Gdzież Cię znalazłem i poznałem? Bo zanim Cię poznałem, nie myślałem o Tobie. Gdzież więc Cię znalazłem i poznałem, jeśli nie w Tobie i nade mną? Ale takiego miejsca nigdzie nie ma; oddalamy się i zbliżamy, lecz nie chodzi tu o przestrzeń. Ty jesteś Prawdą i wszędzie przewodzisz nad tymi, którzy Cię pytają i równocześnie odpowiadasz wszystkim, mimo najrozmaitszych ich Pytań.

Jasno odpowiadasz wszystkim, ale nie wszyscy chcą jasno to usłyszeć. Każdy pyta, o co chce, lecz nie każdy usłyszy to, co chce usłyszeć. Doskonałym Twoim sługą jest ten, kto pragnie tego, co od Ciebie usłyszy, a nie tego, co sam chce usłyszeć.

Jakże późno Cię ukochałem, Piękności odwieczna, a tak nowa, jakże późno Cię ukochałem! Oto byłeś we mnie, a ja rozpraszałem się na zewnątrz i tam Cię szukałem, a sam bez piękna, rzucałem się ku pięknu przez Ciebie stworzonemu. Ze mną byłeś, ale ja nie byłem z Tobą. Z dala od Ciebie odwodziły mnie stworzenia, choć one by nie istniały, gdyby nie były w Tobie. Ale Ty zawołałeś i wezwałeś i głos Twój wtargnął w moją głuchotę; zabłysnąłeś, zajaśniałeś i rozproszyłeś moją ślepotę. Roztoczyłeś Twą wonność, i odetchnąłem nią, i oto wzdycham ku Tobie. Zakosztowałem, i teraz łaknę i pragnę. Dotknąłeś mnie i zapłonąłem tęsknotą za Twoim pokojem.

Gdy całym sobą przylgnę do Ciebie, nie zaznam już wtedy boleści ni trudu, i ożyje moje życie i napełni się Tobą. Ale teraz jestem dla siebie ciężarem, bo jeszcze nie jestem pełen Ciebie: Ty bowiem ujmujesz ciężaru temu, kogo napełniasz. Radości moje, łez godne, spór wiodą z żalem, z którego cieszyć się należy i nie wiem, na którą stronę przeważy się szala. O Panie mój, ulituj się nade mną. Żale moje występne spór wiodą z radością dobrą, a nie wiem, na którą stronę przechyli się szala. O Panie mój, ulituj się nade mną nieszczęsnym. Oto nie kryję moich ran. Jesteś lekarzem, a ja trawiony chorobą. Jesteś miłosierny, a wszystko we mnie woła o miłosierdzie.

"Życie człowieka czyż nie jest męczarnią?" Któż by pragnął przykrości i utrudzenia? Każesz je znosić, a nie] lubić. Nikt nie kocha przykrości, które nań spadają, choćby nawet i lubił je znosić. Bo choćby nawet radował się, że potrafi ścierpieć, to przecież wolałby tych przeciwności nie mieć. Wśród przeciwności chcę powodzenia, w pomyślnościach zaś lękam się przeciwności. Jakże znaleźć tu równowagę, aby życie ludzkie nie było udręką. Biada, biada pomyślnościom tego świata, bo nie są wolne od lęku, a szerzą zepsucie swymi uciechami. Biada, po trzykroć biada przeciwnościom tego świata, ponieważ budzą pragnienie pomyślności, ponieważ przytłaczają swym ciężarem, a cierpliwość w nich się załamuje. Czyż nie jest pasmem udręki życie człowieka na ziemi?

Lecz cała moja nadzieja jest w Twoim miłosierdziu, które nie zna granic.