Powiem niewiele, a właściwie prawie nic o cierpieniu, jakiego doświadcza dusza, kiedy wydaje się jej, że zgubiła ten bezcenny dar, jakim jest sam Bóg. Do głębi poruszona, chciałaby go odnaleźć; dręczy się, nie potrafi odpocząć ani odnaleźć pokoju serca. Wydaje się jej, że postradała zmysły i szaleje z miłości, której nie potrafi poznać. Pomimo wszystko taka miłość w takich okolicznościach powoduje w duszy wielkie korzyści. Zdaje się jej, że Bóg umieszcza ją w tyglu, wrzucając ją do pieca, tak jak czyni się ze złotem, gdy chce się je oczyścić. W ten sposób dusza zaczyna dostrzegać, jak powoli zaczynają się w niej rozrzedzać ciemności i dym, które ją zaciemniały i przeszkadzały jej w działaniu. Teraz, umieszczona w rękach złotnika, dostrzega, że on sam pragnie ją ukształtować i całkowicie oczyścić według swej własnej woli, aby uczynić z niej - niczym ze złota - drogocenne klejnoty i kosztowności. Dusza w tym wszystkim sama z siebie nie powinna czynić nic innego, jak tylko pozwolić na to, na co pozwala złoto w rękach jubilera - to znaczy dać się dobrze oczyścić w piecu Bożej miłości. Tutaj dusza oczyszcza się dobrze i wzrasta w każdej cnocie; tutaj uczy się bez słów. Tylko czyste cierpienie jest dla niej wzorem do działania. Tego typu cierpienia nie da się wyjaśnić za pomocą słów. Tak wielka jest jego wartość i moc, że wystarczy choćby szczypta, aby w jednym momencie pozwoliło ono poznać duszy to, kim jest Bóg, a kim ona sama w sobie.

Choć zdawać się może, że mówienie o czystym cierpieniu jest rzeczą łatwą, dla mnie jawi się to jako sprawa bardzo trudna. Nikt bowiem nie potrafi go doświadczyć ani pojąć tego, jak wielki skarb jest w nim ukryty. Szczypta czystego cierpienia daje tak wielką siłę, że - jak mogłoby się wydawać - prowadzi do szaleństwa. Nie wiem, czy będę w stanie to wyjaśnić. We mnie w każdym razie wywołało ono taki efekt i dlatego wydaje mi się bardziej korzystne aniżeli jakakolwiek wizja czy ekstaza. Jeśli ktoś jest chory, natychmiast wraca do zdrowia, jeśli słaby - szybko odzyskuje siły, jeśli zaś oziębły - szybko czuje się ogrzany. Faktycznie, takie czyste cierpienie dostarcza wszelkich lekarstw: umacnia duszę, rozwesela serce, podnosi ducha, pozwala naturze trwać w bojaźni, oddala zmysłowość, uśmierca miłość własną, oddala rzeczy ziemskie, zarządza wszystkim, krzyczy milcząc, daje się poznać poprzez swoje działanie, utrzymuje w pokoju poprzez swoje milczenie, przemawia poprzez swój ból, nie jest rozpoznawalne przez istoty stworzone, jedynie Bogu jest znane. Tak właśnie mi się wydaje. Jeśli powiedziałam coś niewłaściwie, wybaczcie mi.

Właśnie mówiłam o czystym cierpieniu i o owocach, jakie ono we mnie wzbudziło. Teraz wyjaśnię, jak doświadczałam tego cierpienia. Nie wiem, czy będę potrafiła być do końca zrozumiała. Wydaje mi się, że jest to tak: W jednym momencie, w jednej chwili, dusza czuje się całkowicie ogołocona ze wszystkiego, tak w wymiarze duchowym, jak i doczesnym. Bóg pozwala jej zrozumieć jej unicestwienie i niemoc, jednocześnie ją oświecając, aby zobaczyła swoją wartość oraz sposób swego ubogacenia dla zjednoczenia z jedynym i najwyższym Dobrem. Widzi się ona w tym momencie zjednoczona z Bogiem i potem nagle pozostaje bez żadnej świadomości. Nie wie, czy jest w niebie, czy na ziemi. Widzi się ogołoconą z wszystkiego, nie ma nawet najmniejszego punktu oparcia, aby mogła się podnieść. Tak wielkiego bólu doświadcza, że nie potrafę tego opisać. To właśnie nazywam czystym cierpieniem, ponieważ tutaj nie odgrywają żadnej roli siły ludzkie, gdyż nic nie mogą zrobić; tu nie ma uczuć, albowiem wszystko jawi się nam jako zewnętrzne; tutaj nie wchodzą w grę zmysły, ponieważ już są osłabione. To nie jest ich dzieło ani żadnego innego stworzenia. To zwykły płomień osamotnionej duszy, który można nazwać czystym cierpieniem.