Zaświtał zwycięski dzień męczeństwa i wyszli z więzienia na arenę tak, jakby wstępowali do nieba, gotowi, i drżący nie z lęku, a z radości.

Pierwsza Perpetua została podrzucona w górę i na plecy upadła na ziemię. Ale natychmiast się podniosła, a ujrzawszy leżącą Felicytę zbliżyła się do niej i podawszy jej rękę pomogła jej się podnieść. Obie więc ponownie powstały. A oparłszy się sprzeciwom widowni przyprowadzono je z powrotem do bram zwierzyńca. Tam zaś zajął się nią niejaki katechumen imieniem Rustyk; ona zaś, jakby budząc się ze snu - albowiem tak dalece była pogrążona w ekstazie - i rozglądając się wokoło, rzekła ku zdumieniu wszystkich: "kiedyż wreszcie zostaniemy wydane na pastwę dzikich krów, kiedy?" A gdy jej powiedziano, że to się już stało, nie chciała wierzyć, aż nie dojrzała śladów na swoich szatach i na ciele. I zwróciwszy się do swego brata oraz do katechumena, przemówiła do ich w tych słowach: "Bądźcie mocni w wierze, miłujcie się wzajemnie i niech was nie zachwieje to, co nas spotyka".

Przy innym wyjściu na arenę Satur dodawał otuchy żołnierzowi Pudensowi i mówił mu: "tak jak to przeczuwałem i przepowiadałem, jeszcze żadne dzikie zwierzę do mnie się nie dobrało; Ale teraz bądź pewien: oto wychodzę na arenę, od razu rozedrze mnie lampart i tak dojdę do kresu". I rzeczywiście, pod koniec widowiska został on rzucony lampartowi na pożarcie i broczył krwią od zadanych mu ran, tak że wszyscy zebrani dawali świadectwo temu drugiemu chrztowi wołając: "do wieczności, chrześcijaninie, do wieczności". Istotnie, do wieczności był przeznaczony ten, który tak został ochrzczony.

Wtedy rzekł on do żołnierza Pudensa: "żegnaj, nie zapominaj o wierze i o mnie; a to, co widzisz, niech cię nie zachwieje, lecz wzmacnia". Wziął też obrączkę, którą tamten nosił na palcu, a umoczywszy ją w krwi płynącej z rany oddał mu ją jako pamiątkę, dowód miłości i świadectwo męczeństwa. I już bezwładnego ułożono go wraz z innymi, aby ich wykończyć w miejscu do tego przeznaczonym.

Ale gdy tłum żądał, by przeniesiono ich na arenę, by móc nasycić swoje oczy widokiem zadawanej im śmierci, wtedy oni sami podnieśli się i przeszli tam, gdzie chciała ich ujrzeć widownia. A przedtem uścisnęli się wzajemnie, by ich męczeństwo zostało przypieczętowane pocałunkiem pokoju.

Ci zaś, którzy pozostali, w milczeniu i nie poruszając się przyjęli śmiertelne ciosy. Co więcej: Satur, który pierwszy wszedł na arenę, pierwszy też oddał ducha. On to bowiem podtrzymywał Perpetuę. A ona sama zakosztowała cierpienia, gdy trafiona w usta głośno krzyknęła i sama też skierowała ku swej krtani niewprawną rękę początkującego gladiatora. Na pewno kobieta tego pokroju nie mogła inaczej zginąć jak dobrowolnie, bo i duch nieczysty jej się lękał.

O niezłomni i błogosławieni męczennicy! Prawdziwie wybrani i powołani do chwały naszego Pana, Jezusa Chrystusa.