K. † Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu.
W. Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków. Amen. Alleluja.
Powyższe teksty opuszcza się, jeśli tę Godzinę poprzedza Wezwanie.
1 Złączmy, bracia, nasze serca,
Czyste, szczere i gorliwe
Na wielbienie uroczyste
Kościoła Chrystusowego.
2 W ten radosny dzień świąteczny
Z miłosierdzia Pana Boga
Dołącza święty Ryszard
Do królestwa wszystkich świętych.
3 Płomień Ducha Najwyższego
Odcisnął na jego sercu
Pieczęć nie do wymazania:
Trwały znak miłości Bożej.
4 On jest wzorem, przewodnikiem
Wszystkich, którzy pragną służyć
Biednym i cierpiącym członkom
Ciała Chrystusa i Zbawcy.
5 Miły przyjacielu chorych,
Wstawiaj się za nami w niebie!
Wspieraj wszystkie nasze kroki
Na miłości Twojej drodze.
6 Tobie uwielbienie, Chryste,
Któryś Ojca jest obrazem!
Ty odsłaniasz w Twoich świętych
Moce Ducha Najświętszego. Amen.
W wersji PREMIUM znajdziesz tutaj propozycję melodii oraz plik mp3 z jej wykonaniem.
1 ant.
Opowiedzieli nam nasi ojcowie o potędze Pana * i o cudach, których On dokonał. / Alleluja.
Psalm 78, 1-39
Dzieje narodu szkołą służby Bożej
Stało się to wszystko, aby mogło posłużyć za przykład dla nas (1 Kor 10, 6)
I
Słuchaj, mój ludu, nauki mojej, *
nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich;
Do przypowieści otworzę me usta, *
wyjawię tajemnice zamierzchłego czasu.
Tego, cośmy usłyszeli i poznali †
i co nam opowiedzieli nasi ojcowie, *
nie będziemy ukrywać przed ich synami.
Opowiemy przyszłemu pokoleniu †
chwałę Pana i Jego potęgę, *
i cuda, których dokonał.
Albowiem nadał w Jakubie przykazania *
i ustanowił Prawo w Izraelu,
Aby to, co zlecił naszym ojcom, *
przekazali swym synom.
O tym ma wiedzieć przyszłe pokolenie, *
synowie, którzy się narodzą,
Że mają pokładać nadzieję w Bogu †
i nie zapominać dzieł Bożych, *
lecz strzec Jego poleceń.
A niech nie będą jak ich ojcowie *
pokoleniem opornych buntowników,
Pokoleniem, którego serce jest niestałe, *
a duch nie dochowuje wierności Bogu.
Synowie Efraima, uzbrojeni w łuki, *
zostali rozproszeni w dniu bitwy.
Nie zachowali przymierza z Bogiem *
i nie chcieli postępować według Jego Prawa.
Zapomnieli o Jego dziełach *
i o cudach, które im okazał.
Na oczach ich ojców uczynił cuda, *
w ziemi egipskiej, na polach Soanu.
Morze rozdzielił, by ich przeprowadzić, *
wody ustawił jak groble.
We dnie prowadził ich obłokiem, *
a przez całą noc blaskiem ognia.
Rozłupał skały w pustyni *
i jak wodną głębiną obficie ich napoił.
I wydobył ze skały strumienie, *
sprawił, że wody spłynęły jak rzeki.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Opowiedzieli nam nasi ojcowie o potędze Pana / i o cudach, których On dokonał. / Alleluja.
2 ant.
Synowie Izraela jedli mannę * i pili wodę ze skały. / Alleluja.
II
Lecz nadal grzeszyli przeciw Bogu, *
obrażali na pustyni Najwyższego.
Na próbę wystawiali w sercach swoich Boga, *
żądając strawy dla swego łakomstwa.
Mówili przeciw Bogu: "Czyż Bóg potrafi *
stół zastawić na pustyni?"
Oto w skałę uderzył, *
popłynęły wody i trysnęły strumienie.
"Czy także potrafi dać chleba *
albo przygotować mięso swemu ludowi?"
Gdy Pan to usłyszał, zapłonął gniewem †
i przeciw Jakubowi rozgorzał ogień, *
gniew przeciw Izraelowi wybuchnął,
Bo nie uwierzyli Bogu *
i nie zaufali Jego pomocy.
On jednak z góry wydał rozkaz chmurom *
i bramę nieba otworzył.
Jak deszcz spuścił mannę do jedzenia, *
podarował im chleb niebieski.
Spożywał człowiek chleb aniołów, *
Bóg zesłał im jadła do syta.
Wzbudził na niebie wiatr od wschodu, *
mocą swą przywiódł wiatr południowy
I zesłał na nich mięso jak chmurę pyłu, *
ptaki skrzydlate jak morski piasek.
Sprawił, że pospadały na ich obóz, *
dokoła ich namiotów.
Jedli więc i nasycili się w pełni, *
głód ich zaspokoił.
Jeszcze nie nasycili swego pożądania, *
pokarm był jeszcze w ich ustach,
Gdy się rozżarzył przeciw nim gniew Boży, †
zabił ich dostojników, *
powalił młodzież Izraela.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Synowie Izraela jedli mannę / i pili wodę ze skały. / Alleluja.
