Wiele jest stopni doskonalenia się w miłości. Wsparcie ubogich nie będących w największej potrzebie – najniższym jest stopniem jałmużny. Wyższym jest oddanie ubogim wszystkiego, co się posiada, a od tego jeszcze wyższym stopniem jest ofiarowanie się na służbę ubogim.

Poleca się być gościnnym dla ludzi, chociaż nie znajdują się oni w najcięższym położeniu. Przyjąć podróżnych – to pierwszy stopień gościnności. Wyższym zaś stopniem jest pójść na rozstaje dróg i zapraszać do siebie, wędrowców tak jak to zwykł był czynić Abraham. A zaiste jeszcze wyższym stopniem gościnności odznacza się ten, kto wybrał sobie mieszkanie w miejscu pełnym niebezpieczeństw, aby udzielać gościny przechodniom, wspomagać ich i chronić.

Tym właśnie wyróżnił się ów wielki święty Bernard. On to, chociaż urodził się w znamienitym rodzie, zamieszkiwał przez liczne lata w najwyższych górach i zgromadził tam wokół siebie wielu towarzyszy po to, aby wyczekiwać na podróżnych, dawać im schronienie, a nawet wybawiać z największych niebezpieczeństw. Zginęliby oni wśród zawieruchy lub zmarzliby na śmierć, jeśliby ten wielki miłośnik Boga nie wzniósł schronisk na dwu górach, które później wzięły nazwę od jego imienia.

Jak Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo, tak samo dał nakaz miłości bliźniego, podobnej do miłości samego Boga. Mówi bowiem: "Będziesz miłował bliźniego swego jak samego siebie". Czemu kochamy Boga? Przyczyną miłowania Boga – jak mówi św. Bernard z Clairvaux - jest sam Bóg. Jakby chciał powiedzieć, że kochamy Boga, ponieważ on jest najwyższą, nieskończoną dobrocią. A czemu kochamy się wzajemnie uczuciem miłości? Z pewnością z tego powodu, że jesteśmy obrazem i podobieństwem do Boga. Ponieważ zaś wszyscy zostali obdarzeni tą właśnie godnością, dlatego kochamy bliźnich jak samych siebie, czyli dlatego, że są żywymi obrazami najwyższego Boga. Stąd miłość, z której wynikają uczynki miłości Boga, jest źródłem uczynków pełnych miłości względem bliźniego.