K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Apostołowie zebrani
Według słów Syna Bożego
Modlili się i czekali
Na przyjście Ducha Świętego.
2 Wśród nich najpełniej Maryja
Bogata w dary się staje,
Choć Sługą siebie nazywa,
Królową łaski zostaje.
3 Z sercem płomiennym miłością,
Bogatym Ducha darami,
Staje się łaski szafarką
Dla nas, mieszkańców tej ziemi.
4 Śpiesz do Niej z wielką ufnością
I ty, Chrystusa kapłanie,
O łaski dar, siłę, pomoc
Błagaj swą Matkę i Panią.
5 Ona umocni twą wiarę,
Cnotami cię ubogaci,
Pod Jej matczyną opieką
Powiedziesz w niebo swych braci.
6 Jezu, Tyś z Matki Dziewicy
Chciał przyjąć człowiecze ciało.
Niech Tobie z Ojcem i Duchem
Na wieki będzie cześć, chwała. Amen.
W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.
1 ant.
Maryjo, Orędowniczko nasza, * przez Ciebie bramy nieba zostały dla nas otwarte. / Alleluja.
Psalm 24
Pan wkracza do świątyni
Bramy niebios zostały otwarte dla Chrystusa ze względu na wywyższenie Jego ludzkiej natury (św. Ireneusz)
Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat cały i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.
Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, †
którego dusza nie lgnęła do marności *
i nie przysięgał kłamliwie.
On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.
Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
"Któż jest tym Królem chwały?" †
Pan dzielny i potężny, *
Pan potężny w boju.
Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
"Któż jest tym Królem chwały?" *
Pan Zastępów, On jest Królem chwały.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Maryjo, Orędowniczko nasza, / przez Ciebie bramy nieba zostały dla nas otwarte. / Alleluja.
2 ant.
We mnie jest łaska drogi i prawdy, * we mnie jest cała nadzieja życia i zbawienia. / Alleluja.
Psalm 46
Bóg schronieniem i mocą
Nadadzą Mu imię Emmanuel, to znaczy: "Bóg z nami" (Mt 1, 23)
Bóg jest dla nas ucieczką i siłą, *
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia *
i góry zapadły w otchłań morza.
Niech jego wody burzą się i kipią, *
niech góry się chwieją pod jego naporem;
Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną!
Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, *
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg w nim przebywa, a ono się nie zachwieje, *
Bóg je wspomoże o świcie.
Zaszemrały narody, wzburzyły się królestwa, *
zagrzmiał głos Jego i rozpłynęła się ziemia.
Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną!
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, *
zdumiewające czyny, których dokonał na ziemi.
On uśmierza wojny aż po krańce ziemi, †
On kruszy łuki i łamie włócznie, *
a tarcze ogniem pali.
"Połóżcie temu kres, a we Mnie Boga uznajcie, *
wywyższonego wśród narodów, wywyższonego na ziemi".
Pan Zastępów jest z nami, *
Bóg Jakuba jest naszą obroną!
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
We mnie jest łaska drogi i prawdy, / we mnie jest cała nadzieja życia i zbawienia. / Alleluja.
3 ant.
Wspaniałe rzeczy głoszą o Tobie, * Matko, Mistrzyni i Królowo nasza. / Alleluja.
Psalm 87
Syjon matką narodów
Górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką (Ga 4, 26)
Gród Jego wznosi się na świętych górach, †
umiłował Pan bramy Syjonu *
bardziej niż wszystkie namioty Jakuba.
Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, *
miasto Boże.
"Wymienię Egipt i Babilon *
wśród tych, którzy mnie znają.
Oto Filistea, Tyr i Etiopia, *
nawet taki kraj tam się narodził".
O Syjonie powiedzą: †
"Każdy człowiek urodził się na nim, *
a Najwyższy sam go umacnia".
Pan zapisuje w księdze ludów: *
"Oni się tam narodzili".
I tańcząc śpiewać będą: *
"Wszystkie moje źródła są w tobie".
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Wspaniałe rzeczy głoszą o Tobie, / Matko, Mistrzyni i Królowo nasza. / Alleluja.
