K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Święta Matka Kościół
Niechaj się raduje
Ojcem Leopoldem,
Apostołem łaski.
2 Niepozorna postać
Pokornego brata
Kryła w sobie promień
Świętej Ewangelii.
3 Od młodości pragnął,
Aby Kościół Boży,
Zgromadzony w jedno,
Światłem był dla świata.
4 Spowiadając długo
W heroicznym trudzie,
Kruszył twarde serca,
Jednał ludzi z Ojcem.
5 Bracie Leopoldzie,
Bądź nam przewodnikiem
W dziele pojednania
Z Bogiem i człowiekiem.
6 Wiecznie bądź pochwalon,
Wszechmogący Boże,
Za dar Leopolda,
Sługi miłosierdzia.
7 Ojcze wszechmogący,
Jezu Zbawicielu,
Duchu pojednania,
Chwała Ci na wieki. Amen.
1 ant.
Powierz Panu swą drogę, * a On sam będzie działał. / Alleluja.
Psalm 37
Los złych i dobrych
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię (Mt 5, 5)
I
Nie oburzaj się widząc źle czyniących *
i nie zazdrość ludziom nieprawym,
Bo zwiędną prędko jak trawa, *
obumrą jak świeża zieleń.
Miej ufność w Panu i czyń to, co dobre, *
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu, *
a On spełni pragnienia twego serca.
Powierz Panu swą drogę, *
zaufaj Mu, a On sam będzie działał.
On sprawi, że twa sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, *
a prawość twoja jak blask południa.
Spokojny bądź wobec Pana i Jemu zaufaj, †
nie oburzaj się na tego, któremu szczęści się w drodze, *
na człowieka, który obmyśla zasadzki.
Porzuć zapalczywość i przestań się gniewać, *
nie oburzaj się, gdyż to prowadzi do złego.
Wyginą bowiem złoczyńcy, *
a ufający Panu posiądą ziemię.
Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy, *
spojrzysz na jego miejsce i już go nie znajdziesz.
Pokorni natomiast posiądą ziemię *
i będą się rozkoszować wielkim pokojem.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Powierz Panu swą drogę, / a On sam będzie działał. / Alleluja.
2 ant.
Odstąp od złego i czyń dobro, * Pan bowiem umacnia sprawiedliwych. / Alleluja.
II
Przeciw sprawiedliwemu zło knuje podstępny *
i zgrzyta na niego zębami.
Ale Pan śmieje się z niego, *
bo widzi, że dzień jego nadchodzi.
Dobywają mieczy występni i napinają swe łuki, †
by powalić biedaka i nieszczęśliwego, *
by zabić idących prostą drogą.
Ich miecz przeszyje własne ich serca, *
a łuki ich zostaną złamane.
Lepsza jest odrobina, którą posiada sprawiedliwy, *
niż wielkie bogactwa występnych.
Bo ramiona występnych będą zdruzgotane, *
a sprawiedliwych Pan podtrzymuje.
Pan zna dni postępujących uczciwie, *
a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki.
W czasie klęski nie zaznają wstydu, *
w dniach głodu zostaną nasyceni.
Niezbożni natomiast poginą, †
wrogowie Pana zwiędną jak kwieciste łąki, *
jak dym się rozwieją.
Niezbożny pożycza, ale nie zwraca, *
sprawiedliwy zaś ma litość i użycza.
Ci bowiem posiądą ziemię, którym Pan błogosławi, *
a których przeklnie, będą wyniszczeni.
Pan umacnia kroki człowieka *
na drodze, która dlań jest miła.
A choćby upadł, nie będzie leżał, *
bo jego rękę Pan podtrzyma.
Byłem dzieckiem i jestem już starcem, †
a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu *
ani jego potomstwa, by o chleb żebrało.
Lituje się w każdym czasie i pożycza, *
będzie błogosławione jego potomstwo.
Odstąp od złego i czyń dobro, *
abyś mógł przetrwać na wieki.
Gdyż Pan sprawiedliwość miłuje *
i nie opuszcza swych świętych.
Nikczemni wyginą na zawsze, *
a ich potomstwo będzie wytępione.
Sprawiedliwi posiądą ziemię *
i będą ją zamieszkiwać na wieki.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Odstąp od złego i czyń dobro, / Pan bowiem umacnia sprawiedliwych. / Alleluja.
3 ant.
Miej nadzieję w Panu * i strzeż Jego drogi. / Alleluja.
III
Usta sprawiedliwego głoszą mądrość, *
a język jego mówi to, co słuszne.
Prawo Boże jest w jego sercu *
i nie zachwieją się jego kroki.
Występny czatuje na sprawiedliwego *
i usiłuje go zabić.
Lecz Pan nie zostawi go w jego ręku *
i nie pozwoli skazać, gdy stanie przed sądem.
Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi, †
a On cię wywyższy, abyś posiadł ziemię, *
i ujrzysz zagładę występnych.
