K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Do ciebie z wiarą idziemy,
O Pawle, mistrzu narodów,
Gdy zwątpień mrok nas ogarnie,
Rozprosz go, ufność w nas odnów.
2 Ciebie, obrońco praw dawnych,
Miłość Chrystusa przynagla,
Przemienia cię w jednej chwili,
Wśród Apostołów cię stawia.
3 Przez dary z nieba ci dane
Wysłuchaj głos nasz z niskości,
Odnów w nas wiarę, nadzieję,
Pomóż zwyciężyć słabości.
4 Niechaj przez twe wstawiennictwo
Płomienna miłość w nas kwitnie,
Niech żaden błąd jej nie przyćmi,
Niech wszelkie zło przed nią zniknie.
5 Ty, miła Bogu ofiaro,
Chrystusa wzorze świetlany,
Pawle, nasz orędowniku,
Patronem cię nazywamy.
6 Niechaj pieśń chwały wieczystej
Brzmi Bogu Trójjedynemu,
Który niech w chwili ostatniej
Przyjmie nas u swego tronu. Amen.
1 ant.
Ten, który powierzył Piotrowi misję głoszenia Ewangelii wśród Żydów, * mnie powierzył misję pośród pogan.
Psalm 19 A, 2-7
Chwała Boga Stwórcy
Nawiedzi nas z wysoka Wschodzące Słońce... aby nasze kroki skierować na drogę pokoju (Łk 1, 78. 79)
Niebiosa głoszą chwałę Boga, *
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi, *
noc nocy wiadomość przekazuje.
Nie są to słowa ani nie jest to mowa, *
których by dźwięku nie usłyszano.
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi, *
ich słowa aż po krańce świata.
Tam słońcu namiot postawił, †
a ono jak oblubieniec wychodzi ze swej komnaty, *
cieszy się jak siłacz ruszający do biegu.
Ono wschodzi na krańcu nieba †
i biegnie aż po drugi kraniec, *
a nic przed jego żarem się nie schroni.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Ten, który powierzył Piotrowi misję głoszenia Ewangelii wśród Żydów, / mnie powierzył misję pośród pogan.
2 ant.
Głosiłem poganom dzieła Boga * i wszystkim ludom Jego cuda.
Psalm 64
Bóg sądzi prześladowców
Psalm ten najbardziej ukazuje Mękę Pana (św. Augustyn)
Boże, słuchaj głosu mego, gdy się żalę, *
zachowaj me życie od lęku przed wrogiem.
Chroń mnie przed gromadą nikczemnych *
i przed zgrają złoczyńców.
Ostrzą oni jak miecz swe języki, †
a zatrute słowa kierują jak strzały, *
by z ukrycia ugodzić niewinnego.
Strzelają znienacka bez żadnej obawy, *
umacniają się w złym zamiarze.
Zamyślają potajemnie zastawić sidła †
mówiąc: "Któż nas zobaczy, *
kto odkryje naszą tajemnicę?"
Obmyślili zasadzkę, ukrywają swe plany; *
podobne do przepaści jest serce i wnętrze człowieka.
Lecz Bóg strzałami w nich godzi *
i nagle odnoszą rany.
Własny język upadek im gotuje, *
a wszyscy, którzy to widzą, potrząsają głowami.
Ludzie ogarnięci bojaźnią †
sławią dzieło Boga *
i rozważają Jego nakazy.
Sprawiedliwy weseli się w Panu, †
do Niego się ucieka, *
a wszyscy prawego serca się chlubią.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Głosiłem poganom dzieła Boga / i wszystkim ludom Jego cuda.
3 ant.
Jestem miłą Bogu wonnością Chrystusa, * zarówno dla tych, którzy dostępują zbawienia, / jak i dla tych, którzy idą na zatracenie.
Psalm 97
Chwała Boga Sędziego
Ten psalm wyraża zbawienie świata i wiarę wszystkich narodów w Boga (św. Atanazy)
Pan króluje, wesel się, ziemio, *
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego, *
prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu.
Przed Jego obliczem idzie ogień *
i dokoła pożera nieprzyjaciół Jego.
Jego błyskawice wszechświat rozświetlają, *
a ziemia drży na ten widok.
Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, *
przed obliczem Władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa *
i wszystkie ludy widzą Jego chwałę.
Niech zawstydzą się wszyscy, którzy czczą posągi †
i chlubią się bożkami. *
Niech wszystkie bóstwa hołd Mu oddają!
Słyszy o tym i cieszy się Syjon, †
radują się miasta Judy *
z Twoich wyroków, o Panie.