K.
Maryjo, jesteś Bramą niebios i Gwiazdą morza. Alleluja.
W.
Kto Ciebie znajduje, znajduje życie i zyskuje zbawienie od Pana. Alleluja.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Dziejów Apostolskich
|
1, 12-14; 2, 1-4; 4, 5-7. 18. 23-24. 31-33
|
Uczniowie trwali na modlitwie z Maryją, Matką Jezusa
Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, brat Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i z braćmi Jego.
Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.
Następnego dnia zebrali się ich przełożeni i starsi, i uczeni w Jeruzalem: arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i ilu ich było z rodu arcykapłańskiego. Przywołali ich i zakazali im w ogóle przemawiać, i nauczać w imię Jezusa. Uwolnieni przybyli do swoich i opowiedzieli, co do nich mówili arcykapłani i starsi. A ci, wysłuchawszy tego, wznieśli jednomyślnie głos do Boga.
Po tej modlitwie zadrżało miejsce, na którym byli zebrani; a wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i głosili odważnie słowo Boże. Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wielka łaska spoczywała na wszystkich.
|
Z Dziejów Apostolskich
|
1, 12-14; 2, 1-4; 4, 5-7. 18. 23-24. 31-33
|
Uczniowie trwali na modlitwie z Maryją, Matką Jezusa
Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, brat Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i z braćmi Jego.
Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.
Następnego dnia zebrali się ich przełożeni i starsi, i uczeni w Jeruzalem: arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i ilu ich było z rodu arcykapłańskiego. Przywołali ich i zakazali im w ogóle przemawiać, i nauczać w imię Jezusa. Uwolnieni przybyli do swoich i opowiedzieli, co do nich mówili arcykapłani i starsi. A ci, wysłuchawszy tego, wznieśli jednomyślnie głos do Boga.
Po tej modlitwie zadrżało miejsce, na którym byli zebrani; a wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i głosili odważnie słowo Boże. Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wielka łaska spoczywała na wszystkich.
|
|
|
|
W.
Maryjo, zawsze Dziewico, † uproś nam pokój i zbawienie, * Ty, któraś zrodziła Chrystusa Pana, Zbawiciela świata. / Alleluja.
K.
Pobłogosławił Cię Pan swą mocą i przez Ciebie zniweczył nieprzyjaciół naszych. W. Ty, któraś zrodziła Chrystusa Pana, Zbawiciela świata. / Alleluja.
Z pism bł. Jakuba Alberionego, prezbitera
(San Paolo 15 (1 maja 1935), w: CISP 37-38)
Maryja syntezą chrześcijańskiego apostolstwa
Najdrożsi! Stając przed naszą Matką, Mistrzynią i Królową, nasuwa się spontanicznie wołanie: "Po tym wygnaniu okaż nam Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, o łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!" Maryja wypełnia swoje apostolstwo w wielkim świetle: daje Jezusa Ojcu, ludziom, niebu.
Dała Jezusa Chrystusa ziemi; w Niej Bóg został uwielbiony, stając się Człowiekiem i Zbawicielem ludzi, stając się - przez Jej fiat - "Jezusem, Zbawicielem ludzi". Ona na naszym obrazie streszcza w sobie ideę Eucharystii, która się dokonuje z Jej dziewiczą krwią; ofiaruje błogosławiony owoc żywota swojego, Jezusa, ukazuje Go tak jakby z największą miłością trzymała Hostię żywą, świętą, miłą Bogu.
Dała Go także Ojcu, który przez Jezusa Chrystusa otrzymuje nową chwałę, nieskończoną.
Ukazała Jezusa pasterzom, wezwanym jako pierwsi do żłóbka Zbawiciela, przedstawicielom ludu prostego, pokornego; który był dziedzicem boskich obietnic, który przyjmuje Królestwo Boże z dziecięcą prostotą.
Ukazała Jezusa Józefowi, swojemu wiernemu mężowi i przybranemu ojcu Dziecięcia. Ukazała Jezusa św. Janowi Chrzcicielowi, który jak złota obrączka zamykał czas antyczny (Starego Testamentu) i otwierał nowy. Byli oni przedstawicielami dwóch typów świętości, wszystkie cnoty i wzniosłości obydwóch testamentów ogarnęli w sobie, przyswajając każdą łaskę, która została im dana.