Widziałem, jak się pysznił występny *
i rozpierał jak cedr rozłożysty.
Przeszedłem obok, a już go nie było, *
szukałem go i nie mogłem znaleźć.
Patrz na uczciwego, przyjrzyj się prawemu, *
bo miłujący pokój posiada potomstwo.
Wszyscy zaś grzesznicy będą wyniszczeni, *
wyginie potomstwo występnych.
Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana, *
On ich ucieczką w czasie utrapienia.
Pan ich wspomaga i wyzwala, †
wyzwala od występnych i zachowuje, *
On bowiem jest ich ucieczką.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi. / Alleluja.
K.
Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera. Alleluja.
W.
Śmierć nad Nim nie ma już władzy. Alleluja.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Pierwszego Listu św. Jana Apostoła
|
2, 12-17
|
Zachowywanie woli Bożej
Piszę do was, dzieci, że dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na Jego imię. Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, że zwyciężyliście Złego. Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście mocni i że nauka Boża trwa w was i zwyciężyliście Złego.
Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki.
|
Z Dziejów Apostolskich
|
21, 27-39
|
Aresztowanie Pawła w Jerozolimie
Kiedy siedem dni dobiegało końca, Żydzi z Azji, ujrzawszy [Pawła] w świątyni, podburzyli cały tłum i rzucili się na niego z krzykiem: "Izraelici! Na pomoc! To jest człowiek, który wszędzie naucza wszystkich przeciwko narodowi i Prawu, i temu miejscu, a nadto jeszcze Greków wprowadził do świątyni i zbezcześcił to święte miejsce". Przedtem bowiem widzieli z nim w mieście Trofima z Efezu i sądzili, że Paweł wprowadził go do świątyni. Poruszyło się całe miasto, zbiegł się lud, porwali Pawła i wlekli go poza świątynię. Natychmiast też zamknięto bramy. Gdy usiłowali go zabić, doszła do trybuna kohorty wiadomość, że całe Jeruzalem jest wzburzone. Natychmiast wziął żołnierzy i setników i zbiegł do nich na dół. Na widok trybuna i żołnierzy zaprzestano bić Pawła. Gdy trybun przybliżył się, kazał go ująć, związać dwoma łańcuchami i dopytywał się, kim jest i co uczynił. A z tłumu każdy krzyczał co innego. Nie mogąc się nic pewnego dowiedzieć z powodu zgiełku, kazał go prowadzić do twierdzy. Gdy znalazł się na schodach, doszło do tego, że żołnierze musieli go nieść z powodu naporu tłumu. Bo tłum ludzi szedł za nim, krzycząc: "Precz z nim!"
Kiedy miano go wprowadzić do twierdzy, rzekł Paweł do trybuna: "Czy wolno mi coś ci powiedzieć?" A on odpowiedział: "Mówisz po grecku? Nie jesteś więc Egipcjaninem, który niedawno podburzył i wyprowadził na pustynię cztery tysiące sykaryjczyków?" "Ja jestem Żydem z Tarsu - odpowiedział Paweł - obywatelem znacznego miasta w Cylicji; proszę cię, pozwól mi przemówić do ludu".
|
|
|
1 J 2, 17. 15
|
W.
Świat przemija, † a z nim jego pożądliwość. * Kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki. / Alleluja.
K.
Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. W. Kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki. / Alleluja.
Z przemówienia papieża Pawła VI z okazji beatyfikacji bł. Leopolda Mandicia
(AAS 68 [1976] 319-322)
Sługa dobry i wierny
Któż to jest, który gromadzi nas dziś, aby w jego błogosławionym imieniu świętować promieniowanie Ewangelii Chrystusa? Zjawisko nie dające się określić, a jednak jasne i oczywiste, zjawisko cudownie przejrzyste, które pozwala nam widzieć postać pokornego brata, postać wzniosłą, a jednocześnie jakby niespokojną. Patrz, to święty Franciszek, tak pokorny, tak pogodny, tak zamyślony, będący jakby w zachwycie oglądania w swoim wnętrzu niewidzialnej obecności Boga. A jednak jest nam tak bliski, tak dostępny, tak do naszej dyspozycji, że zdaje się jakby nas znał, czekał na nas, dostrzegał nasze sprawy i umiał czytać w naszym wnętrzu...
Przypatrz się dobrze: oto ubogi, mały kapucyn. Wydaje się, że cierpi i chwieje się, ale jest jednocześnie tak dziwnie pewny, że czujemy, iż nas pociąga i urzeka. Przypatrz się dobrze, przez pryzmat franciszkański. Czy go dostrzegasz? Czy się wahasz? Kogo zobaczyłeś? Powiedzmy: oto słaby, ludowy, ale autentyczny obraz Jezusa, tego Jezusa, który równocześnie mówi do wszechmocnego Boga, Ojca, Pana nieba i ziemi i mówi do nas, małych słuchaczy, zamkniętych w proporcjach prawdy, to jest do naszego małego i chorego człowieczeństwa... A co mówi Jezus przez tę swoją skromną wyrocznię? Mówi o wielkiej tajemnicy nieskończonej transcendencji Boga, która nas urzeka i która przyjmuje wzruszającą i pociągającą wymowę, będącą echem Ewangelii: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię".
