są w ojczyźnie, wciąż jej pragnący, ale jeszcze nią się nie cieszący. Wszakże nie ustawajmy w tym dążeniu, nie bądźmy opieszali, nie zaniechajmy wysiłku, aż w końcu dojdziemy tam, dokąd podążamy.

Marię i Martę łączyły nie tylko więzy rodzinne - były to rodzone siostry - ale i wspólne oddanie. Obie były przywiązane do Pana, obie zgodnie Mu posługiwały za Jego ziemskiego życia. Marta przyjęła Go tak, jak zwykło się przyjmować przychodzących w gościnę, a przecież to służebnica podejmowała Pana, niedomagająca - Tego, który przynosił zbawienie, istota stworzona - swojego Stwórcę. Przygotowała Mu pożywienie ta, której On miał dać pokarm Ducha. Bo Pan zechciał przyjąć postać sługi i w swej łaskawości dozwolił, by Go żywili Jego słudzy. Nie był od nich zależnym, ale przyjął ciało, a więc odczuwał głód i pragnienie. I zechciał, by Go żywiono.

Tak więc Marta przyjęła w gościnę Tego, który "przyszedł do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Go przyjęli, dał moc, aby się stali dziećmi Bożymi". I ze sług uczynił swych braci, wykupił niewolników i uczynił ich współdziedzicami. Niechże się nie znajdzie taki, kto by powiedział: O jakże są szczęśliwi ci, którzy mogli we własnym domu przyjąć Chrystusa! Nie ubolewaj, nie narzekaj, że urodziłeś się wtedy, kiedy już nie możesz ujrzeć Chrystusa w ciele, bo tej łaski On ci nie odmawia: "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych - mówi - Mnieście uczynili".

Zresztą, Marto, za twoje posługi błogosławiona, pozwól, że ci powiem: szukasz nagrody za twoje trudy, a otóż będzie nią pokój. Teraz się uwijasz koło licznych posług, chcesz nakarmić ciała śmiertelne, a przecież święte. Ale gdy już się znajdziesz w ojczyźnie, czy spotkasz tam przybysza, by go przyjąć w domu, zgłodniałego, by go nakarmić, chorego, którego należy odwiedzić, poróżnionych, których trzeba godzić, umarłego, by go pogrzebać? Tego wszystkiego tam nie będzie. Lecz cóż będzie? To, co wybrała Maria: tam będziemy nakarmieni i nie będzie już trzeba karmić. To, co Maria wybrała na ziemi, w niebie będzie pełne i doskonałe. Na ziemi zbierała ona okruszyny ze stołu hojnie zastawionego, zbierała okruszyny słowa Bożego. A czy chcecie wiedzieć, co będzie w niebie? Oto mówi Pan, jak wynagrodzi swoje sługi: "Zaprawdę powiadam wam: przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał".