W Księdze Powtórzonego Prawa Mojżesz powiedział do ludu: "Pan, Bóg twój, ustanowił na górze Horeb przymierze; nie zawarł Pan tego przymierza z ojcami waszymi, lecz z wami".

Dlaczego Bóg nie zawarł przymierza z ojcami? Ponieważ "Prawo nie zostało ustanowione dla sprawiedliwych". Ojcowie zaś byli sprawiedliwi. Mając bowiem wypisaną na sercu i na duszy moc dekalogu miłowali Boga, który ich stworzył, powstrzymując się od wszelkiej niesprawiedliwości wobec bliźnich. Dlatego nie było potrzeby napominać ich karcącymi Pismami, ponieważ w sobie samych posiadali sprawiedliwość Prawa.

Z chwilą jednak, gdy ta sprawiedliwość i miłość względem Boga poszły w zapomnienie w Egipcie i zgasły, Bóg dla swojej wielkiej miłości ku ludziom zmuszony był objawić im się poprzez żywy głos.

Mocą swoją wyprowadził więc lud z Egiptu, aby człowiek stał się z powrotem uczniem i naśladowcą Boga. Na nieposłusznych zsyłał kary, aby Izrael nie pogardzał Tym, który go stworzył. Karmił go manną, ażeby kiedyś mógł przyjąć pokarm duchowy, tak jak to powiedział Mojżesz w Księdze Powtórzonego Prawa: "Żywił cię manną, której nie znali twoi ojcowie, abyś poznał, że nie samym tylko chlebem żyje człowiek, lecz wszelkim słowem Boga, które pochodzi z Jego ust".

Nakazywał miłość względem Boga i uczył sprawiedliwości w stosunku do bliźniego, aby człowiek nie był ani niesprawiedliwy, ani niegodny Boga. Przez dekalog przygotowywał człowieka do przyjaźni ze sobą i do zgody z bliźnim, co było pożyteczne dla samego człowieka, bo Bóg niczego od niego nie potrzebował.

Wszystko to przynosiło człowiekowi zaszczyt, dopełniając w nim tego, czego mu brakowało, to znaczy przyjaźni z Bogiem. Bóg jednak nie osiągnął stąd żadnej korzyści, nie potrzebując zresztą miłości człowieka.

Człowiek natomiast potrzebował chwały Bożej, której nie mógł w żaden sposób inaczej osiągnąć, jak tylko przez posłuszeństwo względem Boga. Dlatego to Mojżesz znowu mówi: "Wybieraj życie, abyś żył ty i twoje potomstwo miłując Pana, Boga twego, słuchając Jego głosu i lgnąc do Niego; ponieważ to jest twoje życie i długie trwanie twoich dni".

Aby przygotować człowieka do tego życia, Bóg osobiście i w jednakowy dla wszystkich sposób ogłosił prawdy dekalogu. Prawdy te trwają niezmiennie również w naszych czasach, bo przyjście Boga w ciele rozszerzyło je tylko i pomnożyło, nic w nich nie zmieniając.

Jeżeli zaś chodzi o przykazania dotyczące uległości: Bóg nadał je ludowi osobno, za pośrednictwem Mojżesza; a służyły one nauce albo karceniu Izraelitów, jak to powiedział sam Mojżesz: "I mnie nakazał Pan w tym czasie uczyć was praw i nakazów".

Dlatego wszystko to, co zostało dane ku służbie w posłuszeństwie i jako znak, Bóg ograniczył nowym przymierzem wolności. Naturalne zaś przykazania, właściwe ludziom wolnym i wszystkim wspólne, powiększył i rozszerzył, udzielając nam przez przybranie za synów hojnie łaski poznania, że Bóg jest Ojcem, abyśmy Go mogli kochać całym sercem i pójść, bez odwracania się, za Jego Słowem.

"Nagle zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniła". Łódź to dzisiejszy Kościół, w którym Chrystus wraz ze swoimi przemierza świat. Z Jego woli rozpętała się burza, po to, aby wszystkim objawiła się moc Wybawiciela; i im większy lęk ogarniał Apostołów, tym usilniej Go prosili, a proszącym ukazywał swą potęgę.

"On zaś spał". Spał ciałem, aby pobudzić Apostołów i wezwać ich do czuwania sercem. Kiedy wierni są jak przechodnie na tym świecie i współzawodniczą w ucieczce przed zwodniczymi radościami tego świata - wtedy wybucha burza. Tak też było z uczniami Jezusa. Ledwo wysłuchali, pełni pokoju, słów Pana i zaczęli rozmyślać o szczęściu w królestwie niebieskim - gdy szybko zbliżył się czas męki Pańskiej. Ewangelista Marek dobrze to oddaje mówiąc o zachodzie słońca, czyli o porze przed nastaniem nocy.

"I zbudzili Go, i powiedzieli do Niego: Panie! Ratuj nas, bo giniemy". Zbudzili Go, bojąc się, aby w czasie Jego snu nie pogrążyły ich gwałtowne fale. Gdy stwierdzili z całą oczywistością Jego śmierć, wyglądali Jego zmartwychwstania; bali się, że gdyby pozostawał dłużej w okowach śmierci, zginęłaby ich wiara.

Pan, zbudziwszy się, gani ich: "Czemu bojaźliwi jesteście, małej wiary?". Kto ma nikłą wiarę, podlega naganie, a kto jej wcale nie posiada, zasługuje na wzgardę. Powiedział bowiem po swoim zmartwychwstaniu: "O, głupi i leniwego serca, jak nieskore są wasze sera do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały?" To tak jakby powiedział im, odwołując się do zdarzenia z łodzią: Czyż nie trzeba było, aby Chrystus spał, gdy fale łódź zalewały, aby po ich nagłym uciszeniu jasno okazała się potęga Jego bóstwa?

Chrystus zawsze chce, byśmy Go prosili i niejako budzili. Pan bowiem śpi w nas, czyli nasza wiara w Niego, gdy działamy ospale, i dlatego nadciąga burza. Gdy zaś budzi się na nowo wiara, Chrystus rozkazuje wichrom i falom. Kiedy mało dbamy o postęp w cnotach - wtedy z furią atakują nas złe duchy, nieprawi ludzie i niegodziwe myśli, i ciemnieje w nas blask wiary, maleje poryw nadziei i przygasa ogień miłości. Ale niech tylko obudzi się wiara, a zaraz Pan uspokaja wichry demonów i fale prześladowców, zaś w nas rodzi się dziękczynienie i podziw. Tak właśnie uczynił Chrystus powstając z martwych. Skarcił wichry, ponieważ przez swoje zmartwychwstanie obalił pychę szatana, zniszczywszy przez swoją śmierć tego, który władał królestwem śmierci; uciszył burzę i zachwiał oszalałą wściekłość Żydów.

"I powstawszy, rozkazał wichrom i morzu". Ten, komu wydaje się rozkazy, czuje, kim jest rozkazujący. Nie dlatego, że wszystko miałoby być żywe, jak utrzymują niektórzy heretycy, ale ze względu na potęgę Stwórcy. Co dla nas pozbawione jest czucia, nie jest takim wobec Stwórcy. Rzeczy pozbawione czucia słuchają rozkazów Stwórcy i czyni On z nimi, co się Mu podoba.

"I stało się uciszenie wielkie". Wielka moc czyni z wielkiej burzy wielki pokój w Kościele.