Maria Magdalena wyprzedziła inne kobiety. Nie nastał jeszcze świt, kiedy ujrzała podniesiony kamień i otwarty grób. Strażnicy się rozproszyli, ale ona się temu nie dziwiła, bo wcale nie wiedziała, że wcześniej pilnowali grobu. Spojrzała i od razu zobaczyła, że ciało zostało zabrane. Nie ujrzała żadnego anioła, ponieważ Jezus sam chciał ją zawiadomić. Strwożona i zaniepokojona, obawiając się, żeby ukochane ciało Jezusa nie zostało zbezczeszczone, poszła z pośpiechem do Szymona Piotra i drugiego ucznia, którego Jezus kochał. Mówi im, co ją niepokoi: "Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono". Powiada: "Nie wiemy", mając na myśli pozostałe niewiasty, które wyszedłszy wraz z nią, później dotarły do grobu.

Gdy następnie Piotr i Jan powrócili do domu, jak o tym świadczy sam Jan, ona nie odeszła. Jako ostatnia oddaliła się od krzyża i od pogrzebu, a jako pierwsza przybiegła do grobu i ujrzała, że jest pusty. Nie mogła od niego odejść i trwała przy nim, płacząc. A potem zapragnęła ponownie zajrzeć do środka i nachyliła się do grobu, jak gdyby sądziła, że coś może tam znaleźć. I oto ujrzała dwóch aniołów w białych szatach, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa, jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: "Niewiasto, czemu płaczesz?" Nie rozpoznała aniołów, bo przecież aniołowie powinni wiedzieć, czemu płacze. Odpowiedziała im: "Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono". Nie dostrzega płócien, nie zważa na obcych, wszystko jest dla niej jak nicość i pustka.

Ponownie się nachyliwszy, powraca, aby szukać gdzie indziej. Wtem widzi Jezusa i Go nie poznaje, ponieważ troszczy się jedynie o ukochane ciało, które chciała namaścić drogocennym olejkiem, a które jest w świętokradczych rękach. Rzekł do niej Jezus: "Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?" Ona sądzi, że to ogrodnik, podejrzany, a może i nieuczciwy, który wszystko wie i powinien zrozumieć jej niepokój. I mówi do niego: "Jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę". Nie martwi się kamieniem, bo pragnie tylko Jego samego. A oto głos, który zstępuje w serce i oczy otwiera, nazywa ją jej własnym imieniem: "Mario!". Magdalena natychmiast woła: "Rabbuni", to znaczy: "Nauczycielu!" I już przypada Mu do stóp, wciąż płacząc, ale płacząc z radości.

Pozostaje na tym samym miejscu, aby dawać wyraz swojej miłości. Nie jest to jednak miejsce na wylewanie łez grzesznicy przy stopach Zbawiciela: Jezus jest z wysoka i choć jeszcze nie wstąpił do Ojca, wkrótce to uczyni, a ona ma to ogłosić uczniom. Takie jest znaczenie tych słów: "Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: «Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego»".

Następnie Maria Magdalena została ustanowiona apostołką Apostołów. Jest posłuszna tak jak ci, którzy porzucają obcowanie z Nauczycielem, aby głosić Ewangelię: "Widziałam Pana!"