Ukazała Jezusa narodom pogańskim, reprezentowanym w osobach magów, przybyłych do żłóbka betlejemskiego jako "pierwociny" ludów, które pewnego dnia miały utworzyć trzon Kościoła Katolickiego.
Zaniosła Jezusa do Świątyni, ofiarując Dzieciątko, Ofiarę godną i Kapłana na wieki zgodnie z Jego powołaniem: "...Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów i światło na oświecenie pogan...".
Ukazała Jezusa Egipcjanom, wśród których był wygnańcem, wypełniając najwyższe przeznaczenie i realizując antyczne proroctwa.
Ukazała Go w Nazarecie, gdzie wzrastał w mądrości, w latach i w łasce, jako doskonały przykład życia prywatnego, każdej ludzkiej cnoty, w każdym miejscu i w każdym czasie. Tam się począł, tam stawał się Boskim Mistrzem we wszystkich cnotach: indywidualnych, domowych, społecznych, religijnych, cywilnych.
Zaprowadziła Go do świątyni i wypełniając boskie tajemnice, ukazała Mądrość Ojcom uczonym: "Wszyscy, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami".
Ukazała Go Apostołom podczas wesela w Kanie Galilejskiej, gdzie przyśpiesza nadejście godziny objawienia i swoim wstawiennictwem sprawia, iż dokonuje się cud przemiany wody w wino: "Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił się swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie" i przez nich wiara dotarła do świata.
Ukazała Go ukrzyżowanego na Kalwarii, zbawienie całego świata, gdzie piekło się zatrzęsło, ponieważ zostało pokonane; rozradowali się sprawiedliwi Starego Testamentu, dla których otwarło się niebo; ucałowały się sprawiedliwość i pokój, powodując nastanie nowych czasów naznaczonych miłością, która się poświęca dzięki Jezusowi Chrystusowi.
Ukazała Go Ojcu, oddając Go niebu w dniu Wniebowstąpienia: z ciałem naznaczonym męką, chwalebnymi ranami, otwartym bokiem, aby umożliwić wytryskanie dwóch źródeł miłości: do Boga i do ludzi; słońce chwały dla raju, siłę niepokonaną, aby wszystko przyciągnąć do siebie; Głowę, do której zostają przyłączone dusze...
Maryja jest Apostołką, Królową Apostołów, wzorem w każdym apostolstwie, inspiratorką wszystkich cnót apostolskich. Śpiewaj Jej, niebo! Śpiewaj Jej, ziemio! Przez Nią, z Nią i w Niej wszelka cześć niech się wzniesie ku Trójcy Świętej.
|
|
|
|
W.
Z Ciebie wzeszło Słońce Sprawiedliwości, † Pan nasz Jezus Chrystus. * Przez Niego otrzymaliśmy wyzwolenie i zbawienie. / Alleluja.
K.
Błogosławiona jesteś, Córko, przez Pana; przez Ciebie został nam dany owoc życia. W. Przez Niego otrzymaliśmy wyzwolenie i zbawienie. / Alleluja.
HYMN CIEBIE, BOŻE, CHWALIMY
Ciebie, Boże, chwalimy,
Ciebie, Panie, wysławiamy.
Tobie, Ojcu Przedwiecznemu,
wszystka ziemia cześć oddaje.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie niebiosa i wszystkie Moce:
Tobie Cherubini i Serafini
nieustannym głoszą pieniem:
Święty, Święty, Święty
Pan Bóg Zastępów!
Pełne są niebiosa i ziemia
majestatu chwały Twojej.
Ciebie przesławny chór Apostołów,
Ciebie Proroków poczet chwalebny,
Ciebie wychwala
Męczenników zastęp świetlany.
Ciebie po wszystkiej ziemi
wysławia Kościół święty:
Ojca niezmierzonego majestatu,
godnego uwielbienia, prawdziwego
i Jedynego Twojego Syna,
Świętego także
Ducha Pocieszyciela.
Tyś Królem chwały, o Chryste,
Tyś Ojca Synem Przedwiecznym.
Ty, dla zbawienia naszego biorąc człowieczeństwo,
nie wahałeś się wstąpić w łono Dziewicy.
Ty, skruszywszy żądło śmierci,
otworzyłeś wierzącym królestwo niebios.
Ty po prawicy Boga zasiadasz
w Ojcowskiej chwale.
Ty przyjdziesz jako Sędzia:
tak wszyscy wierzymy.
Błagamy Cię przeto: dopomóż swym sługom,
których najdroższą Krwią odkupiłeś.
Policz ich między świętych Twoich
w wiekuistej chwale.
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Zachowaj lud swój, o Panie,
i błogosław dziedzictwu swojemu.
I rządź nimi,
i wywyższaj ich aż na wieki.
Po wszystkie dni
błogosławimy Ciebie
I wysławiamy imię Twe na wieki,
na wieki bez końca.
Racz, Panie, w dniu dzisiejszym
zachować nas od grzechu.
Zmiłuj się nad nami, Panie,
zmiłuj się nad nami.
Niech miłosierdzie Twoje, Panie, okaże się nad nami,
jako my w Tobie ufność pokładamy.
W Tobie, o Panie, złożyłem nadzieję,
nie będę zawstydzon na wieki.
Ciebie, Boga, wysławiamy,
Tobie, Panu, wieczna chwała.
Ciebie, Ojca, niebios bramy,
Ciebie wielbi ziemia cała.
Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie Moce i niebiosy,
Cheruby, Serafinowie
ślą wieczystej pieśni głosy:
Święty, Święty nad Świętymi
Bóg Zastępów, Król łaskawy,
Pełne niebo z kręgiem ziemi
majestatu Twojej sławy.
Apostołów Tobie rzesza,
chór Proroków pełen chwały,
Tobie hołdy nieść pośpiesza
Męczenników orszak biały.
Ciebie poprzez okrąg ziemi
z głębi serca, ile zdoła,
Głosy ludów zgodzonymi
wielbi święta pieśń Kościoła.
Niezmierzonej Ojca chwały,
Syna, Słowo wiekuiste,
Z Duchem, wszechświat wielbi cały:
Królem chwały Tyś, o Chryste!
Tyś Rodzica Syn z wiek wieka.
By świat zbawić swoim zgonem,
Przyoblókłszy się w człowieka,
nie wzgardziłeś Panny łonem.
Tyś pokruszył śmierci wrota,
starł jej oścień w męki dobie
I rajskiego kraj żywota
otworzyłeś wiernym sobie.
Po prawicy siedzisz Boga,
w chwale Ojca, Syn Jedyny,
Lecz gdy zabrzmi trąba sroga,
przyjdziesz sądzić ludzkie czyny.
Prosim, słudzy łask niegodni,
wspomóż, obmyj grzech, co plami,
Gdyś odkupił nas od zbrodni
drogiej swojej Krwi strugami.
Ze świętymi w blaskach mocy
wiecznej chwały zlej nam zdroje,
Zbaw, o Panie, lud sierocy,
błogosław dziedzictwo swoje!
Następującą część hymnu można według uznania opuścić:
Rządź je, broń po wszystkie lata,
prowadź w niebios błogie bramy.
My w dzień każdy, Władco świata,
Imię Twoje wysławiamy.
Po wiek wieków nie ustanie
pieśń, co sławi Twoje czyny.
O, w dniu onym racz nas, Panie,
od wszelakiej ustrzec winy.
Zjaw swą litość w życiu całym
tym, co żebrzą Twej opieki;
W Tobie, Panie, zaufałem,
nie zawstydzę się na wieki.
Módlmy się.
Boże, Ty zesłałeś Ducha Świętego na swoich Apostołów trwających na modlitwie razem z Maryją, Matką Jezusa; † daj, abyśmy za Jej wstawiennictwem wiernie służyli Twojemu Majestatowi * i chwałę imienia Twego rozszerzali słowem i przykładem.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