3 ant.
Przypominali sobie, * że Bóg jest ich opoką i Zbawicielem. / Alleluja.
III
Jednakże nadal grzeszyli *
i nie wierzyli Jego cudom.
Szybko ich dni zakończył *
i lata ich nagłą zagładą.
Gdy ich zabijał, wtedy Go szukali, *
nawróceni garnęli się do Boga.
Przypominali sobie, że Bóg jest ich opoką, *
że Bóg Najwyższy jest ich Zbawicielem.
Lecz oszukiwali Go swymi ustami *
i kłamali Mu swoim językiem.
Ich serce nie było Mu wierne, *
w przymierzu z Nim nie byli stali.
On jednak w swym miłosierdziu *
odpuszczał im winę i nie zatracał.
Gniew swój często powściągał *
i powstrzymywał swoje oburzenie.
Pamiętał bowiem, że są tylko ciałem, *
powiewem, co przemija i nie wraca.
Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.
Ant.
Przypominali sobie, / że Bóg jest ich opoką i Zbawicielem. / Alleluja.
K.
Niebo i ziemia się cieszą. Alleluja.
W.
Ze zmartwychwstania Twojego, Chryste. Alleluja.
Jeżeli poniżej nie wyświetliły się teksty czytań i Te Deum, kliknij tutaj i przeładuj tę stronę (dotyczy głównie użytkowników urządzeń mobilnych).
Z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła
|
17, 1-18
|
Wielki Babilon
Ja, Jan, ujrzałem, a oto przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i tak odezwał się do mnie: "Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę, która siedzi nad wielu wodami, z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi się upili winem jej nierządu".
I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię. I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej, pełnej imion bluźnierczych, mającej siedem głów i dziesięć rogów. A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły, miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości i brudów swego nierządu. A na jej czole wypisane imię - tajemnica: "Wielki Babilon. Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi". I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa, a widząc ją, bardzo się zdumiałem.
I rzekł do mnie anioł: "Czemu się zdumiałeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę Niewiasty i Bestii, która ją nosi, a ma siedem głów i dziesięć rogów. Bestia, którą widziałeś, była i nie ma jej, ma wyjść z Czeluści, i zdąża na zagładę. A zdumieją się mieszkańcy ziemi, ci, których imię nie jest zapisane w księdze życia od założenia świata, spoglądając na Bestię, iż była i nie ma jej, a ma przybyć.
Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość! Siedem głów, to jest siedem gór tam, gdzie siedzi na nich Niewiasta. I siedmiu jest królów: pięciu upadło, jeden istnieje, inny jeszcze nie przyszedł, a kiedy przyjdzie, ma na krótko pozostać. A Bestia, która była i nie ma jej, i ona jest ósmym, a jest spośród siedmiu i zdąża na zagładę. A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu jest królów, którzy władzy królewskiej jeszcze nie objęli, lecz wezmą władzę jakby królowie na jedną godzinę wraz z Bestią. Ci mają jeden zamysł, a potęgę i władzę swą dają oni Bestii. Ci będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, bo Panem jest panów i Królem królów, a także ci, co z Nim są: powołani, wybrani i wierni".
I rzecze do mnie: "Wody, które widziałeś, gdzie Nierządnica ma siedzibę, to są ludy i tłumy, narody i języki. A dziesięć rogów, które widziałeś, i Bestia, ci nienawidzić będą Nierządnicy i sprawią, że będzie spustoszona i naga, i będą jedli jej ciało, i spalą ją ogniem, bo Bóg natchnął ich serca, aby wykonali Jego zamysł i to jeden zamysł wykonali, i dali Bestii królewską swą władzę, aż Boże słowa się spełnią. A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską nad królami ziemi".
|
Z Dziejów Apostolskich
|
15, 5-35
|
Mowa Piotra i Jakuba. Dekret Apostołów
Niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów oświadczyli: "Trzeba ich obrzezać i zobowiązać do przestrzegania Prawa Mojżeszowego". Zebrali się więc Apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę. Po długiej wymianie zdań przemówił do nich Piotr: "Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli. Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam. Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając przez wiarę ich serca. Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, wkładając na uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać. Wierzymy przecież, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa tak samo jak oni".
Umilkli wszyscy, a potem słuchali opowiadania Barnaby i Pawła o tym, jak wielkich cudów i znaków dokonał Bóg przez nich wśród pogan. A gdy i oni umilkli, zabrał głos Jakub i rzekł: "Posłuchajcie mnie, bracia! Szymon opowiedział, jak Bóg raczył wybrać sobie lud spośród pogan. Zgadzają się z tym słowa Proroków, bo napisano: «Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida, który znajduje się w upadku. Odbuduję jego ruiny i wzniosę go, aby pozostali ludzie szukali Pana i wszystkie narody, nad którymi wzywane jest imię moje - mówi Pan, który to sprawia». To są Jego odwieczne wyroki.
