Modlitwa jest tą duchową daniną, która położyła kres dawnym ofiarom. "Co mi po mnóstwie waszych ofiar, mówi Pan. Syt jestem całopalenia kozłów i łoju i tłustych cielców, krew wołów i baranów Mi obrzydła. Kto tego żądał od was?"

O tym, czego Bóg żądał, uczy nas Ewangelia. "Nadchodzi godzina, mówi Jezus, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie. Albowiem Bóg jest duchem" i żąda, aby w Duchu Go czczono.

My więc jesteśmy prawdziwymi czcicielami i prawdziwymi kapłanami modlącymi się w duchu, i w duchu składającymi modlitwę w ofierze jako daninę właściwą Bogu i Jemu przyjemną, której poszukiwał i którą dla siebie przewidział.

Taką ofiarę mamy przysposobić na ołtarz Boga, daną Mu z całego serca, karmioną wiarą, przygotowaną w prawdzie, bez skazy przez wyzbycie się grzechu, czystą dzięki naszej czystości, przyozdobioną w miłość. I mamy ją tam złożyć wśród bogactwa dobrych czynów, ze śpiewem psalmów i pieśni; ona zaś wszystko nam wyjedna u Boga.

Bo czego może Bóg odmówić modlitwie płynącej z ducha i prawdy, skoro właśnie takiej wymaga? Czytamy i słyszymy, jak wielkie są dowody Jego mocy, i temu wierzymy.

Modlitwa Starego Przymierza chroniła od ognia, dzikich zwierząt i głodu, a przecież nie była przekazana przez Chrystusa. O ileż więc potężniejsza jest modlitwa chrześcijanina! Nie zsyła ona anioła orzeźwienia w środek ognistych płomieni, nie zamyka paszczy srożących się lwów, nie przynosi głodnym pożywienia. Jej łaska nie uchyla odczuwania doznanych cierpień, ale cierpiących, zbolałych i smutnych uczy cierpliwości, i obdarza mocą, aby wiedziała wiara, co otrzyma od Boga, i zrozumiała, co musi wycierpieć dla Jego imienia.

Ale modlitwa dawnych czasów sprowadzała także klęski, rozpraszała zastępy wrogów, wstrzymywała pożyteczne deszcze. Dzisiaj zaś modlitwa sprawiedliwego odwraca zagniewanie Boże, czuwa nad nieprzyjaciółmi, błaga za prześladowców. I cóż w tym dziwnego, że ta modlitwa potrafi wyjednać wody z nieba, skoro sprowadzała ogień na ziemię? Tylko modlitwa może zniewolić Boga. Ale Chrystus-nie chce, by ją obracać ku złemu, lecz dał jej wszelką moc czynienia dobra.

Niczego ona nie zna, jak tylko zawracanie dusz umarłych z dróg śmierci, obdarzanie siłą słabych, a chorych zdrowiem, wyzwalanie opętanych, otwieranie bramy więzień i przywracanie wolności niewinnym. Ona też obmywa winy, oddala pokusy, ucisza prześladowania, pociesza małodusznych, szlachetnych napełnia radością, prowadzi wędrowców, łagodzi wzburzone fale, zbójców napełnia grozą, żywi ubogich, kieruje bogatymi, podnosi upadłych, podtrzymuje padających i jest mocą dla stojących.

Modlą się aniołowie, modli się wszelkie stworzenie, modli się bydło i dzikie zwierzęta, które zginają kolana, opuszczają swe obory i legowiska, i nie na próżno pysk swój wznoszą ku niebu i wołają tak, jak umieją. Także i ptaki wzlatują ze swych gniazd ku niebu i rozwijają skrzydła na kształt rąk rozkrzyżowanych, a ich śpiew jest czymś, co się zdaje modlitwą.

Cóż jeszcze można powiedzieć o powinności modlitwy? Oto, że i sam Pan się modlił, któremu niech będzie chwała i moc po wszystkie wieki wieków.