Ponad całą ziemią Tyś bowiem wywyższony *
i nieskończenie wyższy od wszystkich bogów.
Pan tych miłuje, którzy zła nienawidzą, †
On strzeże dusz świętych swoich, *
wydziera je z rąk grzeszników.
Światło wschodzi dla sprawiedliwego *
i radość dla ludzi prawego serca.
Weselcie się w Panu, sprawiedliwi, *
i sławcie Jego święte imię.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Jestem miłą Bogu wonnością Chrystusa, / zarówno dla tych, którzy dostępują zbawienia, / jak i dla tych, którzy idą na zatracenie.
K.
Będę głosił chwałę Pana i Jego potęgę.
W.
I Jego cuda od wieków ukryte.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Dziejów Apostolskich
|
13, 1-13
|
Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem
W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł. Gdy odprawili publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: "Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem". Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk, wyprawili ich. A oni, wysłani przez Ducha Świętego, zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr. Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich; mieli też Jana do pomocy. Gdy przeszli przez całą wyspę aż do Pafos, spotkali pewnego maga, fałszywego proroka żydowskiego, imieniem Bar-Jezus, który należał do otoczenia prokonsula Sergiusza Pawła, człowieka roztropnego. Ten, wezwawszy Barnabę i Szawła, chciał słuchać słowa Bożego. Lecz przeciwstawił się im Elimas - mag (tak bowiem tłumaczy się jego imię), usiłując odwieść prokonsula od wiary. Ale Szaweł, który także zwie się Paweł, napełniony Duchem Świętym, spojrzał na niego uważnie i rzekł: "O, synu diabelski, pełny wszelkiej zdrady i wszelkiej przewrotności, wrogu wszelkiej sprawiedliwości, czyż nie zaprzestaniesz wykrzywiać prostych dróg Pańskich? Teraz dotknie cię ręka Pańska: będziesz niewidomy i przez pewien czas nie będziesz widział słońca". Natychmiast spadły na niego mrok i ciemność. I chodząc wkoło, szukał kogoś, kto by go poprowadził za rękę. Wtedy prokonsul, widząc, co się stało, uwierzył, zdumiony nauką Pańską. Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączywszy się od nich.
|
Z Dziejów Apostolskich
|
13, 1-13
|
Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem
W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł. Gdy odprawili publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: "Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem". Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk, wyprawili ich. A oni, wysłani przez Ducha Świętego, zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr. Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich; mieli też Jana do pomocy. Gdy przeszli przez całą wyspę aż do Pafos, spotkali pewnego maga, fałszywego proroka żydowskiego, imieniem Bar-Jezus, który należał do otoczenia prokonsula Sergiusza Pawła, człowieka roztropnego. Ten, wezwawszy Barnabę i Szawła, chciał słuchać słowa Bożego. Lecz przeciwstawił się im Elimas - mag (tak bowiem tłumaczy się jego imię), usiłując odwieść prokonsula od wiary. Ale Szaweł, który także zwie się Paweł, napełniony Duchem Świętym, spojrzał na niego uważnie i rzekł: "O, synu diabelski, pełny wszelkiej zdrady i wszelkiej przewrotności, wrogu wszelkiej sprawiedliwości, czyż nie zaprzestaniesz wykrzywiać prostych dróg Pańskich? Teraz dotknie cię ręka Pańska: będziesz niewidomy i przez pewien czas nie będziesz widział słońca". Natychmiast spadły na niego mrok i ciemność. I chodząc wkoło, szukał kogoś, kto by go poprowadził za rękę. Wtedy prokonsul, widząc, co się stało, uwierzył, zdumiony nauką Pańską. Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączywszy się od nich.
|
|
|
por. Ga 1, 11-12; 2 Kor 11, 10. 7
|
W.
Głoszona przeze mnie Ewangelia † nie pochodzi od ludzi. * Nie otrzymałem jej, ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, ale objawił mi ją Jezus Chrystus.
K.
Jest we mnie prawda Chrystusa, kiedy głoszę Ewangelię Bożą. W. Nie otrzymałem jej, ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, ale objawił mi ją Jezus Chrystus.
