I zaprzestali trzej mężowie odpowiadać Hiobowi, gdyż w oczach własnych był on sprawiedliwy. Wtedy wybuchnął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, ze szczepu Ram. Rozgniewał się na Hioba, że się uznaje za sprawiedliwego u Boga. Rozgniewał się i na trzech przyjaciół, że nie znaleźli odpowiedzi i potępili Boga. Odwlekał jednak Elihu rozmowę swą z Hiobem, ponieważ tamci wiekiem byli od niego starsi. Teraz Elihu zauważył, że trzej mężowie nie wiedzą, co odpowiedzieć, i wybuchnął gniewem.

Zabrał głos Elihu, syn Barakeela, Buzyta, i rzekł: "Co do lat jestem młody, wy zaś jesteście już starzy; stąd się przeląkłem, strwożyłem, nie ujawniłem swej wiedzy. Chciej słuchać, Hiobie, mej mowy, nadstaw ucha na wszystkie me słowa. Pomyśleć chciej, usta otwarłem, język mówi pod podniebieniem, prawe me serce i mowa, czysta w mych ustach jest mądrość. I mnie też stworzył duch Boży, tchnienie Wszechmocnego i mnie uczyniło. Jeśli zdołasz, odpowiedz! Sprzeciw się, przedstaw swą sprawę! Tylem, co ty, wart u Boga. I jam jest z gliny zrobiony. Niech mowy cię moje nie płoszą, powagą cię nie przytłaczam.

Ale tyś mówił do moich uszu, słyszałem dźwięk twoich słów: «Czysty jestem, bez grzechu, niewinny i nie mam zmazy. A znalazł On u mnie niewierność, za wroga mnie swego uważa. Nogi me zakuł w kajdany, baczy na każdy mój krok».

Tu nie masz słuszności - powiadam, bo wyższy jest Bóg od człowieka. Czemu się z Nim spierałeś: «Moje słowa są bez odpowiedzi»? Bóg raz się odzywa i drugi, tylko się na to nie zważa. We śnie i w nocnym widzeniu, gdy spada sen na człowieka; i w czasie drzemki na łóżku otwiera On ludziom oczy, przerażenie budzi w ich sercu. Chce odwieść człowieka od grzechu i męża uwolnić od pychy, uchronić duszę od grobu, a życie - od ciosu dzidy.

Przez cierpienie nawraca na łożu i udrękę w kościach nieustanną. Kiedy posiłek już zbrzydnie i smaczne pokarmy są wstrętne; gdy ciało mu w oczach zanika i nagie kości zostają, jego dusza się zbliża do grobu, a życie do miejsca umarłych".

W. O głębokości bogactw, † mądrości i wiedzy Boga! * Jakże niezbadane są Jego wyroki / i nie do wyśledzenia Jego drogi!

K. Kto bowiem poznał myśl Pana albo kto był Jego doradcą? W. Jakże niezbadane są Jego wyroki / i nie do wyśledzenia Jego drogi!

W. Byłem głodny, a daliście Mi jeść, † byłem spragniony, a daliście Mi pić, / byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie. * Zaprawdę powiadam wam: wszystko, co uczyniście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.

K. Pożycza samemu Panu, kto dla biednych życzliwy. W. Zaprawdę powiadam wam: wszystko, co uczyniście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.

Módlmy się. Boże, który cudownie przepełniłeś serce świętego Jana Grandego charyzmatem miłosierdzia wobec więźniów, ubogich i chorych, † za jego wstawiennictwem i nam udziel pragnienia przepełniania miłością wszystkiego, * abyśmy zasłużyli być prawdziwymi uczniami Chrystusa. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.