Któż to jest? Ojciec Leopold... Urodził się 12 maja 1866 roku i zmarł w Padwie, gdzie spędził większą^część swego życia ziemskiego, a które zakończył w 76. roku życia, 30 lipca 1942 roku, niewiele ponad 30 lat temu.
Nie możemy jednak pominąć jednego szczegółu. Urodził się nad wschodnim brzegiem Adriatyku, w Castelnovo (Hercegnovi), u ujścia Cattaro. Zachował zawsze wierną miłość do swego kraju, także później, kiedy przebywając w Padwie, był niemniej uczuciowo związany z nową, gościnną ojczyzną, a przede wszystkim z ludem, któremu bez rozgłosu i niestrudzenie służył. Przeto postać błogosławionego Leopolda łączy w sobie podwójną wartość narodową, która staje się jakby symbolem przyjaźni i braterstwa i którą każdy jego czciciel powinien sobie przyswoić. To biograficzne stwierdzenie jest pierwszym wynikiem refleksji, dominującą specyfiką jego życia. Jak wiadomo, Ojciec Leopold był "ekumeniczny" zanim o ekumenizmie pisano, to znaczy, że mimo iż nie działał na rzecz pełnej jedności Kościoła, to jednak marzył o niej, przeczuwał ją i popierał, mimo że Kościół jest pełen delikatnego szacunku dla różnorodnych partykularnych osobowości narodowych, które wchodzą w jego strukturę...
Inna jednak była szczególna cecha, ukazująca jego bohaterstwo i charyzmatyczną cnotę. Któż tego nie wie? Była to posługa sakramentu pokuty. Prowadził następujący tryb życia: po odprawieniu wczesnym rankiem Ofiary Mszy świętej zasiadał w małym pokoiku stanowiącym konfesjonał i tam pozostawał przez cały dzień do dyspozycji penitentów. Taki tryb życia prowadził przez około czterdzieści lat bez najmniejszego narzekania. Uważamy, że to jest podstawową cechą, która wysłużyła temu pokornemu kapucynowi obecnie dokonującą się beatyfikację. Uświęcił się przede wszystkim przez sprawowanie Sakramentu Pokuty.
Nie pozostaje nam nic, jak podziwiać i dziękować Panu, że ukazuje dziś Kościołowi taką wspaniałą postać sługi łaski sakramentu Pokuty. Z jednej strony wzywa on kapłanów do posługi w dziedzinie o tak podstawowym znaczeniu, dotyczącej aktualnego dziś wychowania i niezrównanego poziomu życia duchowego. Wiernym zaś, zarówno gorliwym, jak i obojętnym, przypomina dziś, owszem dziś bardziej niż kiedykolwiek, jak opatrznościową i wzniosłą posługą jest spowiedź indywidualna i uszna, że jest ona źródłem łaski i pokoju, szkołą życia chrześcijańskiego, niezrównaną pomocą w ziemskim pielgrzymowaniu do wiecznej szczęśliwości.
Nasz błogosławiony potrafił przyciągnąć do tego surowego wprawdzie trybunału pokuty, który jednak jest równocześnie miłą ucieczką służącą umocnieniu, zdobyciu prawdy o sobie, zmartwychwstaniu w łasce i ćwiczeniu się w osiąganiu autentyczności chrześcijańskiej. Wielu ludziom otępiałym złudną świeckością współczesnych obyczajów pozwolił doświadczyć poufnych i odradzających pociech płynących z Ewangelii, z rozmów z Ojcem, ze spotkania z Chrystusem, z oszołomienia Duchem Świętym i odrodzić wrażliwość na dobro bliźnich, na sprawiedliwość i wysoką rangę obyczajów.
|
|
|
por. Ef 2, 5. 4. 7
|
W.
Nas umarłych † na skutek występków, / razem z Chrystusem przywrócił do życia. * Wielka jest miłość, jaką nas umiłował. / Alleluja.
K.
Aby w nadchodzących wiekach wykazać przemożne bogactwo Jego łaski. W. Wielka jest miłość, jaką nas umiłował. / Alleluja.
Módlmy się.
Boże, miłości prawdziwa i jedności doskonała, Ty wsławiłeś świętego Leopolda, prezbitera, niezwykłymi czynami dobroci i miłosierdzia względem grzeszników i uczyniłeś go gorliwym propagatorem jedności wśród chrześcijan, † spraw przez jego wstawiennictwo, * abyśmy z nowym zapałem szerzyli Twoją miłość wśród wszystkich ludzi i dążyli do jedności wszystkich wierzących.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