Z dzieła św. Augustyna Traktaty o łasce. Łaska, wiara, przeznaczenie
(tłum. ks. Wacław Eborowicz, Poznań - Warszawa - Lublin 1971,
w: Pisma Ojców Kościoła, t. XXVIII, s. 119-122; PL 44, 890. 892)
Nasza zdolność pochodzi od Boga
Powróćmy do Pawła Apostoła, który, jak wiemy, nie miał żadnych zasług, natomiast był obciążony wielu złymi czynami. Dostąpił on łaski Boga, odpłacającego dobrem za zło. Zobaczymy, co ów święty wobec zbliżającej się męki pisze do Tymoteusza: "Mnie bowiem mają już ofiarować i czas rozwiązania mego nadchodzi. Toczyłem dobry bój, biegu dokonałem, wiarym dochował". Zapewne Paweł wspomina swe zasługi, aby w ich nagrodę otrzymał wieniec ten, który mimo złych czynów otrzymał łaskę. Wreszcie zwróćcie uwagę na dalszy ciąg: "Pozostaje mi wieniec sprawiedliwości, który mi wręczy Pan, sędzia sprawiedliwy w on dzień" (2 Tm 4, 6-8). Komu mógłby oddać wieniec Sędzia sprawiedliwy, gdyby nie dał łaski miłosierny Ojciec? A jakżeby istniał ten wieniec sprawiedliwości, gdyby nie poprzedziła go łaska, która usprawiedliwia grzesznika? Jakżeby mógł Sędzia dać ten wieniec jako należny człowiekowi, gdyby go nie wyprzedził dar łaski?
Zastanówmy się więc nad tymi zasługami apostoła Pawła, za które, jak sam to powiedział, "Sędzia sprawiedliwy odda wieniec sprawiedliwości" (2 Tm 4, 8). Zobaczmy nadto, czy zasługi te - jako przez niego zdobyte - są jego zasługami, czy też są darami Bożymi: "Toczyłem dobry bój, biegu dokonałem, wiarym dochował" (2 Tm 4, 7). Po pierwsze, te dobre uczynki w ogóle by nie istniały, gdyby nie poprzedziły ich dobre myśli. Zwróćcie przeto uwagę, co Apostoł mówi o samych myślach, pisze bowiem w Liście do Koryntian: "Nie jako byśmy byli zdolni pomyśleć co sami z siebie, ale zdolność nasza z Boga jest" (2 Kor 3, 5). Rozważmy następnie poszczególne twierdzenia: "Toczyłem dobry bój". Zapytuję: jaką mocą walczył - własną czy otrzymaną z góry? Takiemu nauczycielowi w żadnym wypadku nie przypiszemy nieznajomości prawa Bożego. A głos jego odzywa się w Księdze Powtórzonego Prawa:
"Abyś nie rzekł w sercu swoim: siła moja i potęga ręki mojej obdarzyły mię tak wielką dzielnością; lecz żebyś pomniał na Pana Boga twego, iż On tobie sił dodał, aby postępować dzielnie" (Pwt 8, 17-18). Na cóż przydaje się walka, jeżeli nie jest wstępem do zwycięstwa? A zwycięstwo daje tylko Ten, o którym powiedział sam Apostoł: "Bogu niech będą dzięki, który daje nam zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa" (1 Kor 15, 57).
Ludzie, nie pojmując słów Apostoła: "Sądzimy bowiem, że człowiek staje się sprawiedliwy przez wiarę bez uczynków Zakonu" (Rz 3, 28), mniemali, że jego zdaniem człowiekowi wystarczy wiara, choćby źle żył i nie miał dobrych uczynków. W żadnym wypadku nie był to pogląd tego, który był "naczyniem wybranym" (por. Dz 9, 15). To prawda, że Paweł stwierdza w Liście do Galatów: "Albowiem w Chrystusie Jezusie nie znaczy nic ani obrzezanie, ani jego brak", ale zaraz potem dodaje: "lecz wiara przez miłość czynna" (Ga 5, 6). Lecz ponieważ także i same dobre uczynki otrzymujemy od Boga, od którego mamy i wiarę, i miłość, przeto tenże Nauczyciel Narodów nazwał życie wieczną łaską.
|
|
|
por. 1 Kor 15, 10; 2 Tm 4, 7
|
W.
Dzięki łasce Boga † jestem tym, kim jestem. * A dana mi łaska Jego nie okazała się daremna.
K.
W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary dochowałem. W. A dana mi łaska Jego nie okazała się daremna.
HYMN CIEBIE, BOŻE, CHWALIMY
Ciebie, Boże, chwalimy,
Ciebie, Panie, wysławiamy.
Tobie, Ojcu Przedwiecznemu,
wszystka ziemia cześć oddaje.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie niebiosa i wszystkie Moce:
Tobie Cherubini i Serafini
nieustannym głoszą pieniem:
Święty, Święty, Święty
Pan Bóg Zastępów!
