Moi drodzy bracia, przypominajmy sobie często, jak piękne jest nasze powołanie i to, że Bóg Ojciec, spośród milionów ludzi, powołał właśnie nas, byśmy służyli wyłącznie Jemu. Jesteśmy wdzięczni za ten dar powołania, a naszą wdzięczność okazujemy we wszystkich naszych dobrych uczynkach i dziełach, które spełniamy. Czy istnieje coś piękniejszego i coś bardziej satysfakcjonującego na ziemi nad miłosierną posługę chorym i ubogim ludziom, wiedząc, że wszystko to, co uczyniliśmy dla nich, czynimy samemu Zbawicielowi?

Niech każdy popatrzy na siebie i niech postara się o poprawę, ćwicząc się w cnotach i dążąc do doskonałości, co poniekąd jest naszym obowiązkiem. W ten sposób każdy będzie miał przed sobą ważne zadanie na całe swoje życie i nie będzie zajmował się innymi sprawami. Niech jeden daje dobry przykład drugiemu, dlatego że dobry przykład jest ważniejszy niż piękne słowa! Pozwólcie mi opowiedzieć wam krótkie wydarzenie, które świadczy o tym, jak dobry przykład może pozytywnie wpływać na człowieka, nawet jeżeli ten zupełnie nie zdaje sobie z tego sprawy. Swego czasu w naszym szpitalu leczył się pewien młody człowiek. Ponieważ w nocy nie mógł spać, zauważył, że od czasu do czasu w szpitalnych salach pojawiał się jeden z zakonników, który cichutko przechodził od łóżka do łóżka, sprawdzając, czy chorzy czegoś nie potrzebują i pomagając im w drobnych czynnościach. Po czym wychodził tak samo niespostrzeżenie jak się pojawiał. Młody człowiek był bardzo zdumiony postawą tego zakonnika i pomyślał: ja także chciałbym być takim jak on. Ta myśl nie opuściła go już nigdy, dlatego też po jakimś czasie wstąpił do Zakonu Szpitalnego i dzisiaj jest szczęśliwym naśladowcą świętego Jana Bożego.

To prawda: codzienność, pokorne prace wykonywane każdego dnia, niekiedy nas przytłaczają, podczas gdy my chcemy wznosić się ku górze. Lecz jeżeli ktoś tak myśli, to się myli. Tylu świętych, szczególnie święty brat Konrad, ukazują nam, że to właśnie takie proste zajęcia i pokorne prace, wykonywane sumiennie, gorliwie i z należytą starannością, prowadzą nas do nieba. A do nieba chcemy i musimy pójść wszyscy. Nasz nieżyjący współbrat, brat Bertin, do wykonywania czynności budzących odrazę często młodych zachęcał tymi słowami: "Odwagi, to wszystko jest złotem w wieczności!" Nie zniechęcajmy się więc przeciwnościami i trudnościami, przyjmujmy wszystko z radością i odwagą z miłości do Boga, a On na pewno nam to wynagrodzi.

Dziękujmy Panu każdego dnia za nasze cudowne powołanie i codziennie módlmy się, aby udzielał nam daru wytrwałości w naszym miłosiernym posłannictwie, aż do końca naszej ziemskiej wędrówki. Często z radością nawiedzajmy i adorujmy naszego Zbawiciela obecnego w Najświętszym Sakramencie w tabernakulum oraz Jego Najświętszą Matkę! Im powierzajmy nasze utrapienia i nasze potrzeby. Jesteśmy pewni, że przyjdą nam z pomocą w niesieniu naszego codziennego krzyża trudu. Pamiętajmy także, aby prosić o wstawiennictwo przed Bogiem naszego założyciela, świętego Jana Bożego, oraz wszystkich innych świętych i błogosławionych z naszego Zakonu oraz świętego Józefa, aby pomagali nam walczyć w słusznej sprawie i dostąpić Królestwa Niebieskiego. Zawierzając się całkowicie Bogu i wstawiennictwu wszystkich świętych, podążajmy spokojnie ku przyszłości i niech się to stanie, co ma się stać.