Już wiemy, że większa jest moc łaski niż natury, jednakże zwróćmy jeszcze uwagę na skutki modlitewnych wezwań proroków. Jeżeli one są zdolne zmienić bieg rzeczy, to cóż powiemy o słowach uświęcających wypowiedzianych przez Pana i Zbawiciela? Bo przecież ten sakrament, który przyjmujesz, staje się takim dzięki słowom Chrystusa. Słowa Eliasza sprowadziły ogień z nieba, czyż więc Chrystus nie mógłby mocą swoich słów zmienić istoty rzeczy? O stworzeniu świata tak mówi psalm: "On bowiem kazał i wszystko powstało, polecił i powstało stworzenie". Słowo Pana przywiodło do istnienia to, co nie istniało, czyż więc nie może przemienić tego, co jest, w coś, czego przedtem nie było? Nie mniejsza to sprawa zmieniać naturę rzeczy niż powoływać je do istnienia.

Ale na co są nam potrzebne te wywody? Za przykład niech nam posłuży Wcielenie Pana i tam dojrzymy prawdę Jego tajemnic. Czy narodzenie Pana z Maryi Dziewicy przebiegało według praw natury? W naturalnym porządku rzeczy kobieta i mężczyzna dają życie dziecku. Z tego więc wynika, że Dziewica porodziła Syna ponad prawami natury. Otóż to ciało, które uobecniamy w sakramencie, zostało zrodzone z Dziewicy. Czemu zatem doszukujemy się praw natury w ciele Chrystusa, gdy narodzenie Pana dokonało się poza tymi prawami? Owo ciało zawisło na krzyżu i zostało pogrzebane: Eucharystia jest w całej swej rzeczywistości sakramentem tego ciała.

Pan Jezus sam powiedział: "To jest Ciało moje". Przed wypowiedzeniem tych słów błogosławiących, które wyszły z ust Boga-Człowieka, był tylko chleb; po ich wypowiedzeniu wskazują One na ciało. Jezus wymienia też swoją Krew. Przed wypowiedzeniem tych słów konsekrujących, było coś innego, odtąd zwie się już Krwią Chrystusa. Ty zaś odpowiadasz: Amen, to znaczy: tak jest w istocie. To, co wypowiadają usta, niech wyznaje się i w duchu, a to, co mówią słowa, niech czuje i serce. A Kościół, świadomy tak wielkiej łaski, zachęca swoje dzieci, zachęca swoich wiernych, by do sakramentów się przybliżali i mówi im: "Pożywajcie, przyjaciele, pijcie, upajajcie się, moi bracia". Co mamy pożywać i co pić, to nam mówi Duch Święty przez proroka: "Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan; błogosławiony, kto się do niego ucieka". W tym sakramencie jest obecny Chrystus, bo jest on Ciałem Chrystusa. Nie jest to więc zwykły pokarm, ale pokarm duchowy. Mówiąc o jego obrazie, pisze Apostoł: "Nasi ojcowie spożywali pokarm duchowy i pili duchowy napój". Ciało Boga jest ciałem uduchowionym, ciało Chrystusa jest Boskiego Ducha, bo Duchem jest Chrystus, tak jak to zostało powiedziane: "Tchnieniem ust naszych jest Pomazaniec Pana". Także i w Liście Apostoła Piotra czytamy: "Chrystus umarł za was". Ten pokarm hartuje nasze serca, a ten napój "rozwesela ludzkie serce", jak o tym mówi psalmista.