Dlatego ja sądzę, że nie należy nakładać ciężarów na pogan, nawracających się do Boga, lecz napisać im, aby się wstrzymali od pokarmów ofiarowanych bożkom, od nierządu, od tego, co uduszone, i od krwi. Z dawien dawna bowiem w każdym mieście są ludzie, którzy co szabat czytają Mojżesza i wykładają go w synagogach".
Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa, i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści: "Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo.
Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!"
Wysłannicy przybyli więc do Antiochii i zwoławszy lud, oddali list. Gdy go przeczytano, ucieszyli się z jego pocieszającej treści. Juda i Sylas, którzy byli również prorokami, w częstych przemówieniach zachęcali i umacniali braci. Po upływie pewnego czasu wyprawili ich bracia z pozdrowieniami pokoju od braci do tych, którzy ich wysłali. Ale Sylas postanowił tam pozostać; Juda zatem sam wrócił do Jerozolimy. A Paweł i Barnaba przebywali w Antiochii, nauczali i razem z wielu innymi głosili słowo Pańskie.
|
|
|
Ap 17, 14; 6, 2
|
W.
Królowie ziemi † będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, * Bo Panem jest panów i Królem królów. / Alleluja.
K.
Dano Mu wieniec, i wyruszył jako zwycięzca, by jeszcze zwyciężać. W. Bo Panem jest panów i Królem królów. / Alleluja.
Z listu św. Ryszarda Pampuri, zakonnika
(Z Listu 73 - Do przyjaciela z 1926 r.)
Harmonia pomiędzy wiedzą i wiarą
Miną wieki, ale słowa Boże pozostaną na zawsze. Możemy powiedzieć, że nie ma Boga - Dixit insipiens: non est Deus (Rzekł głupi: "Nie ma Boga"), ale w rzeczywistości każda chwila naszego życia jest w Jego rękach. Te dobra ziemskie, te stworzenia, którym oddajemy cześć zamiast Bogu-Stworzycielowi, są także w Jego rękach. W Jego rękach są te inteligencje, te zdolności, którymi się tak pysznimy i którymi, zamiast okazywać Jemu podziękowanie i wdzięczność, posługujemy się, aby buntować się przeciw Niemu.
Możemy teraz łudzić się, usprawiedliwiając niewłaściwe postępowanie stwierdzeniem, że nauka, ze swoimi wynalazkami, ze swoim postępem, prowadzi nas daleko od Boga, że to czyni Go nieużytecznym, pokazuje, że On nie istnieje. Ale w dniu sądu, ilu prawdziwych i wielkich uczonych: Newton, Pasteur, Votla, itd., których liczba jest mała tylko dla naszego umysłu, gdy w swojej otępiałej niewiedzy nie zna ich (a niemało wśród nich wielkich specjalistów od anatomii i lekarzy), którzy, mając serce czyste i umysł niezepsuty przez próżność i pychę, nie znaleźli żadnego przeciwieństwa pomiędzy wiedzą i wiarą. Wręcz przeciwnie, im bardziej zagłębiali się w tajemnicach utajonych przez naturę, tym bardziej widzieli wychodzącą z nich jasną apologię wiary i z cudownej harmonii praw natury czuli się przeniesieni do miłowania i chwalenia nieskończonej dobroci i mądrości Stworzyciela (...).
Tak, świat nas łudzi, zwodzi, zdradza, zatruwa nam to życie pobudzając i wyzwalając naszę żądze, które niezaspokojone ("A po posiłku są bardziej głodni niż przedtem", czyż nie?) mogą uczynić nas tylko nieszczęśliwymi, sprawia, że tracimy życie wieczne; prowadzi nas na wieczne potępienie. Bóg powołuje nas do prawdy, do światła, do życia, do dobra, do szczęścia w tym życiu w Jego pokoju, w oddaniu się Jego miłosiernej opatrzności, i do szczęśliwości wiecznej, a Jego słowo nie wprowadza w błąd. Poręczeniem tego są przykłady świętych, ciągłe cuda, także współczesne.
Brzemię świata jest twarde, tyrańskie, Boże zaś brzemię jest łagodne, Iugum meum suave est, Servire Deo regnare est: czy będziemy jeszcze, aby wybrać?
"Nasze serce, o Panie, zostało stworzone dla Ciebie i będzie zawsze niespokojne, póki nie będzie mogło spocząć w Tobie" (św. Augustyn). Padnijmy ufnie i z pokorą serca i czystością intencji w ramiona nieskończonego miłosierdzia Boga.
|
|
|
1 J 4, 16. 7
|
W.
Myśmy poznali i uwierzyli miłości, † jaką Bóg ma ku nam. * Kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. / Alleluja.
K.
Miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga. W. Kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. / Alleluja.
Módlmy się.
Boże, nasz Ojcze, Ty pozwoliłeś świętemu Ryszardowi Pampuri przemienić sztukę medyczną w misję miłosierdzia, † spraw prosimy, aby jego przykład i orędownictwo uzdalniało nas * do wypełniania miłosierdzia w służbie biednym i chorym.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Następnie, przynajmniej w oficjum odprawianym wspólnie, dodaje się:
K. Błogosławmy Panu.
W. Bogu niech będą dzięki.
|
|
