Chrystus jest drogą i bramą, jest wstępowaniem i przewozem, jest tak jak "przebłagalnia umieszczona na wierzchu Arki Świadectwa", jest "tajemnicą ukrytą przed wiekami w Bogu". Ten więc, kto zwraca swój wzrok ku tej świętej przebłagalni, ten, kto się wpatruje w ukrzyżowanego Pana pełen wiary, nadziei, miłości, oddania, podziwu, wesela, czci i uwielbienia, ten wraz z Nim dokonuje Paschy, czyli Przejścia. Wsparty o drzewo krzyża przechodzi przez Morze Czerwone i po wyjściu z Egiptu zagłębia się w pustynię. Tam kosztuje manny ukrytej i wraz z Chrystusem spoczywa w grobie: staje się jak gdyby umarły dla świata i odczuwa w sobie, w miarę jak to jest możliwe w tym życiu, słowa wypowiedziane przez Chrystusa do dobrego łotra: "Dziś ze mną będziesz w raju".

Ale owo przejście, jeżeli ma być doskonałe, musi odrzucić wszelkie działanie umysłu, a skierować ku Bogu i w Nim umieścić całe dążenie serca. Jest to łaska tajemna i ukryta; nikt jej nie zna, jak tylko ten, kto ją otrzymuje, a nikt jej nie otrzymuje, jeżeli jej nie pożąda, nikt zaś nie pożąda, jeżeli w głębi duszy nie płonie ogniem Ducha Świętego, który Chrystus przyniósł na ziemię. Dlatego też Apostoł pisze, że ta mądrość ukryta została objawiona przez Ducha.

A jeżeli chcesz wiedzieć, jak to możliwe, pytaj łaski, a nie wiedzy, pragnienia, a nie umysłu, modlitewnego błagania, a nie ksiąg pisanych; pytaj o to Oblubieńca, a nie nauczającego, ciemnię niewiedzy, a nie jasności poznania; nie pytaj blasku światła, lecz ognia, który rozpala płomieniem gorejącym i na jego skrzydłach unosi nas ku Bogu, pełnych niewypowiedzianej słodyczy. Bóg jest tym ogniem, a płonie on w świętym Jeruzalem. Rozpala go Chrystus palącym żarem swej Męki, a tylko ten go odczuwa, który woła: "Moja dusza wyrywa się ku niebu, a moje kości pragną śmierci". Ten, kto pragnie takiej właśnie śmierci, będzie mógł ujrzeć Boga, bo prawdziwie zostało powiedziane: "Żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu". Umrzyjmy więc i wejdźmy w obłok ciemności; nakażmy milczeć troskom, pożądliwościom i ułudom i wraz z Chrystusem ukrzyżowanym "przejdźmy z tego świata do Ojca", abyśmy mogli, ujrzawszy Go, powiedzieć wraz z Filipem: "to nam wystarczy", i usłyszeć wraz z Pawłem: "wystarczy ci mojej łaski", i uniesieni radością zawołać wraz z Dawidem: "Usycha z tęsknoty me ciało i serce. Bóg jest opoką mego serca i mym udziałem na wieki". "Błogosławiony Pan od wieków na wieki, a cały lud niech powie: niech tak się stanie, niechaj się stanie!".