Pełne są niebiosa i ziemia
majestatu chwały Twojej.
Ciebie przesławny chór Apostołów,
Ciebie Proroków poczet chwalebny,
Ciebie wychwala
Męczenników zastęp świetlany.
Ciebie po wszystkiej ziemi
wysławia Kościół święty:
Ojca niezmierzonego majestatu,
godnego uwielbienia, prawdziwego
i Jedynego Twojego Syna,
Świętego także
Ducha Pocieszyciela.
Tyś Królem chwały, o Chryste,
Tyś Ojca Synem Przedwiecznym.
Ty, dla zbawienia naszego biorąc człowieczeństwo,
nie wahałeś się wstąpić w łono Dziewicy.
Ty, skruszywszy żądło śmierci,
otworzyłeś wierzącym królestwo niebios.
Ty po prawicy Boga zasiadasz
w Ojcowskiej chwale.
Ty przyjdziesz jako Sędzia:
tak wszyscy wierzymy.
Błagamy Cię przeto: dopomóż swym sługom,
których najdroższą Krwią odkupiłeś.
Policz ich między świętych Twoich
w wiekuistej chwale.
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Zachowaj lud swój, o Panie,
i błogosław dziedzictwu swojemu.
I rządź nimi,
i wywyższaj ich aż na wieki.
Po wszystkie dni
błogosławimy Ciebie
I wysławiamy imię Twe na wieki,
na wieki bez końca.
Racz, Panie, w dniu dzisiejszym
zachować nas od grzechu.
Zmiłuj się nad nami, Panie,
zmiłuj się nad nami.
Niech miłosierdzie Twoje, Panie, okaże się nad nami,
jako my w Tobie ufność pokładamy.
W Tobie, o Panie, złożyłem nadzieję,
nie będę zawstydzon na wieki.
Ciebie, Boga, wysławiamy,
Tobie, Panu, wieczna chwała.
Ciebie, Ojca, niebios bramy,
Ciebie wielbi ziemia cała.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie Moce i niebiosy,
Cheruby, Serafinowie
ślą wieczystej pieśni głosy:
Święty, Święty nad Świętymi
Bóg Zastępów, Król łaskawy,
Pełne niebo z kręgiem ziemi
majestatu Twojej sławy.
Apostołów Tobie rzesza,
chór Proroków pełen chwały,
Tobie hołdy nieść pośpiesza
Męczenników orszak biały.
Ciebie poprzez okrąg ziemi
z głębi serca, ile zdoła,
Głosy ludów zgodzonymi
wielbi święta pieśń Kościoła.
Niezmierzonej Ojca chwały,
Syna, Słowo wiekuiste,
Z Duchem, wszechświat wielbi cały:
Królem chwały Tyś, o Chryste!
Tyś Rodzica Syn z wiek wieka.
By świat zbawić swoim zgonem,
Przyoblókłszy się w człowieka,
nie wzgardziłeś Panny łonem.
Tyś pokruszył śmierci wrota,
starł jej oścień w męki dobie
I rajskiego kraj żywota
otworzyłeś wiernym sobie.
Po prawicy siedzisz Boga,
w chwale Ojca, Syn Jedyny,
Lecz gdy zabrzmi trąba sroga,
przyjdziesz sądzić ludzkie czyny.
Prosim, słudzy łask niegodni,
wspomóż, obmyj grzech, co plami,
Gdyś odkupił nas od zbrodni
drogiej swojej Krwi strugami.
Ze świętymi w blaskach mocy
wiecznej chwały zlej nam zdroje,
Zbaw, o Panie, lud sierocy,
błogosław dziedzictwo swoje!
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Rządź je, broń po wszystkie lata,
prowadź w niebios błogie bramy.
My w dzień każdy, Władco świata,
Imię Twoje wysławiamy.
Po wiek wieków nie ustanie
pieśń, co sławi Twoje czyny.
O, w dniu onym racz nas, Panie,
od wszelakiej ustrzec winy.
Zjaw swą litość w życiu całym
tym, co żebrzą Twej opieki;
W Tobie, Panie, zaufałem,
nie zawstydzę się na wieki.
Módlmy się.
Panie, nasz Boże, Ty w swojej miłości do ludzi wybrałeś i posłałeś Pawła Apostoła, aby głosił Ewangelię Jezusa Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, † spraw, abyśmy oddając mu cześć jako przewodnikowi i ojcu, * naśladowali go w niesieniu ludziom naszych czasów Słowa, które zbawia.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
